ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

เช้ามืดในค่ายทหารใหญ่แสงสีเงินยวงยังไม่ทันจางหายดี หมู่ซาน ในคราบของทหารรับใช้ร่างเล็กก็รีบร้อนออกมาจากกระโจมพักของ จิ้นอ๋องอี้เฟยหลง ราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันศรใบหน้าหวานซ่อนอยู่ภายใต้คราบเขม่าดินปืนและเสื้อผ้าทหารหลวมโพรกบ่งบอกถึงชีวิตใหม่ที่นางไม่ใคร่จะเต็มใจนัก

ตำแหน่งทหารรับใช้ส่วนตัวของท่านอ๋องหนุ่มรูปงามผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในเรื่องวรยุทธ์นั้นไม่ได้สวยหรูอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด สำหรับหมู่ซานแล้วมันคือภาระที่ต้องแบกรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

กิจวัตรประจำวันของนางวนเวียนอยู่กับการหลบหลีกสายตาผู้คนเพื่อไปจัดการธุระลับส่วนตัวการชำระล้างคราบยางไม้เหนียวเหนอะหนะที่ใช้ในการปลอมตัวเมื่อคืนแล้วบรรจงโปะมันลงไปใหม่ เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่ไม่ใช่ของตนเองวงจรนี้ดำเนินซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาหลายวันจนนางแทบจะจำไม่ได้ว่าใบหน้าที่แท้จริงของตนเองเป็นอย่างไร

เช้าวันนี้ก็เช่นกันหมู่ซานวิ่งไปยังลำธารหลังค่ายอย่างรวดเร็วชำระล้างร่างกายที่อ่อนล้าจากการนอนร่วมกระโจมกับท่านอ๋องหนุ่มเมื่อคืนนางต้องระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหว ไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติใดๆหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย นางก็รีบเร่งฝีเท้ากลับไปยังกระโจมที่พักของจิ้นอ๋อง

เมื่อกลับถึงกระโจมหมู่ซานก็เริ่มปฏิบัติหน้าที่ปรนนิบัติท่านอ๋องหนุ่มที่เพิ่งกลับจากการฝึกวรยุทธ์

"ข้าจะอาบน้ำ"จิ้นอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ หมู่ซ่านเตรียมน้ำอุ่นให้เขาอย่างเงียบเชียบ

จิ้นอ๋องทิ้งดาบคู่กายที่วาววับราวกับดวงดาวคู่บนท้องฟ้าและเสื้อคลุมตัวนอกเนื้อดีที่ปักลายมังกรทองลงบนพื้นพรมหนานุ่มอย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในค่ายนี้ถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพเพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว

ร่างสูงสง่าเปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตาของฮวาเสี่ยวซีอย่างไม่ทันตั้งตัวผิวขาวเนียนราวกับหยกเนื้อดีต้องแสงสีทองอ่อนยามเช้ากล้ามเนื้อที่ได้รับการบ่มเพาะจากการฝึกฝนวรยุทธ์อย่างหนักหน่วงนั้นแข็งแรงและเป็นลอนสวยงามไหล่กว้างผึ่งผายราวกับปีกอินทรี แผ่นหลังสอบลงเป็นรูปตัววีอย่างชัดเจนทุกการเคลื่อนไหวของเขามีความสง่างามและเป็นธรรมชาติราวกับเสือที่กำลังยืดกายอย่างเกียจคร้าน

แผงอกกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแรงแต่ก็ไม่ได้ดูใหญ่โตจนเกินงาม หน้าท้องแบนราบปรากฏร่องกล้ามเนื้อเป็นลอนคลื่นจางๆบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและความมีวินัยในการดูแลร่างกายสะโพกสอบได้รูปรับกับช่วงขาที่ยาวเหยียดและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กระชับแข็งแรงเส้นเลือดสีน้ำเงินจางๆ พาดผ่านผิวขาวเนียนราวกับลายหินอ่อนที่ถูกสลักเสลาอย่างพิถีพิถัน

และสิ่งที่ทำให้ดวงตากลมโตของฮวาเสี่ยวซีเบิกกว้างอย่างตกตะลึงจนแทบจะลืมหายใจคือสิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอย่างเปิดเผยอาวุธบุรุษที่แข็งแรงและสมบูรณ์แบบนั้นดูน่าเกรงขามจนนางรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้าหัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองศึกประโคมอยู่ข้างใน แก้มใสแดงก่ำราวกับผลตำลึงสุกนางไม่เคยเห็น... สิ่งเช่นนี้... ในระยะใกล้ชิดเช่นนี้มาก่อนความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งตกใจ ประหม่า อยากรู้อยากเห็นและความร้อนรุ่มที่ไม่เคยสัมผัส

สติสัมปชัญญะสั่งให้นางรีบเบือนสายตาหนีอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวกนางก้มหน้าต่ำ มองไปยังพื้นกระโจมราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโลกพยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มติดขัดและเสียงหัวใจที่ดังกระหน่ำอยู่ในอกนางรู้สึกราวกับว่าใบหูของตนเองกำลังแดงก่ำไปด้วยความอับอายหญิงสาวไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีกเลย

จิ้นอ๋องแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำอุ่นดวงตาคมกริบปิดสนิทราวกับกำลังพักผ่อนแต่สัมผัสที่หกของเขากลับรับรู้ถึงความผิดปกติเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในกระโจมแม้ว่าใบหน้าของทหารรับใช้เด็กน้อยจะถูกปกคลุมด้วยคราบเขม่าดินปืนสีดำแต่ร่องรอยสีแดงเรื่อที่แต้มอยู่บนพวงแก้มใสกลับไม่สามารถเล็ดรอดสายตาของเขาไปได้

คิ้วเข้มของท่านอ๋องหนุ่มกระตุกเล็กน้อยอย่างสังเกตได้ยากความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างเงียบเชียบท่าทีที่หลุกหลิกและดวงตาคู่เล็กที่หลบเลี่ยงการสบตาของหมู่ซ่านนั้นผิดวิสัยแม้ว่าทหารรับใช้ผู้นี้จะดูขลาดเขลาและไม่ประสีประสา แต่ความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กนั้นช่างผิดแปลก

จิ้นอ๋องยังคงรักษาใบหน้าที่นิ่งสงบราวกับผืนน้ำลึกเขาไม่แสดงความสงสัยใดๆ ออกมาแต่ในใจกลับเริ่มใคร่ครวญถึงสาเหตุของอาการผิดปกติของทหารรับใช้ผู้นี้

"หมู่ซาน"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ ทำลายความเงียบภายในกระโจม"มาช่วยข้าขัดตัวให้ที"

คำสั่งนี้ออกมาอย่างกะทันหันแม้ว่าปกติแล้วเขาจะไม่เคยเรียกใช้ทหารรับใช้ผู้นี้ให้ทำเช่นนี้มาก่อนจุดประสงค์เบื้องหลังคำสั่งนั้นซับซ้อนกว่าเพียงแค่ต้องการให้ใครมาขัดตัวให้สบายจิ้นอ๋องต้องการที่จะสังเกตปฏิกิริยาของหมู่ซ่านอย่างใกล้ชิดและอาจจะสืบสาวราวเรื่องถึงสาเหตุของอาการประหลาดนั้นด้วยตนเอง

ดวงตาคมกริบของเขาเปิดขึ้นเล็กน้อยจับจ้องไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของกระโจมอย่างเงียบเชียบรอคอยปฏิกิริยาของทหารรับใช้ผู้นี้ด้วยความอดทน

หมู่ซานชะงักไปทั้งตัวราวกับถูกตรึงด้วยมนต์สะกดใบหน้าหวานที่ซ่อนอยู่ภายใต้คราบเขม่าดินปืนแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิดนี่เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องเรียกใช้นางให้ทำเช่นนี้ปกติแล้วงานปรนนิบัติใกล้ชิดเช่นการขัดตัวจะเป็นหน้าที่ของคนสนิทที่ไว้ใจมากกว่า

ความประหม่าถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์นางไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกความลับที่นางพยายามปกปิดไว้กำลังจะถูกเปิดเผยหรือไม่? ท่านอ๋องสงสัยอะไรในตัวนางแล้วหรือ?

"ท....ท่านอ๋อง..."เสียงของฮวาเสี่ยวซีสั่นเครือเล็กน้อย นางพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ"ข้าน้อย... ไม่เคย... ปรนนิบัติท่านในเรื่องเช่นนี้..."

นางเงยหน้าขึ้นมองจิ้นอ๋องอย่างหวาดหวั่นหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจแต่ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องหนุ่มกลับจ้องมองมาที่นางอย่างแน่วแน่ราวกับกำลังรอคอยคำตอบและจับสังเกตทุกปฏิกิริยาของนาง

"ไม่เคยก็ต้องเคย"เสียงทุ้มต่ำของจิ้นอ๋องหนักแน่นและไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "มานี่ หมู่ซานอย่าให้ข้าต้องสั่งซ้ำ"

คำสั่งที่เฉียบขาดนั้นราวกับดาบที่กรีดลงกลางใจหมู่ซานรู้ดีว่านางไม่มีทางปฏิเสธได้ หากขัดขืนอาจจะยิ่งทำให้ท่านอ๋องสงสัยในตัวนางมากขึ้นไปอีก

ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำระสายหมู่ซานค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้กับอ่างอาบน้ำนางรู้สึกเหมือนร่างกายของตนเองหนักอึ้งไปหมดทุกส่วนมือไม้เย็นเฉียบจนแทบจะไร้ความรู้สึก

เมื่อมาถึงขอบอ่างหมู่ซานก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบตากับร่างกำยำที่เปลือยเปล่าอยู่ในน้ำอุ่นนางหยิบผ้าเนื้อหยาบที่วางอยู่ข้างอ่างด้วยมือที่สั่นเทาพยายามตั้งสติและทำตามคำสั่งของท่านอ๋องอย่างระมัดระวัง

"เริ่มได้แล้ว"เสียงของจิ้นอ๋องดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่นางอย่างไม่ละสายตา

หมู่ซานสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามระงับความตื่นเต้นและประหม่า นางค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของจิ้นอ๋องสัมผัสแรกนั้นทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อยความแข็งแรงและความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของท่านอ๋องนั้นแตกต่างจากสิ่งที่นางเคยสัมผัสมาโดยสิ้นเชิง

มือเล็กๆของหมู่ซานเริ่มขัดถูแผ่นหลังของจิ้นอ๋องอย่างเก้ ๆ กัง ๆนางพยายามควบคุมมือที่สั่นเทาและทำตามหน้าที่ของตนเองอย่างดีที่สุดแต่ความรู้สึกประหม่าและสายตาที่จับจ้องมาของท่านอ๋องนั้นทำให้ทุกอย่างยากเย็นยิ่งกว่าที่คิด

จิ้นอ๋องยังคงแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่นดวงตาคมกริบปิดสนิทแต่ความรู้สึกทั้งหมดของเขากลับจับจ้องอยู่กับการสัมผัสที่แผ่วเบาและสั่นเทาบนร่างกายของตนเองความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กของทหารรับใช้เด็กนั้นชัดเจนจนน่าประหลาดใจ

"หมู่ซาน"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นและเจาะจงยิ่งกว่าเดิม"ข้าบอกว่าทุกซอกทุกมุม ห้ามเว้นแม้แต่จุดเดียว เข้าใจหรือไม่?"