ใต้เงามัจจุราช

                “แล้วคุณทานอะไรหรือยัง...นอกจากเหล้านี่”  แน่นอนว่ายังซึ่งเมลิสสารู้คำตอบดีเพราะ๻ั้๹แ๻่กลับมาถึงบ้านก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลยเหมือนกัน

              “ผมไม่กินหรอก...คุณหิวก็หาอะไรกินเถอะ”  พูดพร้อมยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้วแล้วทำท่าจะรินอีก  แต่มือของใครอีกคนกลับเร็วกว่า

              “อย่าดื่มเลยค่ะ...คุณอยากกินอะไรเดี๋ยวฉันทำให้  รู้ไหมคะว่าฉันน่ะทำอาหารอร่อยนะรับรองว่าถ้าคุณ๖ได้ชิมต้องติดใจแน่ๆ”  เมลิสสาไม่รู้ว่าตัวเองกล้าดึงขวดเหล้าออกจากมือเขาได้อย่างไร รู้แต่ว่าเธอไม่อยากให้เขาดื่มต่ออีกหากยังไม่ได้กินข้าว...เมื่อก่อนเขาใช้ชีวิตอย่างไรเธอไม่รู้แต่ต่อจากนี้เธอจะดูแลเขาในฐานะ‘ภรรยา’ และจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเพื่อพ่อของเธอ

              สายตาคมดุมองเมลิสสาอย่างไม่เข้าใจนัก คราแรกที่พบกันเธอเหมือนกำลังกลัวเขาจนไม่อยากเข้าใกล้  แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับทำตรงกันข้ามเสียอย่างนั้น

              “ไม่กลัวผมแล้วหรือไง”

              “ฉันไม่ได้กลัวค่ะแค่...”  ‘ยังไม่ชินเท่านั้นเอง’  หญิงสาวต่อประโยคหลังในใจ

              เหมราชเลิกคิ้วเป็๲เชิงถามเมื่อคนตัวเล็กพูดไม่จบประโยค  เขาอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไร

              “ช่างเถอะค่ะ...เอาเป็๲ว่ารอสักครู่ฉันจะไปทำอาหารอร่อยๆมาให้ทาน  ว่าแต่มีอะไรที่คุณทานไม่ได้หรือเปล่า”  เมลิสสาถามเพื่อความแน่ใจจะได้ไม่เสียของถ้าเขาไม่กิน

              “ผมกินได้ทุกอย่าง”  เป็๲ครั้งแรกที่เขาได้กินฝีมือคนอื่นที่ไม่ใช่ร้านอาหารเ๽้าประจำ...ต่อไปนี้เขาคงจะได้กินบ่อยขึ้นยามอยู่ที่‘บ้าน’              

              “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ...รอฉันสักครู่นะคะ”  เมลิสสาเดินเข้าครัวไปอย่างตั้งใจ...แม้จะยังไม่รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนแต่เธอก็พยายามหามันเองโดยที่ไม่รบกวนคนที่นั่งรออยู่ด้านนอกนั่น      เหมราชนั่งมองคนในครัวอย่างสนใจ...ทีแรกเขารู้สึกกังวลว่าจะทำให้เธอเป็๞ทุกข์ที่ต้องมาอยู่ร่วมบ้านกับคนอย่างเขาจึงลงมานั่งใช้ความคิดเงียบๆอยู่ที่นี่ว่าจะทำอย่างไรดี ไม่คิดว่าพอเธอได้อาบน้ำแล้วท่าทีจะเปลี่ยนไปเป็๞คนละคนเช่นนี้...เสื้อผ้าพวกนั้นที่เขาเตรียมไว้ก็ดูจะเข้ากันดีกับเธอ...เขาไม่รู้ว่าเธอมีรสนิยมแบบไหนก็เลยซื้อมันมาทุกแบบ  แต่ดูจากชุดที่ใส่ลงมาแล้วเขาก็พอจะเดาได้ว่าของแพงคงไม่ใช่รสนิยมของเมลิสสาชายหนุ่มเห็นเธอหยิบนู่นหยิบนี่อย่างคล่องแคล่วก็มั่นใจว่าเธอคงทำอาหารเป็๞จริงๆ  กลิ่นของอาหารเริ่มลอยมาให้ได้กลิ่น...ที่บอกว่าไม่หิวเมื่อครู่เขาคงต้องถอนคำพูด

              “เสร็จแล้วค่ะ...มาทานกันเถอะ”  เมลิสสาเรียกคนตัวโตที่เอาแต่มองเธอไม่วางตา ‘จะมองให้เธออายจนแทรกแผ่นดินหนีไปเลยหรือไง’

              เหมราชลุกขึ้นตามคำชวน...เขาเดินไปที่โต๊ะกินข้าวที่ไม่ได้นั่งมานาน

              “คุณคงทานได้นะคะ”  แม้จะรู้สึกมั่นใจในฝีมือตัวเองในระดับหนึ่งแต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะชอบรสชาติที่เธอทำ

              “น่ากินดีนี่”  ซุปกะหล่ำปลีกับสโตรกานอฟน่าตาน่าทานวางอยู่บนโต๊ะเหมราชตักอาหารเข้าปากปรากฏว่ารสชาติของมันใช้ได้เลยทีเดียว

              “เป็๲ไงคะ...พอจะทานได้หรือเปล่า”  เมลิสสารอลุ้นอยู่ว่าเขาจะวิจารย์อาหารของเธออย่างไรบ้างหลังจากที่ได้ชิม

              “ก็...กินได้”       

              “ถ้าอย่างนั้นก็ทานเยอะๆนะคะ”  รอยยิ้มสดใสปรากฏแก่สายตาคมดุราวกับเด็กรอคำชมจากผู้ใหญ่ แววตาสดใสนั่นทำให้เหมราชรู้สึกแปลกๆ...ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นนี้มันคืออะไรกัน...