So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So....Bad รักร้ายของนายสารเลวChapter..............................5"เย่ๆ จะได้กลับบ้านแล้ว ปุยนุ่นจะได้ไปเที่ยวทะเลแล้วใช่มั้ยคะแม่อุ่น" เด็กน้อยชูแขนทั้งสองข้างขึ้นด้วยความดีใจ เมื่อคุณหมออนุญาติให้กลับบ้านได้ เด็กน้อยร่าเริงของฉันกลับมาแล้ว ดูท่าแล้วคงจะดีใจน่าดู พูดถึงเรื่องไปเที่ยวทะเลแล้วฉันก็อดที่จะสงสารลูกไม่ได้ ยังไม่รู้เลยว่าค่าใช้จ่ายในครั้งนี้มันจะเท่าไหร่
"เดี๋ยวคุณแม่ติดต่อการชั้น 2 ก่อนกลับบ้านด้วยนะคะ" พยาบาลผู้ติดตามคุณหมอเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป
"เดี๋ยวแม่อุ่นมานะคะ รอแม่อุ่นอยู่นี่นะ"
"ค่ะ"
.............................................
ฉันแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นใบเสร็จค่าใช้จ่ายของปุยนุ่น รวมค่ารักษา ค่ายา ค่าห้องพิเศษเบ็ดเสร็จแล้วครึ่งแสน ภายในหนึ่งอาทิตย์ที่ปุยนุ่นนอนรักษาตัวที่นี่แพงขนาดนี้เชียวหรอ ฉันนั่งมองใบเสร็จอยู่พักใหญ่ คงจะต้องเอาออกมาใช้แล้วหล่ะเงินเก็บก้อนสุดท้าย กับค่าเทอมเทอมสุดท้ายของฉัน ฉันขอตัวออกมากดเงินที่ตู้ เอทีเอ็มหน้าโรงพยาบาลก่อนที่จะนำเงินไปจ่ายให้เรียบร้อย
"ปุยนุ่นกลับบ้านกันค่ะ"
"แม่อุ่นขาแล้วเราจะไปทะเลกันเมื่อไหร่คะ" ปุยนุ่นสะกิดแขนฉันขณะที่เราสองคนกำลังนั่งรถเมล์กลับคอนโด
"รอแม่อุ่นสอบเสร็จก่อนนะคะ " เงินค่าเทอมก็หมดไปแล้วเงินเก็บก็เกลี้ยงบัญชี แล้วแบบนี้ฉันจะเอาเงินตรงไหนพาลูกไปเที่ยวได้หล่ะ ไหนจะค่าเทอมที่ฉันค้างมหาลัยไว้อีก ถ้าไม่จ่ายก็ไม่จบ ไม่มีสิทธิ์รับปริญญา
"ปุยนุ่นจะรอนะคะ แม่อุ่นสู้สู้นะ" กำลังใจของแม่ ฉันดึงเด็กน้อยตัวอ้วนเข้ามาสวมกอด ท่ามกลางอากาศที่ค่อนข้างร้อนบนรถเมล์ แต่ปุยนุ่นไม่เคยบ่นออกมาสักคำ แม่มีให้แค่เท่านี้จริงๆ แม่สัญญาแม่จะทำให้เราสองคนสบายมากกว่านี้ อดทนหน่อยนะลูกหมูของแม่ฉันพาปุยนุ่นมาส่งที่คอนโดฝากป้าติ๋มให้ช่วยดูแลให้ก่อนที่จะออกไปข้างนอก ฉันจะมัวอยู่เฉยๆไม่ได้แล้วฉันโทรไปหาพี่เบสก่อนหน้านี้เรื่องงานตำแห่งใหม่ที่คุณมิกิจะให้ฉันทำ พี่เบสให้ที่อยู่คอนโดคุณมิกิมา เขาจะให้ฉันไปทำความสะอาดคอนโดให้เขา พูดให้เข้าใจง่ายๆ แม่บ้านนั่นแหละ ฉันไม่เกี่ยงอยู่แล้วงานอะไรฉันทำได้หมด ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ไล่ฉันออก.....................................................
คอนโด M&Nมิกิ"อื้ออ อ๊ะ เบาๆสิคะ อ๊า"
"อืมมม ซี๊ดดดด "
ออดดดดด ออดดดดด
"ใครวะ!!!" กำลังจะเสร็จอยู่แล้วเชียว ผมต้องหัวเสียกับเสียงออดหน้าประตู ใครมันบังอาจมาขัดจังหวะเล่นเสียวของผมตอนนี้
"อื้ออ มิกิขาาา มิลล์ไม่ไหวแล้วนะ"
"แหกขาออกอีกสิ นั่นแหละแบบนั้น" ตอนนี้ผมกำลังมีความสุขอยู่กับผู้หญิงคนใหม่อยู่ ผมเจอเธอที่ผับเมื่อวาน เธอเพิ่งมาหาผมเมื่อเช้า แค่ผมแชร์โลเคชั่นไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็มาหาผมถึงที่ ลีลาจัดว่าเด็ด แต่มันก็จะหลวมๆหน่อย ขนาดของผมมันก็ไม่ใช่ย่อยๆ ไหนจะใส่ถุงยางเข้าไปอีก มันก็ยังหลวมอยู่ดี
"อ๊ะ ๆๆๆ มิกิ มิลล์เสียวค่ะ"
ออดดดดด ออดดดดดดด
"แม่งเอ๊ยยย!!! " หมดอารมณ์ ผมดึงแก่นกายออกมาแล้วถอดถุงยางทิ้งในทันที ถ้าไม่มีธุระสำคัญจะโดนไม่ใช่น้อย .........................................
แอดดดด
"เอ่ออ " ฉันแทบช๊อกกับภาพตรงหน้า จะแต่งตัวดีๆออกมาไม่ได้หรือยังไง ผ้าขนหนูพันรอบเอว กับเม็ดเหงื่อที่ติดอยู่บนใบหน้าของเขา เอิ่มมม คงจะ..
"มิกิใครมาคะ" นั่นไงว่าแล้วเชียว
"ถ้าคุณมิกิมีแขก พรุ่งนี้อุ่นจะมาใหม่นะคะ"
"ไม่ต้อง" ทำไมผู้หญิงคนนั้นจะต้องทำหน้าเหมือนรังเกียจฉันขนาดนั้นด้วยนะ ฉันไปทำอะไรให้
"เธอกลับไปก่อน"
"แต่มิกิคะ"
"ฉันบอกให้กลับไป!! " ฉันสะดุ้งเฮือกให้กับเสียงตะคอกของเขา ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงคนนั้น ที่หน้าเสียทันทีเมื่อโดนไล่
"คะ ค่ะๆ" ไม่นานยัยผู้หญิงปากแดงก็เดินออกจากห้องไป ทีนี้ก็เหลือแค่ฉันกับ เขาที่สวมเพียงผ้าขนหนูเพียงเท่านั้น ทำไมไม่รู้จักไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนนะ
"ปุยนุ่นหายดีแล้วหรอ" เอ๊ะ เขารู้จักปุยนุ่นได้ยังไง หรือว่าวันนั้น..แม่อุ่นเพื่อนแม่อุ่นใจดีจังค่ะ ซื้อขนมมาฝากปุยนุ่นเต็มเลย แถมยังคุยสนุกอีกด้วย...
"คุณใช่มั้ยที่ซื้อขนมไปเยี่ยมปุยนุ่น"
"ใช่ฉันเอง เธอยังไม่ตอบคำถามฉัน"
"หายดีแล้วค่ะ แต่ก็ต้องยังทานยาบางตัวอยู่" "แล้ว ทำไมไม่พามาด้วยหล่ะ" เอ๊ะ ดูท่าแล้วเขาจะสนใจลูกสาวฉันมากเลยนะ ก็แหงหล่ะสิปุยนุ่นคุยเก่งซะขนาดนั้น แต่ฉันไม่คิดว่าผู้ชายแบบเขาจะมาหลงรักเด็กได้ เย็นชาซะขนาดนี้ แถมยังปากไม่ดีอีกต่างหาก
"จะมารบกวนป่าวๆค่ะ "
"ทีหลังพามาได้นะ ขอเวลา5 นาที เดี๋ยวฉันมา"
"ค่ะ" เขาเดินเข้าไปในห้องนอนไม่นานก็ออกมา โล่งอกนึกว่าจะออกมาชุดเดิมอีก ใบหน้าเขาก็ยังคงนิ่งได้อีกนะ
"ไอ้เบสบอกแล้วใช่มั้ย"
"บอกแล้วค่ะ" ทำไมมันถึงได้รู้สึกอึดอัดแบบนี้นะ เหมือนฉันกำลังโดนตำรวจสอบสวนข้อหาทำความผิดอยู่เลย
"เริ่มงานได้เมื่อไหร่"
"อุ่นอยากรู้ว่าต้องทำอะไรบ้างคะ" ฉันต้องถามรายละเอียดของงานให้เข้าใจ ทำความสะอากในที่นี้แค่ห้องอย่างเดียวหรือว่าให้ซักผ้าด้วย เก็บกวาดส่วนไหนบ้าง
"ทำความสะอาดในห้องนี้ทั้งหมด ซักผ้า อีกอย่างเธอต้องทำอาหารให้ฉันด้วยทุกวัน" ไม่มีปัญหาอยู่แล้วเรื่องอาหารสบายมากสำหรับฉัน
"ได้ค่ะ แล้ว เอ่อ เงินเดือน "
"ฉันจะจ่ายให้เธอสองเท่า จากที่เธอเคยทำที่ผับ ตกลงมั้ย" สองเท่า เกือบๆสามหมื่นเลยนะ ทำไมเขาใจดีแบบนี้ อย่างจะทรุดตัวลงไปกราบในทันที แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ก่อน
"ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะ"
"จะเริ่มงานได้เมื่อไหร่ "
"พรุ่งนี้เช้าค่ะ "
"แล้วเธอไม่ไปเรียน " เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามฉัน
"คือ อุ่นดรอปเรียนไว้ก่อนค่ะ " ใช่ ก่อนที่ฉันจะมาที่คอนโดแห่งนี้ ฉันแวะทำธุระเรื่องดรอปเรียนที่มหาวิทยาลัยมาก่อนแล้ว สาเหตุหลักก็หนีไม่พ้นเรื่องเงิน ฉันคิดดีแล้วการเรียนมันไม่สายเสมอไป ดรอปแล้วก็ยังมีโอกาสกลับไปเรียนได้ใหม่ ตอนนี้อนาคตของปุยนุ่นสำคัญที่สุด อีกไม่กี่เดือนลูกหมูของแม่ก็จะเข้าโรงเรียนแล้ว
"เอาหล่ะ งั้นก็ตามนี้ "
"ค่ะ งั้นอุ่นขอตัวกลับก่อนนะคะ " ในความผิดหวังเรื่องเรียนของฉันที่กำลังใกล้จะจบ แต่มันไม่สำเร็จ มันก็ยังมีเรื่องที่ดีอยู่บ้าง ฉันได้งานได้เงินเดือนใหม่ ทีนี้ฉันก็มีเงินเลี้ยงลูกหมูแล้ว
"อย่าลืมหยิบถุงขนมบนโต๊ะไปด้วย ปุยนุ่นชอบกินเลยซื้อมาฝาก" ฉันยิ้มออกมาให้กับความเอ็นดูของเขาที่มีต่อปุยนุ่น ขนมถุงใหญ่วางอยู่บนโต๊ะ ฉันเดินมาหยิบมันก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อไป

.....................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.5 แอบหวั่นเล็กๆ

นิยายแนะนำ

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.5 แอบหวั่นเล็กๆ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้