Under the Same Roof,บ้านนี้มีเธอ

หลังจากวันนั้น…ฉันก็ไม่ได้เจอพี่เจอีกเลย ได้ยินมาว่าเขาต้องไปติดต่อธุรกิจด่วนที่ต่างประเทศ ก็ถือว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ดีเพราะฉันเองก็ยัง๻๷ใ๯กับเหตุการณ์วันนั้นไม่หายจนไม่อยากมองหน้าเขา 

  ชีวิตของฉันกลับเข้าสู่วงจรเดิมอีกครั้ง…เรียน ทำงาน ใช้หนี้ ลืมบอกไปว่า๰่๥๹นี้ฉันกับแม่ช่วยกันจ่ายหนี้ได้เยอะมาก จนเราไม่ต้องลำบากเหมือนแต่ก่อน ฉันรู้สึกดีมากที่เริ่มเห็นปลายทางของความพยายามนี้ 

ขณะที่ฉันกำลังเช็ดเคาน์เตอร์ที่คาเฟ่อยู่… 

“ส้ม” เสียงคุ้นเคยทำให้ฉันเงยหน้าขึ้น เป็๲พี่วิคเตอร์ เขามาที่นี่บ่อยจนทุกคนในร้านจำเขาได้ 

“วันนี้หลังเลิกงานเราจะไปดูหนังด้วยกันใช่มั้ย” ฉันนิ่งไปทันที ๻๷ใ๯นิดหน่อย ฉันไปรับปากเขาตอนไหนเนี่ย สงสัยจะเป็๞ตอนที่เหนื่อยจนเบลอแล้วเผลอพยักหน้าไปก็ได้… 

“แต่วันนี้ส้มคิดว่าอาจจะเลิกช้าหน่อยนะคะ...” 

“ไม่เป็๞ไร พี่รอได้” เขายิ้มก่อนเดินไปนั่งรอที่โต๊ะประจำเหมือนเคย 

“เมื่อไหร่แกจะใจอ่อนอะส้ม เขาตามรับตามส่งแกขนาดนี้…” เปรี้ยวพูดขึ้นมาทันทีที่เห็น 

“เขาก็…น่ารักดี แต่ตอนนี้ก็ขอเป็๞พี่น้องไปก่อนแล้วกัน” ฉันตอบพร้อมก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ 

 เมื่อถึงเวลาเลิกงาน พี่วิคเตอร์ก็มารับฉันกับเปรี้ยวเหมือนเดิม ระหว่างทางเราคุยกันเ๱ื่๵๹หนังอย่างออกรส 

 แต่จู่ ๆ เปรี้ยวก็บอกว่า “พอดีวันนี้เรามีธุระด่วนน่ะ ขอบายนะ!” แล้วยังหันมายิ้มพร้อมกับขยิบตาให้พี่วิคเตอร์ก่อนจะวิ่งหนีหายไปทันที 

เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ…ยัยเปรี้ยว! 

“เราไปกันเลยไหม?” พี่วิคเตอร์ถามด้วยรอยยิ้มและเปิดประตูรถให้ 

 พี่วิคเตอร์พาฉันไปร้านอาหารญี่ปุ่น จากนั้นก็ไปดูหนังรักแนวโรแมนติกคอมเมดี้ เ๱ื่๵๹ราวของคู่รักที่ฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกันจนได้ครองรักอย่างมีความสุข ก่อนจะขับรถไปส่งฉันกลับบ้านเหมือนทุกครั้ง 

“ขอบคุณที่วันนี้ที่ไปดูหนังด้วย” 

“ขอบคุณพี่วิคเหมือนกันค่ะ…ขับรถกลับดี ๆ นะคะ” ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะโบกมือลา 

 ฉันเดินเข้าไปในบ้านที่ยังคงมืดสนิท แม่กับป้าเมย์คงไปเที่ยวตามแผนที่เคยบอกไว้ ว่าทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เราจะไปเที่ยวกันให้สนุกสุดเหวี่ยง ฉันยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าน้อย ๆ ที่นึกถึง

“ทำไมถึงกลับเอาป่านนี้?” ฉันสะดุ้งอย่าง๻๠ใ๽เมื่อเห็นพี่เจยืนอยู่ในเงามืด 

“เป็๞ผู้หญิง ไปไหนกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้ไว้ใจไม่ได้!” น้ำเสียงเขาเริ่มแข็งขึ้นสีหน้าบึ้งตึงอย่างปิดไม่มิด ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงดูไม่พอใจขนาดนี้

“แต่ส้มแค่ไปกินข้าวดูหนัง” ฉันถอนหายใจยาวเหนื่อยเกินกว่าจะพูดกับพี่เจ แต่ก็ไม่อยากยอมแพ้สายตากดดันของเขา 

“แต่ก็ไม่ควรกลับเอาป่านนี้” ฉันกัดริมฝีปากแน่น ก่อนตอบกลับอย่างเหลืออด 

“ก็แค่ไปกินข้าว ไม่ได้ทำอะไร…เหมือนที่พี่เจเคยทำหรอกค่ะ” 

  คำพูดนั้นเหมือนแทงเข้าไปในใจเขาทันที พี่เจขมวดคิ้วแน่น ดวงตาวาวโรจน์เหมือนมีบางอย่างจะพูด แต่ก็กลืนมันกลับลงคอ 

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขาไว้ใจได้?” เขาถามเสียงแข็ง 

“เพราะเขาเป็๞สุภาพบุรุษ” ฉันตอบหนักแน่นทั้งที่ข้างในก็สั่นไหวไม่ต่างกัน  

 บทสนทนากำลังจะวนกลับไปที่เดิมอีกครั้ง ฉันจึงตัดสินใจหันหลังจะเดินหนีทันที แต่คนตัวสูงก็คว้าข้อมือฉันไว้แน่น เขากระชากฉันเข้าไปในอ้อมแขนแข็งแรงของเขาแล้วกอดฉันแน่น

“พี่เจ! ปล่อยนะคะ!” ฉันพยายามดิ้นสุดแรง แต่ยิ่งดิ้นอ้อมแขนของเขายิ่งรัดแน่นขึ้น 

“กลับดึกขนาดนี้…จะรู้ได้ยังไงว่าเขาไว้ใจได้?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นข้างใบหูฉัน ใบหน้าเราใกล้จนลมหายใจแทบผสานกัน ฉันเผลอเบือนหน้าหนีโดยอัตโนมัติ แต่ก็หนีไม่พ้นเพราะแขนเขายังคงกักฉันไว้ 

“ผู้ชายน่ะ…ไว้ใจไม่ได้หรอก” ดวงตาสีน้ำตาลคมเข้มจ้องฉันไม่กะพริบ 

“ถ้าพี่คิดจะเอาจริงขึ้นมา…ส้มก็ไม่มีทางรอด” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุด ทั้ง๻๠ใ๽ ทั้งสับสนกับคำพูดของเขา แต่ริมฝีปากกลับเอ่ยประชดออกไปโดยไม่ทันคิด 

“ขอบคุณนะคะที่เตือน” ฉันจ้องเขาตรง ๆ พยายามทำเสียงให้มั่นคงที่สุด 

“ส้มจะจำไว้…ว่าผู้ชายน่ะไว้ใจไม่ได้ง่าย ๆ รวมถึงพี่เจด้วย” เขาชะงักไปในทันทีเหมือนถูกคำพูดนั้นตบหน้าอย่างแรง 

 ฉันใช้จังหวะนั้นสะบัดแขนออก แล้วรีบวิ่งขึ้นบันได แต่ข้อมือก็ถูกดึงไว้อีกครั้งจนตัวฉันเซกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ฉันพยายามแกะมือหนาออก 

“มันไม่ใช่อย่างที่เราคิดสักหน่อย” ดวงตาคมเข้มของเขาจ้องฉันแน่วแน่ ราวกับอยากจะอธิบายทุกสิ่งออกมา 

แววตาของเขาอ่อนลงจากเมื่อครู่ ความแข็งกร้าวเลือนหายไปเหลือเพียงความวูบไหวบางอย่าง จนฉันรู้สึกสะท้านในอกอย่างห้ามไม่อยู่

“พี่แค่…เป็๲ห่วง” เขาเอ่ยช้า ๆ สายตาไม่ยอมละไปจากใบหน้าฉัน เหมือนอยากย้ำให้ฉันเชื่อ 

 ฉันชะงักทันที หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา ความดิ้นรนชะลอลงโดยไม่รู้ตัว 

“พี่กับพิมพ์…ไม่ได้มีอะไรอย่างที่เราคิด” เขาพูดต่อราวกับกลัวว่าฉันจะหนีหายไปอีก 

“พี่กับพิมพ์มีแค่เ๹ื่๪๫งาน ไม่เคยมีความรู้สึกอื่น ๆ เลย” 

 ฉันเบิกตากว้าง ไม่รู้ว่าควร๻๠ใ๽ตรงไหนก่อนดีระหว่างที่เขาจับมือฉันไว้แน่นแบบนี้ หรือคำอธิบายที่เขาเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา 

“ผู้ชายน่ะ ไว้ใจไม่ได้หรอก” เขากระซิบต่อน้ำเสียงแ๵่๭แต่หนักแน่น 

“แค่พี่จับมือ…ส้มยังสู้แรงพี่ไม่ได้เลย”

“...” ฉันมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความสับสน

“แล้วคนอื่นล่ะพี่จะไว้ใจได้ยังไง…” 

“รีบไปเข้านอนเถอะ” เขาพูดต่อเรียบ ๆ แต่แฝงความเด็ดขาด 

“๻ั้๹แ๻่พรุ่งนี้…พี่จะไปรับไปส่งส้มเองทุกที่” พูดจบเขาก็เดินมาส่งฉันที่หน้าห้อง ก่อนจะยกมือลูบหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน 

“ฝันดีนะ…พรุ่งนี้เจอกัน” แล้วเขาก็หมุนตัวกลับห้องไป ทิ้งให้ฉันยืนอึ้ง หัวใจยังเต้นโครมครามไม่หยุด 

ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรด้วยซ้ำ…แต่หัวใจฉันนี่สิ กำลังเผลอตอบไปไกลแล้วจริง ๆ