หลินเสวี่ยอวิ๋นไม่เคยคิดเลยว่า...วันที่เธอยืนอยู่ลำพังหน้าตึกสำนักงานใหญ่ของ YUN.Studio ที่เธอสร้างมากับมือ จะเป็วันที่ทั้งหัวใจและศักดิ์ศรีของเธอถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี
บริษัทแฟชั่นออนไลน์ชื่อดังที่เธอปลุกปั้นจากห้องนอนเล็ก ๆ ในอพาร์ตเมนต์เช่าข้างมหาวิทยาลัยแบรนด์ที่เธอตั้งชื่อตามความฝัน "YUN" หมายถึง เมฆเพราะเธอเคยเชื่อว่า หากพยายามมากพอ วันหนึ่งเธอจะได้ลอยขึ้นไปสูงเหนือทุกคน ทำให้เด็กกำพร้าคนหนึ่ง กลายเป็นักธุรกิจหญิงดาวรุ่งที่ใคร ๆ ก็จับตามอง
และเธอก็ทำได้...แต่เธอกลับลืมไปว่า เมฆ...ลอยอยู่ได้ไม่นาน หากฟ้าเบื้องล่างกลายเป็พายุวันนี้ เธอได้เห็นพายุลูกนั้นในสายตาของคนสองคนที่เธอรักที่สุด...
ไป๋เยวี่ย เพื่อนสนิทที่อยู่เคียงข้างกันั้แ่มัธยม
หวังเจิ้งหาน คนรักที่เธอคิดว่าจะร่วมชีวิตด้วยตลอดไป
ทั้งสองคนที่เธอเคยแบ่งหัวใจและความฝันให้ ที่วันนี้...ทั้งสองกับจับจับมือกัน และหักหลังเธออย่างเืเย็น
แต่ตอนนี้... เธอกลับต้องยืนอยู่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่เธอสร้างมันมากับมือ ... มองดูโลโก้ของ “YUN.Studio” ถูกปลดออกจากผนังด้วยมือของใครบางคนที่เธอเคยเชื่อใจหมดใจ
โลหะสีเงินมันวาวที่เคยสื่อถึงอนาคต ความหวัง และความงามของเธอ บัดนี้กำลังถูกกระชากลงจากกำแพงหินแกรนิต อย่างเ็า และเงียบงัน
"หยุนสตูดิโอ... ของพวกเรา" เธอพึมพำเสียงแ่เบา
แต่คำว่าพวกเรากลับกลายเป็เื่ตลกที่ขมขื่นที่สุดในชีวิตของหลินเสวี่ยอวิ๋นในตอนนี้ เพราะสิ่งหนึ่งที่เธอทำผิดพลาดที่สุดคือ...เธอแบ่งมันให้ “ไป๋เยวี่ย” เพื่อนที่เธอรักที่สุดให้มาเป็หุ้นส่วนด้วย
เพื่อนสนิทที่เรียนด้วยกันมาั้แ่มัธยม...เพื่อนที่เธอเคยช่วยติว เคยคอยดึงมือกันไว้ไม่ให้ถูกรังแก และเพื่อนที่เธอคิดว่า ไว้ใจได้ที่สุด เพราะคำสัญญาที่เธอเอ่ย
“เราจะโตไปด้วยกันนะเสวี่ยอวิ๋น ฉันจะไม่มีวันทรยศเธออย่างแน่นอน...”
คำพูดนั้นยังชัดเจนในหัวแต่มันกลับกลายเป็เพียงคำลวงที่ห่อหุ้มมีดเล่มคม ที่แทงเข้ากลางอกเธอในวันนี้
บัญชีทั้งหมดของบริษัทถูกยักยอก แบรนด์ที่เธอสร้างมากับมือ ถูกขายทิ้งในราคาถูก ๆ โดยที่เธอไม่รู้ ชื่อของเธอถูกใส่ร้ายว่าโกงบริษัท ถูกสื่อประโคมข่าวจนชื่อเสียงพังยับ นักลงทุนถอนตัว ทีมงานลาออก ลูกค้าทิ้งหาย
ส่วนไป๋เยวี่ยน่ะหรือ... ตอนนี้หล่อนกำลังเปิดตัวแบรนด์ใหม่กลางเวทีแฟชั่นโชว์ภายใต้แสงไฟเจิดจ้าและเสียงปรบมือชื่นชม พร้อมโลโก้ที่แทบถอดแบบออกมาจากแบรนด์ของเธอมาไม่มีผิด
ข้าง ๆ กัน คือหวังเจิ้งหาน นักออกแบบผู้เคยยืนเคียงข้างหลินเสวี่ยอวิ๋น ชายที่เธอเคยรัก และเชื่อว่าจะไม่มีวันเปลี่ยนไปแต่เขากลับเลือกเดินจากไปอย่างเืเย็น เพื่อไปอยู่เคียงข้างกับเพื่อนรักของเธอเอง
หึ...ช่างน่าสมเพชเสียจริง ที่เธอโดนคนอย่างพวกเขาหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่แม้แต่จะหวาดระแวง
แล้วจู่ ๆ เธอก็หวนนึกถึงนิยายที่เคยอ่าน เื่ราวของนางร้ายที่แย่งผู้ชายจากนางเอกจนถูกรุมเกลียด รุมเหยียบ ราวกับเป็ตัวร้ายต่ำตมในสายตาทุกคน
‘นั่นสินะ...ฉันคงเป็ได้แค่นางร้ายในสายตาของทุกคน’
ความสิ้นหวังห่อคลุมเธอแ่าจนแทบหายใจไม่ออก หลินเสวี่ยอวิ๋นขึ้นไปบนตึกชั้น 36 ของสำนักงาน สถานที่ที่เธอเคยเป็เ้าของ เปลือกตาบวมแดงจากการร้องไห้จนเกือบปิด น้ำเสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะพูดให้จบประโยค
'ที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิต…เพื่อให้เธอเหยียบขึ้นไปงั้นเหรอ…'
ตอนนี้ไม่มีใครยืนอยู่ข้างเธออีกต่อไปแล้ว พ่อแม่ที่ทิ้งเธอไว้ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอไม่มีญาติ ไม่มีครอบครัว และเพื่อนที่เธอรัก… และคนรักที่ไว้ใจ ก็ทิ้งเธอไว้ข้างหลังอย่างเืเย็น ทุกอย่างพังลงราวปราสาททรายชีวิต ถูกเหยียบจมจนไม่มีแม้แต่ศักดิ์ศรีให้ยึดเหนี่ยว
ร่างของเธอค่อย ๆ ร่วงลงข้างกระจกบานใสของห้องทำงาน แสงรอบตัวเริ่มพร่าเบลอ โลกทั้งใบเหมือนกำลังหายไปทีละนิด…น้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงมาจากหางตาเธอหลับตาแน่น ท่ามกลางความเ็ปที่เงียบงัน
'ถ้าชาติหน้ามีจริง ถ้าฉันมีโอกาสอีกครั้ง... ฉันจะกลับมาล้างแค้นคนที่เหยียบย่ำฉันให้สาสม'
สิ้นคำอธิษฐานนั้น ทุกอย่างก็ดับวูบ แต่ความตายกลับไม่ใช่จุดจบ เมื่อแสงสว่างวาบขึ้นกลางความมืด พร้อมเสียงแหลมประหลาดที่ก้องอยู่ในหัว
“โฮสต์ได้รับเลือกแล้ว… ขอต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ศูนย์ฟื้นฟูตัวละครนางร้าย ระบบ 8099 ยินดีให้บริการ…ตี๊ด”
เสียงนั้นไม่มีอารมณ์ ไม่มีความรู้สึก เหมือนเสียงของเครื่องจักร หลินเสวี่ยอวิ๋นพยายามลืมตาเปลือกตาที่หนักอึ้ง แต่ดวงตาของเธอมันมืดไปหมด ราวกับมีผ้าม่านสีดำมาปิดกั้น
“อะไรน่ะ? เสียงบ้าอะไร” เธอพยายามพูด แต่มันออกมาเป็แค่เสียงครางอู้อี้ที่แหบพร่า เธอพลิกตัวก็ไม่ได้ เหมือนร่างกายมันถูกตรึงไว้กับที่…
‘นี่ฉันตายแล้วจริงๆ หรือ? นี่มัน์หรือนรกกันแน่’
ทันใดนั้นเสียงเ้าเครื่องจักรก็ดังขึ้นอีกครั้ง “สัญญาณชีพของโฮสต์… แข็งแรงปานกระทิงทลายูเา… ค่าพลังชีวิต… เต็มเปี่ยม… โฮสต์ยังไม่ตายง่ายๆ หรอก ถ้าโฮสต์ยอมรับเงื่อนไขของระบบ”
เ้าระบบ 8099 พูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มคล้ายจะกวนประสาทก่อนจะเอ่ยข้อเสนอให้เธอ
“ถ้าหากโฮสต์เข้าสู่โลกนิยายเพื่อฟื้นฟูตัวละคร ‘นางร้าย’ ที่ใกล้จะถูกเขียนให้ตาย และเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวละครนั้นให้ ‘ไม่อับปาง’
โฮสต์ได้ได้รับสิทธิ์ฟื้นกลับโลกปัจจุบัน หากทำโฮสต์ภารกิจสำเร็จครบ 100%”
“ไม่เอา!” เสวี่ยอวิ๋นปฏิเสธทันที “ฉันจะไปยุ่งอะไรกับนิยายบ้า ๆ นั่น…”
เ้าระบบเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ ราวกับตัดบทอย่างเ็า
“หากโฮสต์ปฏิเสธ ระบบจะดำเนินการปลิดชีพอัตโนมัติ โฮสต์จะไม่ไม่สามารถฟื้นคืนในโลกเดิมได้อีก ไม่สามารถล้างแค้น และไม่สามารถเอาคืนคนทรยศ...โฮสต์ยืนยันยกเลิกภารกิจใช่หรือไม่?”
ความเงียบเข้าปกคลุมหัวใจของหลินเสวี่ยอวิ๋นเต้นรัว มือที่เคลื่อนไหวไม่ได้กำแน่นในใจ
‘ไม่… ถ้าไม่มีโอกาสกลับไปโลกปัจจุบัน… ฉันก็จะไม่สามารถลากพวกมันลงนรกไปด้วยกันได้…’
ทันใดนั้นเธอก็ตัดสินใจทันที “เออ ก็ได้ ยอมก็ได้”
เมื่อสิ้นคำพูดของเธอ ข้อมูลตัวละครที่เธอต้องไปสิงสู่ก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนที่พังทลายลงมา น้ำท่วมสมองจนปวดหนึบ หลินเสวี่ยอวิ๋นกัดฟันกรอด ข้อมูลมหาศาลเ่าั้คือเื่ราวของโลกใบหนึ่ง… นิยายเื่ภรรยาตัวน้อยของท่านประธานเว่ย ที่หญิงสาวพึ่งจะอ่านก่อนที่จะตาย และตัวละครที่เธอจะต้องไปสิงอยู่…
นางร้ายที่ชื่อ… หลินซือเยว่ ผู้เป็ภรรยาในนามของ “เว่ยหานเจิ้ง” เขาเป็ชายหนุ่มมีหัวการค้าล้ำลึก ฝ่าฟันทุกอุปสรรค จนกลายเป็เ้าของธุรกิจระดับชาติ… แต่ดันซวยมาเจอแม่นางร้ายวางยาพระเอกเข้าให้ จนต้องเข้าพิธีวิวาห์ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เต็มใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้งตระกูลเว่ยถึงได้เกลียดชังเธอเข้าไส้
และตอนนี้... หลินเสวี่ยอวิ๋นหญิงสาวผู้สิ้นหวังจากโลกเดิม กลับต้อง “ฟื้นขึ้นมา” ในร่างของนางร้ายคนนั้น
"เดี๋ยวนะ... นี่มันเื่บ้าอะไร? ฉันจะไปเป็นางร้ายในชีวิตจริงแล้วยังจะให้ฉันมาเป็นางร้ายในนิยายอีกเนี่ยนะ? เพื่อรอวันถูกสามีทิ้งเนี่ยนะ?"
“แล้วอีกอย่างฉันจะกลับไปโลกเดิมได้ยังไง?” ทันใดนั้นเสียงของเ้าระบบก็ดังขึ้นมา
“เงื่อนไขการกลับสู่โลกเดิมคือโฮสต์ต้องเติมเต็มความปรารถนาของ หลินซือเยว่ให้สำเร็จเสียก่อน… ซึ่งความปรารถนาของหลินซือเยว่ก็คือ… การได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเว่ย…”
เ้าระบบเงียบไปสักพัก… เหมือนกำลังประมวลผลอะไรบางอย่าง
เสวี่ยอวิ๋นกำลังจะถอนหายใจโล่งอก ‘ใช้ชีวิตสงบสุขเหรอ? ได้สิ ฟังดูง่ายจะตาย’
‘ก็แค่ฉันนอนกินลม ชมสวน หลีกเลี่ยงปะทะ แล้วหย่ากับอีตาพระเอกให้เร็วที่สุด แค่นี้ก็ผ่านภารกิจโง่ ๆ ไปแบบสวย ๆ’
เธอเริ่มยิ้มอย่างคนมีแผน แต่ยังไม่ทันให้ความหวังเบ่งบานเสียงเ็าของระบบก็ดังขึ้นอย่างโเี้
“...กำลังประเมินสถานะปัจจุบันของโฮสต์...” จู่ ๆ หน้าจอเรืองแสงตรงหน้าก็สั่นไหวข้อมูลถูกประมวลผล และเด้งขึ้นมาทีละบรรทัด...
แจ้งเตือน: โฮสต์ได้จดทะเบียนสมรสกับเว่ยหานเจิ้งอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว
แจ้งเตือน: ปัจจุบันพำนักอยู่ในบ้านใหญ่ตระกูลเว่ย ศูนย์กลางวังวนแห่งความวุ่นวาย
แจ้งเตือน: โฮสต์มีประวัติวางยาเ้าบ่าว + ข่มขู่บังคับแต่งงานแบบหน้าด้านเต็มขั้น
แจ้งเตือน: โฮสต์มีพฤติกรรมี้เีขั้นรุนแรง ลุกไม่ไหวแม้แต่จะเทน้ำชาให้แม่สามี สันหลังยาวจนคนทั้งบ้านรังเกียจไม่อยากเข้าใกล้
เสวี่ยอวิ๋นกะพริบตาช้า ๆ สมองเธอเหมือนโดนโยนไปชนกำแพง
‘...แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่อย่างสงบสุข โดยไม่ยุ่งกับตระกูลเว่ย ได้ยังไงวะ ไอ้เ้าระบบเวรนี้มันต้องหลอกลวงฉันอย่างแน่นอน’
เธอกำหมัดแน่นกลางความมืดร่างกายไม่อาจขยับได้ แต่ภายในกลับคล้ายมีไฟเผาไหม้อยู่ทุกขุมความคิด
ใจหนึ่งยังคงปฏิเสธโชคชะตาอันวิปริตนี้ แต่อีกใจ... กำลังเต็มไปด้วยเปลวเพลิงของความแค้น ที่ยังไม่ถูกชำระ
‘งั้นก็เหลือแค่ทางเดียวเท่านั้น...’
‘ทำตามที่เ้าระบบบ้าบอนี่สั่ง แล้วกลับไปลากพวกสารเลวนั่นลงนรกให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม’
เสียงระบบที่เงียบไปชั่วครู่ดังกลับมาอีกครั้งด้วยโทนน้ำเสียงเรียบสนิท แต่ชวนให้คิ้วกระตุกอยากถีบไอ้ระบบเวรโดยอัตโนมัติ
“เอาล่ะครับ โฮสต์...เตรียมตัวเข้าสู่การเริ่มต้นชีวิตใหม่…ระบบขอให้โฮสต์โชคดี... ไม่สิ ขอให้รอดตาย นะครับ โฮสต์ที่น่ารักของระบบ 8099”
ยังไม่ทันให้เธอตอบโต้อะไร ทันใดนั้น ร่างของเธอก็ถูกแรงบางอย่างกระชากหลุดออกจากความมืด ราวกับิญญาถูกฉุดกระชากผ่านอุโมงค์แห่งเวลา
เสียงกรีดร้องของเธอดังออกมา “ไอ้ระบบเวร อย่าให้ฉันได้เจอตัวแกเป็ๆ นะ ฉันจะตื้บแกไม่เลี้ยงเลยคอยดู”
เธอสบถเสียงดังก้องสะท้อนห้วงสุญญากาศ ก่อนที่แสงสว่างจ้าเจิดจ้าทะลุทะลวงเข้ามาแทนที่จากนั้นเธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย
สงสารยัยน้องค่ะที่ถูกเ้าระบบมันหลอกว่า
"แค่ใช้ชีวิตแบบสงบสุขสิ เดี๋ยวพากลับโลกเดิมเอง"
แต่ดันลืมบอกว่าสงบสุขในนิยามของมันคือ
- ต้องตื่นมาในร่างนางร้ายที่เคยวางยาพระเอก
- อยู่บ้านเดียวกับตระกูลที่เกลียดเธอเข้าไส้
- แม่สามีเห็นหน้าแล้วอยากพ่นไฟ
- พระเอกตั้งตารอหย่าเหมือนรอแกร็บมาเสิร์ฟอาหาร
ยัยน้องยังไม่ทันตั้งตัว ระบบก็โยนลงโลกนิยายแบบไม่มีแม้แต่โฟมกันกระแทก
มาเอาใจช่วยยัยน้องที่ต้องกลายเป็ตัวร้ายในโลกนิยายกันนะคะ
11K
