ศิษย์ที่อยู่ภายในห้องต่างขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นตรงหน้าแต่ละสายตาจับจ้องไปที่แท่งหิน ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
พวกเขาต่างก็ตกตะลึงอึ้งไปตามๆ กันภายในใจนั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้ขยะจะทิ้งรอยหมัดเอาไว้ถึงห้านิ้ว!
หรือว่านี่จะเป็ความฝัน?
เต้าหลิงมองไปที่แท่งหินแวบหนึ่ง นี่เป็กำลังที่เขาแค่โจมตีแบบส่งๆเท่านั้น ถ้าหากใช้กำลังเต็มที่ แท่งหินั์คงจะแหลกเป็ผุยผงแน่!
ใบหน้าเหี่ยวย่นของรองเ้าสำนักพลันตะลึงงันเขามองไปที่เต้าหลิงราวกับเห็นผี นี่มันเป็ไปได้อย่างไรทำไมเทพแห่งการนอนถึงแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงนี้!
เย่วิ่นใช้มือเรียวทาบปากสีแดงสวยเอาไว้ด้วยความใเต้าหลิงมีพลังถึงหนึ่งหมื่นชั่งอย่างนั้นหรือ เป็ไปได้อย่างไรกัน?
“ปาฏิหาริย์ได้เกิดขึ้นแล้ว” เย่วิ่นคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ออกริมฝีปากแดงสวยยกยิ้มอย่างมีความสุข เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ชวนหลงใหล
“ไม่จริงไม่จริง!” เฉียนหลินเด้งตัวขึ้นมาเป็คนแรกเขาชี้ไปยังแท่งหินั์พลางกล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างมีโทสะว่า “ไอ้ขยะนี่จะต้องใช้มายาปีศาจมาหลอกพวกเราแน่!”
เฉียนหลินไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาดว่านี่คือความจริง!ตัวเขานั้นเข้าใจถึงความน่ากลัวของพลังหนึ่งหมื่นชั่งเป็อย่างดีขยะเช่นเต้าหลิงจะมีร่างกายแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?
ผู้คนภายในห้องฝึกยุทธ์ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างบ้าคลั่งต่างคนต่างก็คิดเช่นเดียวกันว่ามันจะต้องไม่ใช่เื่จริงขยะอย่างเต้าหลิงยังผ่านไปได้ แต่พวกเขากลับไม่สามารถทำได้เช่นนี้จะให้เขาไม่นึกสงสัยได้อย่างไร?
“โกงแน่ๆให้เ้านั่นทดสอบใหม่อีกครั้ง!”
“ใช่แล้วท่านรองเ้าสำนัก เ้าเทพแห่งการนอนนั่นไม่มีทางที่จะผ่านการทดสอบหรอกมันจะต้องใช้มายาปีศาจอะไรสักอย่างแน่ พวกเราขอร้องท่านให้ทำการทดสอบอีกครั้ง!”
เต้าหลิงไม่รู้จะพูดอะไรออกมาไม่ใช่ว่าผ่านการทดสอบแล้วอย่างนั้นหรือ เหตุใดพวกเขาจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้เล่าแต่ถึงอย่างนั้นเต้าหลิงก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร เขาที่จู่ๆก็แข็งแกร่งขึ้นมาอย่างก้าวะโแบบนี้ ขนาดตัวของเขาเองยังยากที่จะยอมรับเลย!
ทั่วทั้งบริเวณต่างส่งเสียงโห่ร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเย่วิ่นมองไปยังเหล่าศิษย์ที่อยู่ภายในห้องฝึกยุทธ์นางขมวดคิ้วพลางแผดเสียงกล่าวออกมา“พวกเ้าเงียบซะดูพวกเ้าในตอนนี้สิ เต้าหลิงทดสอบผ่านก็เป็ความสามารถของเขาพวกเ้าจะอิจฉาคนอื่นทำไม!”
กล่าวจบ บรรยากาศก็พลันสงบลงในทันทีใบหน้าของแต่ละคนล้วนแดงก่ำ ภายในใจไม่มีทางเชื่อว่ามันคือเื่จริง มันจะต้องเป็เื่ลวงอย่างแน่นอน!
รองเ้าสำนักขมวดคิ้วเล็กน้อย จะเป็เื่ลวงได้อย่างไร? เขาจะปกปิดพลังจากสายตาของข้าได้อย่างนั้นหรือ? เมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดว่าเขาโจมตีออกไปแค่ส่งๆ เท่านั้น!
‘อัจฉริยะอัจฉริยะ!’ รองเ้าสำนักขบคิดภายในอกสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกล่าวออกมาในใจด้วยความปีติ ‘อัจฉริยะส่วนใหญ่มักจะมีความคิดที่แตกต่างเขาคงไม่อยากอยู่ที่สำนักนี้ วันๆ จึงเอาแต่นอน ไม่สนใจใคร่รู้สิ่งใดแล้วรอคอยจังหวะที่จะเฉิดฉายขึ้นมา’
‘ที่ข้าคิดนั้นถูกต้องแล้วเย่วิ่นยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ แม้แต่อัจฉริยะคนเดียวก็ยังไม่อาจค้นพบ’ รองเ้าสำนักคิดพลางมองไปที่เย่วิ่นแล้วแค่นหัวเราะอยู่ในอก
เย่วิ่นที่ััได้ถึงสายตานั้น สีหน้าของนางแดงก่ำก่อนที่จะใช้สายตาจดจ้องไปที่เต้าหลิง คอยดูว่าข้าจะจัดการกับเ้าอย่างไร!
“คารวะท่านอาจารย์ข้า้าประลองกับเต้าหลิง”เฉียนหลินยืนขึ้นด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์นักเขาอยากจะเฉิดฉายอย่างนั้นหรือ?นั่นมันเป็ไปไม่ได้เพราะภายในห้องฝึกยุทธ์แห่งนี้เขาจะต้องเป็ที่จับตามองแต่เพียงผู้เดียว
เย่วิ่นมองไปที่เต้าหลิงสลับกับเฉียนหลินด้วยสีหน้าประหลาดใจรองเ้าสำนักได้ยินแบบนั้นก็ลอบยิ้มขบขัน อย่างเ้าน่ะหรือจะท้าประลองกับเขา? ดูท่าแค่ฝ่ามือเดียวของเขาเ้าก็กระเด็นลอยออกไปไกลแล้ว
“ข้าอนุญาตให้ประลองได้” เย่วิ่นพยักหน้าตอบรับเบาๆภายในใจรู้สึกว่าเฉียนหลินนั้นจิตใจคับแคบยิ่งนักจึงได้ใส่ชื่อของเฉียนหลินลงในบัญชีดำศิษย์เช่นนี้ในภายภาคหน้าไม่อาจประสบผลสำเร็จเป็แน่
ได้ยินดังนั้นเฉียนหลินก็ดีใจยิ่งภายในใจแผดเสียงคำรามคิดเข้าข้างตัวเองว่า‘ท่านอาจารย์ก็คงจะเกลียดเ้านั่นเหมือนกันถ้าหากชนะเต้าหลิงได้ที่นี่ ไม่แน่ว่าเขาอาจมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับอาจารย์มากขึ้นก็ได้ข้านี่มันฉลาดเสียจริง ฮ่าๆ!’
“เต้าหลิงเ้ากล้ารับคำท้าจากข้าหรือไม่?”เฉียนหลินใช้สายตาดูิ่มองตรงไปยังเต้าหลิงทว่าใจหนึ่งก็กลัวว่าเต้าหลิงจะไม่ยอมรับคำท้า จึงได้กล่าวเสียงเย็นออกมาต่อว่า “อย่าบอกนะว่าเ้าไม่กล้า หากเ้ายังเป็ชายก็ยอมรับคำท้าจากข้าซะ!”
“ข้าก็อยู่ตรงหน้าเ้าแล้วจะเข้าก็เข้ามาสิ” เต้าหลิงกล่าวพลางมองไปที่เขาด้วยสายตานิ่งเฉย
“เฉียนหลินอัดมันเลยทำลายมายาปีศาจของมันซะ เทพแห่งการนอนอย่างมันไม่ทางที่จะทำสำเร็จหรอก!” ผู้คนโดยรอบต่างส่งเสียงโห่ร้องพวกเขาไม่อาจยอมรับได้ว่าเทพแห่งการนอนจะสามารถเฉิดฉายขึ้นมาได้
เสียงโห่ร้องที่ดังออกมาโดยรอบยิ่งทำให้เฉียนหลินได้ใจมากขึ้นทั่วร่างของเขาปลดปล่อยคลื่นพลังที่น่าหวั่นเกรงออกมา ฝีเท้าก้าวขึ้นไปบนเวทีสายตาเย็นะเืจ้องมองไปที่เต้าหลิง ก่อนจะกำหมัดแน่นจะต้องกำราบเขาภายในหนึ่งหมัดให้ได้!
“เต้าหลิงเ้ามีพลังกายหนึ่งหมื่นชั่ง ความต่างระหว่างข้ากับเ้านับว่าน้อยมาก ข้าจะไม่ออมแรงหรอกนะ!” เฉียนหลินกล่าวเสียงเย็น “ระวังถูกข้าซัดจนตายก็แล้วกัน”
“เข้ามาสิให้ข้าได้เชยชมหน่อยเถอะว่าพลังทั้งหมดของเ้ามีเท่าใด?” เต้าหลิงยักคิ้วพลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน
เฉียนหลินยื่นฝ่ามือออกไปทั่วทั้งฝ่ามือปรากฏคลื่นพลังที่ประกายแสงดุดัน ราวกับกลายเป็กระบี่ล้ำค่าทำให้มวลอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ลมปราณที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาผู้คนต้องตกตะลึง
“นี่มันฝ่ามือสยบภูผาวิทยายุทธ์ที่แข็งแกร่งของเฉียนหลิน!”
“ข้าก็เคยได้ยินชื่อของวิทยายุทธ์นี้มาเช่นเดียวกันได้ยินมาว่าหากฝึกฝนจนสมบูรณ์แล้วละก็ สามารถบดขยีู้เาขนาดใหญ่ให้แหลกเป็จุณได้เลยนะหากเ้าเทพแห่งการนอนนั่นโดนฝ่ามือนี้เข้าไป ข้าว่ามันต้องได้นอนอยู่บ้านเฉยๆเป็เดือนแน่”
‘จะต้องฆ่ามันให้ตาย!’ เฉียนอี้แผดเสียงคำรามภายในใจข้าจะให้ไอ้ขยะนี่เฉิดฉายไม่ได้
“เทพแห่งการนอนข้ามาแล้ว!” ั์ตาเฉียนหลินฉายประกายเย็นะเืออกมาเมื่อเห็นเต้าหลิงยืนนิ่ง ในใจของเขาก็รู้สึกปีติยิ่งนักไอ้ขยะนี่มันไม่มีวิทยายุทธ์ที่ใช้ในการต่อสู้ หากมันโดนฝ่ามือนี้เข้าไปไม่ตายก็ต้องพิการ!
วิ้งง
ร่างของเขาพุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็ว ท่อนแขนหมุนควง รอบๆฝ่ามือปกคลุมด้วยปราณที่ร้อนระอุ
เต้าหลิงมองดูฝ่ามือที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยั์ตาเ็าเขาััได้ถึงไอสังหารที่พุ่งเข้ามา เขาคิดจะฆ่าข้าจริงๆ หรือ
รองเ้าสำนักและเย่วิ่นต่างขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่สู้ดีนักการประลองก็คือการประลอง เหตุใดถึงได้ปล่อยจิตสังหารออกมาเช่นนี้ ถึงแม้ว่าเฉียนหลินจะซุกซ่อนจิตสังหารเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบทว่าก็ไม่อาจจะปกปิดต่อยอดฝีมือทั้งสองได้
‘ไอ้ขยะตายซะ’ เฉียนหลินหัวเราะอยู่ภายในใจ ฝ่ามือของเขาค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้ศีรษะของเต้าหลิง
“หลีกไปซะ!” ทันใดนั้นเต้าหลิงก็ยื่นฝ่ามือออกไปลมปราณที่อยู่ภายในร่างไหลเชี่ยว ทั่วทั้งแขนของเขาโอบล้อมด้วยพลังที่กล้าแกร่งมวลอากาศพลันฉีกขาดออกจากกัน
ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของผู้คนโดยรอบเต้าหลิงได้จับฝ่ามือของเฉียนหลินเอาไว้จากนั้นก็บิดแขนของเขาจนร่างหมุนเป็เกลียวแล้วทุ่มร่างของเขาลงพื้นจนเกิดเสียงดังโครม
กระบวนท่าเดียว!
หัวใจของผู้คนทั่วบริเวณพลันเต้นไม่เป็จังหวะดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ร่างของเฉียนหลินที่นอนตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น
พวกเขาต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน กระบวนท่าเดียว!แค่กระบวนท่าเดียวก็สามารถล้มเฉียนหลินที่เป็อันดับหนึ่งในห้องฝึกยุทธ์นี้ได้!
มีคนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกบางคนก็ใจนสติแทบหลุดออกจากร่าง สายตาเหลือเชื่อจ้องมองไปที่เต้าหลิงเขาสามารถล้มเฉียนหลินได้ภายในกระบวนท่าเดียวอีกทั้งเ้านั่นยังเป็แค่เทพแห่งการนอน นี่มันเป็ไปได้อย่างไร?
“ฮ่าๆๆดี ดีมาก!” ใบหน้าของรองเ้าสำนักเปี่ยมไปด้วยความยินดีสายตาเร่าร้อนมองไปที่เต้าหลิง เขาอายุเท่าใดกัน? เพียงสิบสี่สิบห้าปีเท่านั้นทว่าพลังกลับน่ากลัวถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าจะต้องมีพลังไร้ซึ่งขีดกำจัดแน่
เย่วิ่นเองก็ใและดีใจในคราเดียว จากการคาดเดาของนางเต้าหลิงน่าจะมีพลังอยู่ที่สองหมื่นชั่งหวังหลิ่งในตอนที่อยู่ขั้นนี้ก็มีพลังอยู่ที่ระดับนี้เช่นเดียวกันเมื่อเทียบกับโลกภายนอกอาจจะไม่สูงนักทว่าในสำนักชิงซานเป็เื่ยากเป็อย่างยิ่งที่จะมีพลังระดับนี้
‘ไม่เลวเลยอีกไม่นานคงจะสามารถทะลวงไปถึงขั้นสถิติญญาได้ ตอนนี้เขาอายุยังน้อยการที่จะเข้าสำนักซิงเฉินคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่’เย่วิ่นยิ้มปลาบปลื้มอยู่ข้างในใจสายตาของนางจ้องมองใบหน้าขาวคมคาย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกยินดี
เมื่อเห็นบริเวณโดยรอบที่เงียบสงัดเต้าหลิงก็มองไปยังแววตายินดีของเย่วิ่นอยู่หลายครั้งหลายครา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกในตอนนี้สายตารอบด้านที่จ้องมาเขาหาได้สนใจไม่เขาสนใจแค่สายตาของเย่วิ่นที่เคยมองเขาด้วยความผิดหวังมาโดยตลอดทว่าตอนนี้สายตาของนางได้เปลี่ยนไปแล้ว
รองเ้าสำนักจรดตัวอักษรลงไป ผ่านการทดสอบพลังหนึ่งหมื่นชั่ง ซึ่งเขาคิดว่าการที่เต้าหลิงไม่แสดงพลังที่แท้จริงออกมานั้นก็ถือว่าเป็สิทธิ์ของเ้าตัว
ภายใต้ความเงียบสงัดทันใดนั้นก็มีจิตสังหารที่เย็นจนถึงกระดูกะเิออกมา เฉียนหลินค่อยๆยันกายขึ้นมาจากพื้น ปราณบริสุทธิ์ภายในร่างเดือดพล่านดวงตาแดงก่ำจ้องไปที่เต้าหลิงอย่างเคียดแค้นพลางแผดเสียงคำรามออกมา “ไปตายซะ!”
เฉียนหลินได้ดื่มยาที่ปลุกศักยภาพภายในร่างทำให้สูญเสียสติในการนึกคิดไป อย่างไรก็จะต้องฆ่าไอ้ขยะนั่นให้ได้!
เหตุการณ์ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในภวังค์เฉียนหลินบ้าไปแล้ว เขาได้ดื่มยาเข้าไป อีกทั้งยัง้าที่จะฆ่าเต้าหลิงท่านอาจารย์จะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่
‘อะไรกัน?’ สีหน้าของเย่วิ่นและรองเ้าสำนักเปลี่ยนสีตอนนี้ฝ่ามือของเฉียนหลินใกล้จะพุ่งถึงแผ่นอกของเต้าหลิงแล้วตอนนี้จะเข้าไปห้ามก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว
พวกเขาทั้งสองร้อนใจเหมือนกับไฟลุก ดวงตาแดงก่ำถ้าหากฝ่ามือนั้นโจมตีเข้าร่างของเขาละก็ เต้าหลิงได้จบเห่แน่ถึงแม้ไม่ตายก็ต้องพิการ และความสำเร็จที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าก็จะจบสิ้น!
ยาที่เฉียนหลินดื่มเข้าไปนั้นแข็งแกร่งมากพลังที่แข็งกล้าะเิออกมา ทั่วทั้งร่างประดุจวัวคลั่งที่ไม่อาจควบคุมเป้าหมายของเขามีเพียงอย่างเดียวก็คือ ฆ่า
“ฮึเ้ารนหาที่ตายเองนะ”
เต้าหลิงแค่นเสียงต่ำในลำคออย่างเยือกเย็นปราณภายในร่างเอ่อล้นออกมารวมเอาไว้ที่แผ่นอก
“ตูม!”
เสียงะเิดังขึ้นฝ่ามือของเฉียนหลินปะทะเข้ากับแผ่นอกของเขาทว่ากลับมีคลื่นพลังที่บ้าคลั่งกระแทกออกมาจนทำให้ร่างของเฉียนหลินสั่นสะท้านพลางกระอักเืออกมากองใหญ่ร่างกระเด็นลอยออกไปกระแทกกับพื้นด้านนอกห้องฝึกยุทธ์ก่อนที่จะส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาด้วยความเ็ป
302
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
