จิ่งอันรู้สึกระบมไปทั้งตัวแต่กลับฝืนเดินไปคำนับเสนาบดีจิ่งที่รอตนอยู่ในห้องโถง ยามเมื่อนางมาถึงจวนเสี่ยวเถาได้มายืนรอนางอยู่หน้าประตูก่อนจะแจ้งให้ทราบว่าบิดาของตนนั้นรอนางอยู่เพราะข่าวลือเื่ที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานราชโองการสมรสให้นางกับอ๋องสี่นั่นเอง
"อันอัน เ้ามาก็ดีแล้ว ตกลงเื่มันเป็อย่างไร"
หญิงสาวคำนับบิดาก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ กลับมิพบผู้ใดแม้แต่อนุเซิ่งที่มักจะอยากรู้อยากเห็นเื่ของนาง
"อนุเซิ่งไม่อยู่หรอก พ่อให้นางออกไปทำธุระให้"
หญิงสาวอมยิ้มก่อนจะเล่าเื่ที่ได้ช่วยอ๋องสี่ ทั้งเื่ที่ได้พบองค์ฮ่องเต้และฮองเฮา
"เื่ที่เ้าจะออกเรือนกับอ๋องสี่เ้าคิดดีแล้วหรือ"
"เพคะท่านพ่อ ท่านอ๋องแม้จะตาบอด แต่จิตใจของพระองค์มิได้มืดบอด ทั้งตำหนักและฐานะของท่านอ๋องก็มิได้ขัดสน ลูกเชื่อว่าหากลูกออกเรือนกับเขาแล้วลูกคงจะอยู่ในจวนท่านอ๋องได้อย่างสุชสบาย อีกทั้งยังสามารถช่วยแบ่งเบางานให้ท่านอ๋องได้อีกด้วยเ้าค่ะ"
"หากเ้าคิดได้เช่นนี้พ่อก็สบายใจ"
เมื่อสอบถามได้ความตาม้าแล้วเสนาบดีจิ่งจึงบอกให้จิ่งอันกลับไปพัก หญิงสาวเดินไปยังเรือนของตนในทันที
"เสี่ยวเถา ๆ"
"เ้าคะคุณหนู"
"เตรียมน้ำอุ่นให้เราที เราอยากแช่น้ำ"
"เ้าค่ะ"
ไม่นานน้ำอุ่น ๆ ถูกเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย เสี่ยวเถาจะช่วยคุณหนูตนอาบน้ำตามปกติแต่วันนี้จิ่งอันกลับมิยอม
"เ้าเองก็เหนื่อยมาเหมือนกัน กลับไปพักเถอะ ข้าจะนอนแช่น้ำอุ่นสักพักแล้วจะเข้าไปงีบเสียหน่อย"
"เ้าค่ะ"
เมื่อเสี่ยวเถาออกจากห้องไปแล้ว จิ่งอันจึงค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าของตนออก ร่างกายน้อย ๆ ของนางนั้นเต็มไปด้วยรอยกัดเป็จ้ำแดง ๆ ทั้งตัว หญิงสาวค่อย ๆ ลงแช่ในน้ำอุ่นเพื่อให้สบายตัว
"เป็เช่นนี้แล้วข้าจะให้เ้าอาบน้ำให้ได้อย่างไร เสี่ยวเถา"
หญิงสาวเอ่ยกับตนเองเบา ๆ หญิงสาวสำรวจร่างกายของตน บนแขนของนางยังปรากฏแต้มพรหมจรรย์ เพียงเท่านี้สองแม่ลูกคงไม่สามารถหาทางกล่าวหานางได้ 'ชาติก่อนข้ารักษาพรหมจรรย์ไว้เพื่อค่ำคืนของวันแต่งงาน ชาตินี้ก็ไม่ต่างกัน ข้าเพียงแค่หาความสุขเล็กน้อยเท่านั้นมิได้เสียพรหมจรรย์เสียหน่อย' ใบหน้าขาวนวลแดงระเรื่อขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
"จริงสิ ดูเหมือนข้าจะทำให้เนื้อหานิยายเปลี่ยนไปมากทีเดียว แต่ก็ช่างเถอะ นี่มันชีวิตข้า ข้าจะลิขิตมันเอง"
สาย ๆ ของวันใหม่ จิ่งอันนั่งเล่นอยู่หน้าเรือนตามปกติแต่กลับมีบ่าวเรือนหน้าวิ่งมาหาหญิงสาวด้วยหน้าตาแตกตื่น
"คุณหนูใหญ่ ๆ รีบไปเรือนหน้าเถอะขอรับ"
“เกิดอะไรขึ้น”
“รีบไปเถอะขอรับ ไปถึงก็รู้ขอรับ”
จิ่งอันรีบเดินไปเรือนหน้าทันที
"คุณหนูใหญ่จิ่ง รับราชโองการ"
เสียงกงกงประจำพระองค์ขององค์ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น ในมืออัญเชิญราชโองการสีทองด้านหลังกงกงตามมาด้วยนางกำนัลและขันทีอย่างสมเกียรติ ภายนอกประตูบานใหญ่ของจวนตระกูลจิ่งเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น ร่างน้อยในอาภรณ์สีม่วงไล่ระดับปักลายดอกโบตั๋นเดินมาด้วยกิริยาชวนมอง ผมดำถูกม้วนเกล้าปักปิ่นลายเมฆาอย่างหลวม ๆ รับกับหน้า ดวงตาสีดำดั่งลูกกวางจ้องต่ำลงพื้นอย่างสำรวม
"คุณหนูใหญ่ จิ่งอันรับราชโองการ"
"คุณหนูใหญ่จิ่ง นามอัน เป็สตรีที่เพียบพร้อมด้วยกิริยา มารยาทอย่างยากที่จะหาใครเปรียบได้ ทั้งยังเฉลียวฉลาด เห็นควรให้ออกเรือน ให้จัดพิธีมงคลสมรสแต่งเข้าจวนอ๋องสี่ เซียวมู่หรงอย่างสมเกียรติ จบราชโองการ"
"จิ่งอันรับราชโองการ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี"
มือเรียวขาวยื่นออกมารับราชโองการ นางลุกขึ้นย่อกายคำนับด้วยท่าทางที่สง่างาม กงกงขยับมือเป็สัญญาณให้ผู้ติดตามยกหีบต่าง ๆ เข้ามาเพื่อเพิ่มสินเดิมให้แก่จิ่งอันเกินกว่าสิบหีบ ชาวบ้านที่มุงดูต่างตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก
"ต้องรบกวนท่านกงกงให้เป็ธุระแล้ว หากท่านไม่มีธุระอันใดขอเชิญท่านเข้าไปรับน้ำชาและพักให้หายเหนื่อยก่อนดีหรือไม่"
เสนาบดีจิ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือเชิญหม่ากงกง ส่วนฮูหยินจิ่งและจิ่งรั่วนั้นประหม่าจนแน่นิ่งทำสิ่งใดไม่ถูกเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ในจวน
"ขอบคุณท่านเสนาบดี ข้ายังมีธุระอื่นอีก เช่นนั้นข้าขอเสียมารยาทแล้ว"
กงกงก้มคำนับเสนาบดีจิ่งอย่างให้เกียรติ จิ่งอันยิ้มแย้มพร้อมทั้งมอบสินน้ำใจให้แก่กงกงและผู้ติดตามที่มา 'คุณหนูท่านนี้ช่างรู้ความเสียจริง ไม่เสียแรงที่องค์ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงพอพระทัย'
"เชิญ เชิญท่านกงกง"
เสนาบดีจิ่งเอ่ยก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยเพื่อบอกลาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังมีธุระต่อ ลับตาขบวนราชโองการแล้ว เสนาบดีจิ่งมองบุตรสาวด้วยแววตาที่ปลื้มปีติกึ่งเห็นใจ เพราะเขารู้ดีว่าหนทางที่นางเลือกนี้มิได้ราบรื่นอย่างแน่นอน
"เซิ่งฉวี เตรียมข้าวของเงินทองเพื่อเพิ่มสินเดิมให้แก่จิ่งอัน อย่าให้น้อยหน้าตระกูลใด"
"เ้าค่ะ"
ฮูหยินจิ่งใเล็กน้อยที่ได้ยินสามีเรียกตนตามชื่อเดิม เพราะโดยปกติเขามักจะเรียกนางว่าฮูหยินจิ่ง แต่อย่างไรลึก ๆ แล้วนางกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่จิ่งอันจะได้แต่งงานและออกไปจากจวนเสียที
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อ"
จิ่งอันคำนับบิดาอย่างสง่างาม ชายมากอายุพินิจบุตรสาวสักครู่ก่อนจะหันกลับเข้าเรือนไป มิรอให้บิดาลับสายตาจิ่งอันรีบหันหลังหลับเรือนเช่นกัน ยังมิทันที่จิ่งอันจะเดินไปได้ไกลฮูหยินจิ่งและจิ่งรั่วกลับเร่งฝีเท้าเดินตามจิ่งอันไป
"พี่หญิงใหญ่ ตอนนี้เ้าได้เป็ภรรยาของอ๋องตาบอด แต่นับว่าเ้ายังโชคดีที่ว่าที่สามีเ้าเป็ที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ ถือได้ว่าเป็เื่ที่น่ายินดี จริงหรือไม่เ้าคะท่านแม่"
จิ่งรั่วเอ่ยวาจากระแนะกระแหนจิ่งอัน
"เป็ดังที่เ้ากล่าวจริง ๆ รั่วเอ๋อ เ้าจงเรียนรู้จากพี่หญิงใหญ่ของเ้าเอาไว้ให้มาก ๆ นะ"
ฮูหยินจิ่งร่วมผสมโรง
เมื่อคำพูดของสองแม่ลูกลอยเข้าหูจิ่งอัน หญิงสาวหยุดเดินก่อนจะหันกลับมาสองสตรีทั้งสองที่เดินตามนางมา
"อนุเซิ่ง น้องรอง พวกท่านคงไม่รู้เป็แน่ว่าบางสิ่งบางอย่างนั้นต่อให้เรียนรู้หรือทำตาม ใช่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเหมือนกัน อาจต้องมีบุญวาสนานำส่งเช่นกัน"
จิ่งอันเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ดูสง่างามแต่มิเย่อหยิ่งก่อนจะหมุ่นกลับไปยังเรือนของตนในทันที
"กรี๊ดดดด"
จิ่งรั่วกรีดร้องออกมาตรงนั้นโดยมิได้สนใจบ่าวไพร่จนฮูหยินจิ่งต้องรีบลากกลับเรือนของตน
687
