บทที่ 13 เสนอตัว
ตอนบ่าย หลิงเหยามาถึงบ้านพักที่พักครอบครัวคณะกรรมพรรค
เธอกำลังจะเดินเข้าไป แต่ถูกเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งขวางทาง "คุณมาหาใคร?"
"สวัสดีค่ะสหาย ฉันมาหาอู๋จื่ออวี้ ฉันเป็เพื่อนของเขา"
หลิงเหยาตั้งใจจะบอกว่าหาผู้อำนวยการหยาง แต่พอคำพูดมาถึงปากก็เปลี่ยนใจ ผู้อำนวยการหยางซึ่งมีตำแหน่งสูงเช่นนั้นคงไม่มีทางพบกับคนธรรมดาอย่างเธอ
บังเอิญว่าอู๋จื่ออวี้ก็พักอยู่ที่นี่ เธอจะขอให้เขาช่วยแนะนำตัวเองต่อผู้อำนวยการหยาง
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองสำรวจหลิงเหยาอย่างคร่าว ๆ "บอกชื่อของคุณหน่อย"
"ฉันชื่อหลิงเหยาค่ะ"
"รอสักครู่นะ ผมจะโทรศัพท์" เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหันหลังเดินเข้าไปในห้องส่งสาร และโทรติดต่อตระกูลหวู่
ไม่นานนัก เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวางสายแล้วเดินกลับมา "คุณเข้าไปได้ อาคาร 19"
"ขอบคุณค่ะ" หลิงเหยากล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไปในบริเวณบ้านพัก
หลังจากดูป้ายบอกทางแล้ว หลิงเหยาเดินไปยังทิศทางของตระกูลหวู่
เดินมาได้ประมาณห้านาที เธอก็มาถึงบ้านตระกูลหวู่และเคาะประตู
ไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาเปิดประตู เมื่อเห็นหลิงเหยาที่แต่งตัวเรียบง่าย ผิวคล้ำและอ้วน เธอก็ชะงักไปชั่วครู่ แล้วถามอย่างไม่แน่ใจ "คุณคือคุณหลิงใช่ไหมคะ?" เธอเป็คนรับสายโทรศัพท์จากยามเมื่อครู่นี้
เธอไม่รู้ว่าหลิงเหยาเป็ใคร และพอดีกับที่คุณชายน้อยเดินลงมาจากชั้นบน ได้ยินบทสนทนา จึงบอกกับเธอว่าหลิงเหยาเป็เพื่อนของเขา แต่คุณหลิงคนนี้แตกต่างจากที่เธอคิดไว้มากเกินไป
"ใช่ค่ะ" หลิงเหยายิ้มเบา ๆ และพยักหน้า
"เชิญเข้ามาข้างในค่ะ" ป้าหวังก้าวไปด้านข้างและเปิดทางให้หลิงเหยาเข้าไป
หลิงเหยาส่งขนมกล่องหนึ่งและตะกร้าแอปเปิ้ลที่ถือมาให้ป้าหวัง นี่เป็ของที่เธอซื้อจากร้านสหกรณ์ตอนมา ไม่ว่าจะไปเยี่ยมผู้อำนวยการหยางหรือตระกูลหวู่ การไปมือเปล่าถือว่าไม่สุภาพ
ป้าหวังรับขนมและแอปเปิ้ล แล้วเชิญหลิงเหยานั่งโซฟา "นั่งพักสักครู่นะ ฉันจะไปตามคุณชายมา"
ป้าหวังเพิ่งเดินมาถึงชานพัก ก็เห็นลู่ชิงอวิ่นเดินลงมาจากชั้นบนอย่างสง่างาม ก้าวเท้าหนักแน่น แฝงความเ็าและห่างเหินราวกับกำแพงกั้น ดวงตาดำสนิทคมกล้าที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขาม "คุณ… คุณชาย! คุณหนูหลิงมาแล้วค่ะ"
ลู่ชิงอวิ่นพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องรับแขก
หลิงเหยาได้ยินเสียงฝีเท้าจึงหันไปมอง สบเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาเกินบรรยายของลู่ชิงอวิ่น หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะโดยไม่อาจควบคุม
ลู่ชิงอวิ่นเดินไปหาหลิงเหยาและนั่งลงตรงข้ามเธอ สายตามองที่ใบหน้าของเธอ "คุณมีธุระอะไรกับจื้ออวี่หรือ? ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาล"
เขาพาจื้ออวี่ส่งโรงพยาบาล และรอจนบรรดาญาติมาถึง เขาจึงกลับมา
หลิงเหยาสะดุ้ง อยากหาที่ซ่อนตัวเหลือเกิน เธอยิ้มเขินอายอย่างฝืน ๆ "ฉันแค่มาดูเขาเท่านั้น เขาไม่อยู่ก็ไม่เป็ไร ฉันขอตัวก่อนนะ"
พูดจบ หลิงเหยาก็ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป สำหรับเื่การแนะนำตัวกับผู้อำนวยการหยาง เธอคงต้องหาวิธีอื่น ยังไงเธอก็เข้ามาแล้ว เธอจะไปดูสถานการณ์ที่บ้านหยางก่อน
ลู่ชิงอวิ่นก็ลุกขึ้นตาม "ผมส่งคุณดีกว่า"
"ไม่ ๆ ไม่ต้องหรอก" หลิงเหยารีบโบกมือปฏิเสธ ชายคนนี้ส่งพลังอำนาจทั่วร่าง ราวกับูเาสูงที่ไม่อาจข้ามผ่าน ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก เธอควรอยู่ห่างจากเขาดีกว่า
หลิงเหยาออกจากบ้านหวู่ และเดินไปที่บ้านตระกูลหยาง ยืนลังเลอยู่ที่ประตูบ้านชั่วครู่ และกำลังจะเข้าไปเคาะประตู
"สหายหลิงเหยา ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังหลิงเหยา
หลิงเหยาได้ยินว่าเป็เสียงของลู่ชิงอวิ่นก็ถอนหายใจอย่างไร้ทางเลือก ฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะหันหลังกลับไป "ฉันแค่มาเดินสำรวจรอบ ๆ กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"
ดูเหมือนวันนี้เธอจะไปที่ตระกูลหยางไม่ได้ ต้องหาวิธีพรุ่งนี้แทน
"คุณช่วยผมเื่หนึ่งได้ไหม?" ลู่ชิงอวิ่นเดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นว่าหลิงเหยากำลังเดินวนเวียนอยู่ที่นี่ จึงคาดเดาว่าเธอน่าจะอยากพบคนในตระกูลหยาง
"ช่วยเื่อะไรเหรอคะ?"
ลู่ชิงอวิ่นชี้ไปที่ตระกูลหยาง "ไปที่ตระกูลหยางกับผมหน่อย"
ดวงตาของหลิงเหยาสว่างวาบขึ้นทันที "ได้ค่ะ"
ลู่ชิงอวิ่นยิ้มน้อย ๆ แล้วเดินเข้าไปเคาะประตูบ้านของตระกูลหยาง
ไม่นานนัก แม่บ้านของตระกูลหยางก็เปิดประตู เมื่อเห็นลู่ชิงอวิ่นที่ประตู ก็รีบเอ่ยทักทายด้วยความเคารพและเชิญลู่ชิงอวิ่นกับหลิงเหยาเข้าไป เนื่องจากเมื่อวานนี้ลู่ชิงอวิ่นเคยมาเยี่ยมผู้เฒ่าหยางแล้ว แม่บ้านจึงรู้จักเขา
"ทั้งสองท่านเชิญนั่งก่อนค่ะ ฉันจะไปแจ้งให้คุณนายทราบ" แม่บ้านพูดจบก็รีบเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว
ชั่วครู่ต่อมา หญิงสูงอายุที่สวมใส่ชุดกี่เพ้าที่งดงามด้วยกิริยาอันสง่า เดินเข้ามาในห้องรับแขก เมื่อเห็นลู่ชิงอวิ่นก็ยิ้มออกมา "ชิงอวิ่นมาแล้วหรือ"
ลู่ชิงอวิ่นลุกขึ้นยืน "คุณย่าหยาง ผมมาเยี่ยมคุณปู่หยางครับ"
คุณปู่หยางกับคุณปู่ของเขาเคยเป็เพื่อนร่วมรบกันมา เขามาเมืองอวิ๋นเฉิงเพื่อมาเยี่ยมคุณปู่หยาง ซึ่งท่านอาศัยอยู่ในหมู่บ้านพักครอบครัวเดียวกับอาหญิงของเขา
หลิงเหยาก็ลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มน้อย ๆ พยักหน้าให้กับคุณย่าหยาง
"รบกวนเธอแล้ว" คุณย่าหยางหันมามองที่หลิงเหยา "นี่ใครหรือ?"
"สวัสดีค่ะคุณนายหยาง หนูชื่อหลิงเหยา เป็แพทย์ หนูมาวันนี้เพราะได้ยินว่าผู้เฒ่าหยางป่วย หนูสามารถรักษาอาการป่วยของท่านได้ และหวังว่าจะได้รับโอกาสนี้" หลิงเหยารู้ว่าพูดแบบนี้ดูมั่นใจเกินไป แต่เธอจำเป็ต้องคว้าโอกาสนี้ให้ได้
ลู่ชิงอวิ่นมองไปที่หลิงเหยาด้วยความสนใจเล็กน้อย เขาเพิ่งรู้ว่านี่คือเหตุผลที่เธอมาที่บ้านหยาง
คุณนายหยางสำรวจหลิงเหยาอย่างละเอียด แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณหนูหลิงขอบคุณสำหรับน้ำใจ แต่โรคของสามีฉัน แม้แต่หมอหลิวยังรักษาไม่หายเลย ไม่ต้องรบกวนเธอหรอก"
หากไม่ใช่เพราะหลิงเหยามากับลู่ชิงอวิ่น เธอคงจะไล่ออกไปแล้ว
"คุณนายหยาง หนูทราบว่าหนูอายุยังน้อยและยากที่จะทำให้คุณเชื่อใจ แต่หนูหวังว่าคุณจะให้โอกาสหนูสักครั้ง หนูมีความเข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับอาการป่วยของผู้เฒ่าหยาง โรคปอดที่ท่านเป็อยู่ หนูมีสูตรยาที่สามารถรักษาอาการป่วยของท่านได้"
หลิงเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ และสีหน้าแสดงความจริงใจ ผู้เฒ่าหยางเป็ผู้อำนวยการเก่าของชายคนนั้น และเพียงแค่เขาพูด ชายคนนั้นจึงจะเปิดโอกาสให้กับจ้าวคุนอย่างเต็มที่
"คุณหนูหลิง ขอบคุณสำหรับความหวังดีของเธอ ฉันขอรับไว้ก็พอ" คุณนายหยางยังคงเลือกปฏิเสธ
"คุณย่าหยาง! กรุณาให้เธอลองสักครั้งเถอะ บางทีเธออาจรักษาคุณปู่หยางให้หายได้จริง ๆ การมีความหวังเพิ่มขึ้นย่อมดีเสมอ" ลู่ชิงอวิ่นเอ่ยขึ้น
หลิงเหยามองไปยังลู่ชิงอวิ่นด้วยความประหลาดใจ นี่เขากำลังช่วยพูดแทนเธออย่างนั้นเหรอ?
คุณนายหยางก็มองไปที่ลู่ชิงอวิ่นด้วยสีหน้าใเช่นกัน เธอรู้จักลู่ชิงอวิ่นพอสมควร การที่เขายินดีช่วยพูดแทนหญิงสาวคนนี้ บางทีหญิงสาวคนนี้อาจมีความสามารถจริง ๆ ก็เป็ได้
"ก็ได้ พวกเธอตามฉันขึ้นไปชั้นบนเถอะ"
ลู่ชิงอวิ่นกล่าวถูกต้อง การมีความหวังเพิ่มขึ้นย่อมเป็เื่ดี
เมื่อมาถึงชั้นบน ทุกคนก็สามารถได้ยินเสียงไอติดต่อกันมาแต่ไกล
คุณนายหยางส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปผลักประตูห้อง "เข้ามาเถอะ"
เธอได้ยินเสียงไอของสามีเฒ่า ทำให้รู้สึกหนักใจตามไปด้วย
8K
