บทนำ หลินจิ้งหนิง
“ฮึก ท่านแม่” เสียงเรียกแ่เบาเรียกให้สติของคนที่ถูกเรียกว่า ‘ท่านแม่’ แจ่มชัดขึ้น ร่างกายเริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมาทีละน้อย กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นคาวของเืทำให้ ‘หลินจิ้งหนิง’ ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง
“ซี้ดดดด”
เมื่อยันตัวลุกขึ้นหน้าท้องรวมไปถึงกายส่วนล่างก็เ็ปราวกับจะฉีกขาดออกจากกัน ความเ็ปนี้ทำให้ตาที่ยังมัวอยู่ชัดเจนยิ่งขึ้น “อาซิน”
“ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้ว!!”
คราวนี้ไม่ใช่แค่เด็กสาวตรงหน้าที่ใ หลินจิ้งหนิงก็ใไม่แพ้กันที่เห็นหันหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของ ‘เด็กคนนี้’
” ทะ…ทำไม โอ๊ยยย!!”
“ท่านจะคลอดแล้วหรือ ข้า…ข้าจะไปเตรียมน้ำมาให้ท่าน” ว่าแล้วก็กระวีกระวายเดินออกจากห้องไปด้วยความเร่งรีบ ทิ้งให้คนบนเตียงมองตามไปด้วยความรู้สึกตึงเครียด
[อลิส ยังอยู่ไหม]
[โปรดรอสักครู่ ระบบสมองกลยังทำการโหลดทรัพยากรไม่สมบูรณ์] เสียงโมโนโทนดังขึ้นภายในหัว ทำให้หลินจิ้งหนิงเบาใจลงได้บ้าง
ทว่าความเ็ปในตอนนี้ทำให้กลับมาเครียดอีกครั้ง
เมื่อก้มมองหน้าท้องก็เห็นว่ามันนู้นใหญ่เสียจนน่ากลัว เสื้อผ้าบนกายไม่ใช่ชุดสูทของทหารหน่วยรบพิเศษของสมาพันธ์ แต่เป็ผ้าป่านเนื้อหยาบรอยปะชุนมีให้เห็นเป็แห่ง ๆ ไป สีดั้งเดิมของมันเป็สีอย่างไรก็ยากที่จะคาดเดา
ทว่าสีตอนนี้เป็สีน้ำตาลหม่น จนใกล้เคียงกับพื้นดินในห้องจนแยกแทบไม่ออก ในท้องเริ่มเจ็บหน่วงเป็ระยะหลินจิ้งหนิงรู้ได้ในทันทีว่าท้องที่นู้นอยู่นี่คือนางตั้งครรภ์
และทารกน้อยในท้องก็้าออกมาััโลกภายนอกนี้แล้ว
หลินจิ้งหนิงใช้เวลาคลอดลูกนานถึงสองชั่วโมง นางแทบไม่มีแรงเบ่งทารกออกมา หากว่าเป็คนเดียวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มีถึงสองคน!!
อาซินเด็กสาวตัวน้อยวัยแปดขวบก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากเท่าไหร่นัก
แต่สุดท้ายก็ยังผ่านไปได้ด้วยดี
แม้ว่าเด็กจะตัวเล็กและร้องเสียงเบาราวกับลูกแมวตัวน้อย
“ท่านแม่พักผ่อนก่อนนะเ้าคะ ข้าจะทำน้ำแกงมาให้” หลิงจิ้งหนิงพยักหน้าให้ก่อนจะหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย
ก่อนหน้านี้นางเป็หัวหน้าหน่วยรบพิเศษ ครองโสดมาจนถึงอายุสามสิบปี ได้รับภารกิจสอดแนมทันทีที่หลินจิ้งหนิงะโร่มลงมาก็รู้สึกถึงความแปลก
ร่มไม่กาง!!
นั่นเป็สิ่งสุดท้ายที่รับรู้ได้ ก่อนจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้และคลอดลูกแฝดเพศหญิงออกมาหนึ่งคู่
[ระบบโหลดทรัพยากรสมบูรณ์ คุณ้าใช้งานเลยหรือไม่] นอนหลับตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสียงในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง [ใช้]
[สวัสดีตอนเย็น]
[สวัสดีบ้าสวัสดีบออะไรก่อน อลิส! นี่มันเื่อะไรกันทำไมฉันถึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้] แม้ว่าจะพูดคุยกันในหัวแต่เ้าระบบสมองกลก็รับรู้ได้ว่านายของมันโมโหเสียแล้ว
[ก่อนหน้านี้คุณได้รับภารกิจสอดแนม แต่ระหว่างกำลังไปยังพื้นที่ร่มไม่กางจึงเสียชีวิต]
[เื่นั้นฉันรู้แล้ว แต่ ‘ทำไม’ ฉันถึงกลับเข้ามาอยู่ในร่างนี้]
[เพราะร่างใหม่ของคุณเสียหายเป็อย่างมาก ทางเราไม่สามารถช่วยชีวิตคุณได้จึงพาคุณกลับมายังร่างเดิม] หนิงจิ้งหนิงไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ระบบสมองกลบอกเท่าไหร่นัก
ร่างเก่าของนางเสียชีวิตเพราะไม่มีแรงคลอดลูก จากนั้นก็เกิดใหม่เป็ หลินจิ้งหนิง แห่งโลกอนาคตปี 6538!!
ใช้ชีวิตในร่างนั้นนานถึงสามสิบปี แต่พอตายก็กลับมาอยู่ในร่างเดิม
ในเวลาเดิม…
ได้ยังไงกัน!!
หลินจิ้งหนิง หญิงสาวชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเฟิง ครอบครัวของนางมีลูกชายสามคน ลูกสาวอีกสองคน หลินจิ้งหนิงในฐานะที่เป็พี่คนโต ในครอบครัวที่มีลูกมากทว่ายากจนข้นแค้น จึงถูกขายเพื่อให้แต่งงานกับนายพรานแซ่เซียว
เงินสินสอดของนางถูกครอบครัวฝั่งแม่เอาไปหมด เงินห้าตำลึงเงิน หมูป่าหนึ่งตัว
นางถูกซื้อตัวเพื่อแต่งเข้ามาเป็ภรรยานายพรานเซียวด้วยสินสอดที่แพงที่สุดในหมู่บ้าน ตลอดแปดปีที่ผ่านมานางถูกครอบครัวฝั่งมารดาตามมากดขี่อยู่ตลอด
เฉกเช่นตอนอยู่บ้าน ไม่ว่าจะงานหนักหรือเบา ซักผ้า ทำกับข้าว ทำความสะอาด เก็บผักป่า กระทั่งเก็บฟืน ก็ล้วนเป็หน้าที่ของนาง
จะดีขึ้นหน่อยก็ตอนที่นายพรานเซียวอยู่บ้าน เขาไล่ตะเพิดมารดาและน้องสาวของนางออกไป ทว่าพอเขาไม่อยู่ก็ถูกกดขี่โดยข้ออ้างของความกตัญญู
ภรรยากตัญญูจนโง่เขลา ไม่มีความกล้าแม้แต่จะพูดเสียงดัง นานวันเข้าเขาก็เมินเฉยไม่พูดเื่นี้อีก การทะเลาะกันครั้งสุดท้ายในวันนั้นทำให้นางตั้งท้องอีกครั้งหลังเว้นว่างมาเป็เวลาถึงหกปี
นายพรานเซียวไม่พูดสิ่งใดอีกเลยจนกระทั่งนางใกล้คลอด ขึ้นเขาไปหาเงินเพื่อมาใช้เป็ค่าคลอดของนาง
วันนั้นเองที่เขาประสบอุบัติเหตุตกเขา โชคยังดีที่ชาวบ้านขึ้นเขาไปเจอและนำตัวกลับมาก่อนจะโดนสัตว์ป่าลากไปกิน
โชคร้ายที่แม้ว่าจะใช้เงินเก็บเพื่อรักษาจนเกือบหมด นายพรานเซียวก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
หลินจิ้งหนิงกำเงินก้อนสุดท้ายเอาไว้ เพื่อใช้เป็ค่าหมอ ทว่าเื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นหลังจากที่นายพรานเซียวาเ็ไม่กี่วัน ครอบครัวทางฝั่งแม่เข้ามาขนของภายในบ้านไปจนหมด
เงินก้อนสุดท้ายก็ถูกเอาไป
วันเดียวกันกับที่ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านเข้ามาแจ้งข่าวร้ายในหมู่บ้านว่า ท่านแม่ทัพแพ้ศึกและองค์รัชทายาทหนีทัพอีกไม่นานกองทัพที่ยังเหลือรอดก็จะถอยร่นมายังหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว
ทุกคนในหมู่บ้านอพยพหนีภัยา
โดยทิ้งให้ครอบครัวนายพรานเซียวนั่งหมดหวังอยู่ภายในบ้านบนเชิงเขาห่างไกล
421
