ฉันลากโฟว์เข้ามาในห้องน้ำหญิง***ตอนนั้นนึกอะไรไม่ออกเลย ไม่เคยไล่ผี ไม่รู้ขั้นตอนทำอย่างไร จึงเข้าห้องน้ำก่อน ก็ไม่รู้ทำไมต้องเข้าห้องน้ำ อีกทั้ง่จังหวะนั้นดีมาก ดีสุดๆ ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเลย นึกย้อนไปก็ยังขำตัวเองอยู่เลย จำได้ว่าทำอะไรต้องมี ครูบาอาจารย์เสียก่อน นึกได้ตอนนั้นคือปู่คนแรกเลย ถ้าเป็ปู่จะทำอย่างไร ใช่แล้ว ฉันนึกถึงขมิ้นส้มป่อยที่ปู้บอกว่าไปไหนให้พกไปด้วย กำลังหันหลังกลับไปเอา ประตูห้องน้ำปิดพร้อมกันดังบัง! รวมถึงประตูที่เข้ามาด้วย ฉันเดินไปหมุนดูว่ามันล็อคไหม (ไม่รู้เหมือนกันว่าไปดูทำไม ประตูปิดดังขนาดนั้น คิดแล้วก็ขำตัวเอง) แต่ตอนนี้มีฉันแล้วก็ผีที่สิงร่างโฟว์ ผีทหารญี่ปุ่นเดินไปชิดกำแพงอีกฝั่งของประตูทางออก ส่วนฉันยืนชิดกับประตูทางออกตอนนี้ได้เผชิญหน้ากันด้วยระยะห่างไม่กี่เมตร สิ่งที่ฉันเห็นมาตลอดคือหน้าโฟว์ที่ไม่ใช่โฟว์ กลิ่นสาบเหม็นทุกอย่าง ความเหี้ยมที่แสดงออกทางใบหน้า
ฉันนึกในใจว่า ‘เอาไงดีว่ะ’ ผีทหารได้แต่แสยะยิ้ม กลิ่นที่ได้ทำให้ฉันอยากอ้วกมาก
(ต้องรีบไม่งั้นกูตายแน่ๆ กับกลิ่่น) คิดยังไม่ทันเสร็จ ผีที่สิงโฟว์เข้ามาปีบคอฉันแล้วยกฉันขึ้นจากพื้น (ไม่ได้โม้นะเป็แบบนั้นจริงๆ ใครไม่เคยโดน ไม่เคยเจอก็คงไม่รู้ พวกคุณๆ จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ แต่อย่าลืมว่าตอนนั้นฉันอยู่ม.ต้น ส่วนผีน่ะเป็ทหารแค่นี้แหละสบายใจล่ะ) ฉันโดนบีบคอเท้าก็แกว่งไปหา คนใกล้ตายก็ต้องหาทุกวิธีทางที่จะเอาตัวรอดจริงไหม ดีที่เท้าฉันไปโดนกับขอบอ่างล้างมือพอดีฉันถีบสุดชีวิตให้ออกจาการบีบคอให้ได้ สุดท้ายก็ออกจนได้ผีที่สิงโฟว์กระเด็นไปชนกับประตูห้องน้ำห้องแรก ฉันหลุดออกมาได้ ฉันวิ่งไปอยู่ติดกำแพงอีกฝั่งหนึ่งที่ผีเคยยืนตอนนี้เปลี่ยนฝั่งยืนแล้ว ในตอนนั้นฉันไม่มีอะไรเลยนอกจากพระครูบาศรีวิชัยกับตะกรุดเสือไฟที่อยู่บนคอฉัน มันก็อาจเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันหลุดก็ได้ ฉันพยายามนึกภาพย้อนไปตอนที่ปู่ทำพิธีที่ผีเข้าน้าทิพย์แต่จำได้ลางๆ เพราะตอนนั้นฉันเองก็เด็กมากผีสิงโฟว์เข้ามาหาฉันอีก ทีนี้ฉันระวังตัวกว่าเดิม ฉันพนมมือส่วนชินบัญชร และท้าวเวสสุวรรณผีที่สิงโฟว์หยุดขยับทันที (คงงงกันล่ะสิว่าทำไมเป็ผีญี่ปุ่นแต่ทำไมฟังภาษาไทยออก อันนี้ฉันก็ไม่รู้นะ แต่ที่แน่ๆ ฉันคิดเป็ภาษาไทยแต่ทำไมผีญี่ปุ่นถึงรู้ล่ะ คุณว่าแปลกไหม คำตอบไปหาเอาเองนะ ฉันก็ไม่รู้จนถึงวันนี้) พอผีที่สิงโฟว์หยุดการเคลื่อนไหว ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหา ตอนนี้หน้าโฟว์กลับมาเหมือนเดิมแล้ว แต่สีหน้ายังคงซีดเหมือนไม่มีเือยู่ดี ตอนนี้โฟว์มองหน้าฉันเขม็ง ตาแถบไม่กระพริบ จ้องเหมือนกินเืกินเนื้อเลยทีเดียว ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปหาพร้อมเรียกชื่อโฟว์ตลอด เพื่อจะให้โฟว์มีสติกลับมา พออีกไม่กี่ก้าวจะถึงตัวโฟว์ ฉันเห็นใบหน้าของผีทหารในกระจก พร้อมเสียงหัวเราะ ฉันจึงถอดสร้อยที่มีครูบาศรีวิชัย และตระกรุดเสือไฟ โดยเปิดก๊อกน้ำให้น้ำไหลและเอามือลองน้ำนั้นไว้พร้อมกับเอาสร้อยวางบนมือ แล้วสาดน้ำใส่โฟว์ทันที ฉันได้ยินเสียงคำรามในคอออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วฉันก็ทำแบบเดิมอีกครั้ง ก็คงเป็เสียงคำรามเหมือนเดิม พอจะทำอีก ก็ได้ยินเสียงดังออกมา
“น้อง! หยุดได้แล้ว” ฉันหันไปดูในกระจกซึ่งเห็นเห็นหน้าของผีที่สิงโฟว์และมีพี่เอขี่คอโฟว์อยู่
“เก็บสร้อยแล้วหลับตา” ฉันทำตามที่พี่เอสั่ง ฉันยกมือไหว้แล้วสวมสร้อยอย่างเดิมแล้วหลับตา ฉันได้ยินเสียงดัง แค๊ก! กระดูกหัก ฉันลืมตาขึ้นฉันเห็นคอของผีที่สิงหักออกจากคอโฟว์ ฉันรีบมองกลับไปหาร่างโฟว์ เหมือนร่างโฟว์จะทรุดลง ฉันรีบไปรับร่างของโฟว์ โดนมาพี่เอเดินออกมาจากกระจกพร้อมครูยุพิน ฉันมองพี่เอ และครูยุพิน
“ไม่ต้องห่วงนะ พี่และครูจะปกป้องทุกคนเอง น้องไม่สามารถทำคนเดียวได้หรอก เชื่อมั่นพี่กับครูนะ” พี่เอตบไหล่ฉันเบาๆ โดยมีครูยุพินยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ฉันร้องไห้ออกมาความรู้สึกตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าฉันกลัว ฉันเสียใจที่เสียครูที่รักไป หรือ ช่วยเพื่อนไม่ได้ หรืออะไรไม่รู้ ครูยุพินเข้ามาโอบกอดฉันอย่างอ่อนโยน
“.........เธอเก่งครูรู้ แต่เมื่อถึงเวลาคนเราก็จะต้องไปอะไรก็ห้ามไม่ได้ หน้าที่ของครูคือปกป้องนักเรียน ครูก็จะทำสุดความสามารถ ก่อนที่ครูจะไป นี่คือห่วงสุดท้ายของครู” ฉันร้องไห้จนโฟว์ตื่นขึ้น
“น้องเกิดอะไร แกร้องไห้ทำไม มีอะไร กูทำร้ายมึงไหม” เหมือนตอนที่ผีสิงโฟว์จำได้ลางๆ ฉันเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้โฟว์ฟัง โฟว์อดที่จะร้องไห้ไม่ได้ กลายสภาพเป็เด็กผู้หญิง 2 คนกอดกันร้องได้โดยมีครูยุพินโอบกอดเราทั้งสองไว้
“โถ่เอ่ย เด็กน้อย ไหนว่าแสบนักแสบหนา ดูดิกอดกันร้องไห้ซะแล้ว แล้วนี่ไม่ไปรอบกองไฟกับเขาหรือไง หายไปแบบนี้เดี่ยวเขาก็ตามหากันให้วุ่นวายอีกหรอก” พี่เอเตือนสติฉัน ฉันมองหน้าโฟว์แล้วล้างหน้าเช็ดนำ้ตา
“ป่ะ โฟว์เราไปเข้ารอบกองไฟก่อนเดี๋ยวไอ่อุ้ยตัวแสบจะปากหมาอีกทำเื่อีก” โฟว์พยักหน้าแล้วก็ล้างหน้าตอนนี้โฟว์หน้าสดใสดีขึ้นเยอะมาก
“ครูยุพินไปด้วยกันนะคะ อยากให้ครูเห็นพวกเรา…เป็ครั้งสุดท้าย” คำว่าเป็ครั้งสุดท้ายทำเอาเสียงฉันแทบไม่ได้ยินเลย
“ครูคะ ปรากฎตัวเหมือนเมื่อวานได้ไหมค่ะ หนูอยากกอดครูอยากเห็นครูเห็นครั้ง สุดท้าย” สิ้นเสียงโฟว์ครูยุพินก็ปรากฎตัวต่อหน้าโฟว์พร้อมรอยยิ้ม โฟว์เดินเข้าไปหาครูแล้วจับมือครูเดินไปด้วยกัน สิ่งที่ฉันเห็นมือครูไม่เป็รูปเป็ร่างเลย แต่ฉันก็ไม่ได้รังเกียจเพราะฉันรักครูยุพินมากและเชื่อว่าถ้าแก๊งฉันทราบหรือเห็นสภาพครูก็ไม่มีใครกลัวหรือรังเกียจแน่นอน พวกเราเดินออกจากห้องน้ำมาที่กิจกรรมรอบกองไฟ
261
