รักเล่นกล

วราพรเห็นลูกชายเสียใจ เธอเองก็เสียใจไม่ต่างกัน เธอกำลังสับสน ถ้าเธอเลือกที่จะเก็บทุกอย่างเป็นความลับเวหาก็คงไม่มีความสุข แต่ถ้าเลือกที่จะพูดเวหาจะมองเธอยังไง เขาจะรับเรื่องราวได้ไหม

“เวย์ รักหนูเมยมากใช่ไหม”

“ผมไม่เคยรักใครแบบนี้มาก่อน แต่มันจำสำคัญยังละครับ ในเมื่อตอนนี้เราเป็นพี่น้องกัน ผมเลวมากใช่ไหมครับที่รักน้องสาวตัวเอง มีอะไรกับน้องสาวตัวเอง” เขาผิดหวังและโกรธตัวเองที่ทำแบบนั้นลงไป

“อย่าพูดแบบนั้น”

“มันเป็นความจริงนี่ครับแม่ ความจริงที่ทำให้ผมเจ็บ ผมไม่รู้ว่าน้องจะเป็นยังไงบ้าง เธอเป็นคนดีแล้วผมก็ทำลายเธอเองกับมือ”

“พอแล้ว เวย์ไม่ต้องพูดแล้ว” วราพรฟังลูกชายพูดแล้วเธอก็ร้องไห้

ในที่สุดคุณวราพรก็ตัดสินใจได้ เธอไม่อยากเห็นเวหาเป็นแบบนี้ เธอไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวอีกต่อไป

เธอเล่าเรื่องราวในอดีตให้กับลูกชายฟังอย่างไม่ปิดบัง

ครั้งหนึ่งเธอกับสิงหลรักกันมาก หลังจากแต่งงานสิงหลก็เปิดบริษัท เขาทุ่มเททำงานอย่างหนักเพื่ออยากให้ครอบครัวสุขสบาย จนหลงลืมไปว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่ภรรยาต้องการจากเขาไม่ใช่เงินทอง หากแต่เธออยากให้เขาอยู่ด้วย อยากมีเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนตอนที่เพิ่งเริ่มคบหากันใหม่ ๆ

แต่ยิ่งนานวันสิงหลก็ทำงานอย่างหนัก วราพรก็เริ่มออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ มากขึ้น ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย เธอสนิทสนมกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาเอาอกเอาใจและมีเวลาให้กับเธอมาก ต่างกับสิงหลลิบลับ พอได้เจอกันบ่อยขึ้นเธอก็คิดจะหย่ากับสิงหลและไปคบกับผู้ชายคนนั้น

เธอออกไปกับเขาบ่อยขึ้นโดยที่สิงหลไม่รู้ จนกระทั่งวันหนึ่งพบว่าตัวเองตั้งท้อง วราพรรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก เธอดีใจมากที่จะมีลูกกับผู้ชายที่ช่างเอาอกเอาใจคนนั้น แต่พอบอกไปชายคนนั้นกลับปฏิเสธ

อาการแพ้ท้องของเธอหนักขึ้นจนสิงหลสังเกตเห็น เขาดีใจมากที่ภรรยาตั้งท้อง พอเห็นสามีดีใจอย่างนั้นวราพรเลยก็เลยไม่บอกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร

แต่ความลับก็ไม่มีในโลก เมื่อสิงหลแอบได้ยินวราพรคุยกับมารดาว่าเวหาไม่ใช่ลูกของเขา ทั้งสองทะเลาะกันทุกวัน สิงหลเริ่มออกไปสังสรรค์นอกบ้านมากขึ้น จนได้พบกับเพชรลดาหรือเมธินีซึ่งเป็นชื่อเดิมในขณะนั้น

สิงหลกับเธอสนิทกันมากขึ้นและตกลงจะใช้ชีวิตร่วมกัน เขามาขอหย่ากับวราพร แต่เธอไม่ยอมอย่าเพราะไม่อยากเป็นหม้าย ไม่อยากให้คนอื่นมองว่าเธอถูกสามีทิ้งไปมีคนอื่น

แล้วในจังหวะนั้นบริษัทก็เกิดปัญหาอย่างหนัก เงินทุนหมุนเวียนไม่พอ ทางบ้านของวราพรเลยยื่นมือเข้ามาช่วยแลกกับการที่สิงหลต้องไม่หย่ากับวราพร และยอมรับเวหาเป็นลูกเหมือนอย่างเคย

สิงหลไม่มีทางเลือกมากนักเขาจึงบอกกับเมธินีให้รอเขาอีกสักหน่อยแต่เธอก็หนีหายไปจากชีวิตเขา

“แม่พูดอะไรออกมา”

“เรื่องจริงไงเวย์ เรื่องจริงที่แม่ปิดบังเวย์มาตลอด”

ชายหนุ่มมองหน้ามารดาสลับกับหน้าสิงหล คนที่เขาคิดว่าเป็นพ่อมาตลอดเวลานั้นแท้จริงแล้วเขาคือคนอื่น ที่ผ่านมาเขาเคยสนิทกับพ่อจนกระทั่งเขาเข้าเรียน พ่อก็ห่างเหินไป ตอนนั้นคิดว่าเพราะบิดาทำงานยุ่งจึงไม่มีเวลาให้เขา ไม่สนิทกับเขาเหมือนพ่อลูกคนอื่น ๆ เวหาน้อยใจและโกรธท่านมาก แต่เมื่อรู้ความจริงแล้วกลับรู้สึกเห็นใจผู้ชายตรงหน้ามากกว่า

สิงหลต้องทนอยู่กับมารดาของเขาและเขาซึ่งเป็นลูกของชายชู้มาเป็นเวลานาน จนกระทั่งเสียโอกาสที่จะได้ดูแลลูกสาวของตัวเองไปอย่างน่าเสียดาย

“ผมขอโทษแทนแม่ด้วยที่รั้งคุณไว้ ถ้าไม่อยากนั้นคุณคงได้อยู่กับลูกของคุณ”

“ทำไมพูดแบบนั้น ถึงเวย์จะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่พ่อก็รักเวย์”

“ผมรู้ว่าตอนนั้นพ่อไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้พ่อมีทางเลือกแล้วนะครับ ผมกับแม่จะไม่รั้งพ่ออีกต่อไป ถ้าพ่ออยากไปหาลูกสาวของพ่อผมกับแม่ก็อยู่กันได้ครับ”

“ถ้าคุณพร้อมฉันก็ยินดีหย่าให้ คุณจะได้ไปเริ่มติ้นชีวิตใหม่”

“ผมคงไม่ทำอย่างนั้น แค่รู้ว่าเธอเป็นลูก แค่ได้คุยกับเธอบ้าง ก็คงเพียงพอแล้วสำหรับ ผมเรื่องจะไปอยู่ด้วย ไปสร้างครอบครัวผมไม่เคยคิด แค่เห็นเขามีความสุขก็พอแล้ว”

สิงหลไม่คิดจะไปก้าวก่ายชีวิตของลูกสาวเขาเพียงแค่อยากเจอเธอ อยากคุยกับเธอ อยากให้เธอเรียกเขาว่าพ่อสักครั้ง แค่นั้นเอง

“พ่อจะไปหาเธอไหม”

“เวย์จะไปไหมล่ะ”

เวหาพยักหน้า ในเมื่อเขากับเธอไม่ใช่พี่น้องกัน เขาก็มีสิทธิ์ที่จะรักเธอมีสิทธิ์ที่จะกลับไปหาเธออีกครั้ง

“พ่อจะไปกับผมใช่ไหม”

สิงหลคิดอยู่สักพักก็พยักหน้า เขาอยากไปหาลูกสาวคนเดียวของเขา ลูกสาวที่เพิ่งรู้ว่ามีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

เวหาพาสิงหลมายังไร่ของคุณทิวัตถ์เขาไม่ได้นัดไว้ก่อนเพราะกลัวว่าถ้าเมญาวีรู้เธอจะไม่ยอมพบเขา

คนที่ออกมาต้อนรับคือมารดาของหญิงสาว เธอมีสีหน้าแปลกใจที่เห็นว่าวันนี้เวหาพาใครมาด้วย

“เชิญข้างในก่อนค่ะ” เพชรลดาต้อนรับอดีตคนรักด้วยท่าทางเย็นชา เวลาผ่านมานานเกินกว่าที่เธอจะรู้สึกอะไรกับเขาแล้ว

เจ้าของบ้านเชิญให้แขกทั้งสองนั่งรอที่ห้องรับแขก จากนั้นไม่นานเมญาวีก็เดินออกมา

เวหาดีใจที่ได้เจอคนรักอีกครั้ง เขาแทบอยากจะเข้าไปกอดเธอเสียตอนนี้แต่ก็เกรงใจมารดาของเธอ จึงได้แต่ส่งยิ้มไปทักทายเท่านั้น

“คุณมีอะไรจะคุยกับพวกเราเหรอคะ”

“คุณสบายดีไหมเมธินี”

“เพชรลดาคือชื่อของฉันค่ะ”

“ครับ เพชรลดา”

“คุณคงไม่มาที่นี่เพียงแค่จะถามว่าฉันสบายดีไหมหรอกนะคะคุณสิงหล”

“เปล่า ผมมีเรื่องจะถามอะไรคุณสักหน่อยเกี่ยวกับหนูเมญาวี”

“ลูกชายคุณก็คงบอกไปหมดแล้วจะมาถามให้มันได้อะไรขึ้นมาคะ”

“ผมขอโทษที่ทิ้งคุณกับลูกให้ลำบาก ผมไม่เคยรู้ว่าคุณท้อง”

“ถ้ารู้คุณจะทำยังไงคะ คุณจะกล้าทิ้งภรรยาและลูกรวมถึงบริษัทที่คุณรักมาอยู่กันฉันเหรอคะ”

“ถ้าตอนนั้นผมรู้ ผมคงไม่ปล่อยให้คุณหนีผมมาแบบนี้”

“คุณไม่รู้ก็ดีแล้วค่ะ เพราะตั้งแต่คุณทิ้งฉันไป ฉันกับลูกก็มีความสุขดีค่ะ เราโชคดีที่เจอคนดี ๆ อย่างคุณทิวัตถ์เขาทำให้เราสองคนแม่ลูกมีความสุขมาก”

“ผมดีใจที่เห็นคุณกับลูกมีความสุข ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากเลย ผมแค่อยากขอโอกาสเจอลูกบ้างเท่านั้น อยากชวนให้กลับไปทำงานด้วยกัน ทำงานที่บริษัทของเรา”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เมยอยู่ที่นี่มีความสุขแล้วค่ะ ถ้าคุณพูดธุระของคุณจบแล้วเมยของตัวก่อนนะคะ พอดีนัดเพื่อนไว้ค่ะ”

“แต่พ่อยังไม่ได้คุยกับลูกเลยนะเมย”

“เราก็คุยกันอยู่นี่ค่ะ ที่ผ่านมาเมยมีแม่และลุงวัตถ์ เมยมีความสุขดีอยู่แล้วค่ะ”

“พ่อแค่อยากขอนัดเจอเมยบ้าง เราไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม”

“เอาไว้โอกาสหน้านะคะ วันนี้เมยมีนัดแล้ว”

“เมยพี่ขอคุณด้วยหน่อยได้ไหม” เมื่อเห็นเมญาวีจะออกไปข้างนอกเขาก็รีบพูดขึ้น

“เอาไว้วันหลังนะคะ เมยต้องรีบไป” เมญาวีพูดกับเวหาก่อนจะหันมาบอกมารดา

“แม่ค่ะ เมยไปก่อนนะคะจอห์นมารับแล้วเมยไม่อยากให้เขารอนาน”

“จะกลับดึกไหมลูก”

“ไม่เกินสี่ทุ่มค่ะ ทานข้าวแล้วเมยว่าจะไปดูหนังต่อค่ะ”

เมญาวีเดินออกไปแล้ว เวหามองตามด้วยสายตาอาวรณ์เขาไม่รู้ว่าคนที่เธอพูดถึงเป็นใครและคบกับเมญาวีในสถานะไหน แต่ถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นเพื่อนผู้ชาย

เขาจะปล่อยเธอไปก่อนเพราะตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชายของเธอ เขาจะให้เธอปั่นหัวเขาอีกสักพัก จากนั้นค่อยพาเธอกลับไปในฐานะภรรยาของเขาอย่างแน่นอน

“หมดธุระแล้ว คุณสองคนก็ควรจะรีบกลับได้แล้วนะคะ”

“ผมยังคุยธุระของผมไม่จบเลยนะครับ”

“ยังมีอะไรต้องคุยอีกเหรอคะ”

“เรื่องที่ผมจะพูดไม่ใช่เรื่องของผม แต่ผมอยากคุยเรื่องลูกชายผมกับเมย”

“เรื่องนั้นฉันว่ามันจบไปแล้วนี่คะ”

“มันจะจบได้ยังไงในเมื่อสองคนนั้นรักกัน”

“แต่เขาเป็นพี่น้องกัน เขาเป็นลูกของคุณทั้งคู่” เพชรลดาย้ำด้วยเสียงสั่นเครือ เธอไม่รู้ว่าสองพ่อลูกนี้จะมาไม้ไหนกันอีก แค่นี้ยังทำให้ลูกสาวของเธอเจ็บไม่พออีกเหรอ

“มันถูกแค่ครึ่งเดียว เมยเป็นลูกของผม แต่เวหาไม่ใช่” สิงหลพูดออกมาอย่างยากลำบากเขากลัวเวหาจะน้อยใจที่เขาผลักไสแบบนั้น แต่ถ้าเขาไม่พูด เพชรลดาก็ไม่มีทางปล่อยให้ทั้งสองคนคบกันอย่างเด็ดขาด

“พูดเถอะครับ ผมไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นบิดามีท่าทางอึดอัดเวหาก็รีบบอก แม้เรื่องนั้นจะทำให้มารดาถูกมองไม่ดี แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วทุกคนก็ควรจะรู้ความจริง

ก่อนมาที่นี่เขาก็ถามมารดาแล้วว่าจะยอมให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องรู้ความจริงไหม มารดาของเขาอนุญาตแล้วเพราะฉะนั้นก็ไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังกันอีกต่อไป