เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　"โยวโยว ฉันเห็นห้องน้ำรวมที่ชั้นสามกลายเป็นห้องซักรีดรวม แถมข้างในยังมีเครื่องซักผ้าเพิ่มมาเครื่องหนึ่งด้วย เธอมีช่องทางซื้อเครื่องซักผ้าหรือเปล่า ช่วยซื้อให้ฉันสักเครื่องได้ไหม!"

　　ถังเวยมองหลินโยวโยวด้วยสายตาคาดหวัง เธอไม่ชอบที่สุดคือการต้องเสียเวลาไปกับเรื่องจุกจิกพวกนี้

　　แต่หลังจากเข้าสู่ยุควันสิ้นโลก ระบบไฟฟ้าทั่วประเทศก็พังหมด มีเพียงฐานผู้รอดชีวิตระดับท็อปเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่ยอมจ่ายราคาสูงเพื่อดึงตัวผู้ใช้พลังพิเศษที่สามารถผลิตไฟฟ้าได้มา

　　แต่ฐานผู้รอดชีวิตแบบนั้นค่าเช่าสูงเกินไป เธอไม่มีปัญญาเช่าไหว เมื่อไม่มีทางเลือก จึงต้องซักมือเท่านั้น

　　แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะที่นี่มีไฟฟ้า ถ้าสามารถซื้อเครื่องซักผ้าได้ เธอจะได้ปลดปล่อยสองมือให้เป็นอิสระเสียที!

　　หลินโยวโยวสบตาเธอ แล้วถามระบบในใจว่า “ท่งท่ง ได้ไหม?”

　　[ระบบไม่รองรับการรับหิ้วสินค้า โฮสต์โปรดพยายามอัปเกรดให้ถึงเลเวล 8 แล้วฟังก์ชันห้างสรรพสินค้าจะเปิดใช้งาน]

　　“เลเวล 8 ก็ซื้อเครื่องซักผ้าได้แล้วเหรอ?” หลินโยวโยวสงสัย

　　[ในห้างสรรพสินค้ามีพาวิลเลี่ยนของตกแต่งบ้าน ซึ่งมีทั้งเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน ผู้เช่าสามารถเลือกซื้อได้ด้วยตัวเอง]

　　ระบบอธิบายค่อนข้างละเอียด ทำให้หลินโยวโยวเข้าใจ พอคิดว่าตอนนี้อพาร์ตเมนต์เพิ่งจะเลเวลสาม ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็หงอยลงและถอนหายใจออกมา

　　ถังเวยเห็นดังนั้นก็พอจะเดาผลลัพธ์ได้ หลินโยวโยวยังเด็กขนาดนี้ เธอจะไปมีช่องทางซื้อเครื่องซักผ้าได้อย่างไร เครื่องซักผ้าในห้องซักรีด คงเป็นของที่พ่อแม่เธอทิ้งไว้ให้ก่อนหน้านี้ล่ะมั้ง!

　　"โยวโยวอย่าถอนหายใจเลย ถอนหายใจจะทำให้โชคลาภหายนะ ไม่มีช่องทางซื้อเครื่องซักผ้าก็ไม่เป็นไร ยังไงในห้องซักรีดก็มีเครื่องหนึ่ง ฉันใช้สลับกับคนอื่น ๆ ก็ได้"

　　"อื้อ!" หลินโยวโยวพยักหน้าอย่างแรง เธอจะพยายามต่อไป เพื่อให้พี่ถังได้ซื้อเครื่องซักผ้าในเร็ววัน!

　　แต่ว่า... หลินโยวโยวเงยหน้ามองถังเวย "พี่คะ พี่มีคนรู้จักที่อยากเช่าห้องไหม?"

　　"ฉันเพิ่งมาเมืองอวี๋เฉิงได้ไม่นาน รู้จักแค่พวกเธอเท่านั้นแหละ"

　　พอถังเวยพูดจบ ก็เห็นแววตาของหลินโยวโยวหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

　　"แต่ฉันกับอวิ๋นเจิงรับภารกิจมา พรุ่งนี้ต้องออกไปกำจัดซอมบี้กลายพันธุ์ตัวหนึ่ง ถ้าเจอใครที่สนใจ จะช่วยประชาสัมพันธ์ให้เธอนะ"

　　"ขอบคุณค่ะพี่!" ดวงตาของหลินโยวโยวเป็นประกาย แขนเล็ก ๆ กลมมนกอดแขนถังเวยอย่างสนิทสนม ศีรษะเล็ก ๆ ถูไถกับแขนของถังเวยเบา ๆ

　　เมื่อเห็นหลินโยวโยวกลายเป็นลูกแมวน้อยขี้อ้อน ถังเวยก็ยิ้มจนตาปิด "โยวโยว อย่า... อย่าขยับ พี่... พี่จั๊กจี้ ฮิฮิฮิ..."

　　เสียงหัวเราะของถังเวยสดใสจนซูมู่หยางที่อยู่ชั้นสามได้ยิน เขาวิ่งตึก ๆ ๆ ลงมา และเห็นทันทีว่าหลินโยวโยวเหมือนแมวขี้เกียจตัวหนึ่งที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของถังเวย

　　เขาขมวดคิ้ว รู้สึกถึงวิกฤตว่าของสำคัญกำลังจะถูกใครบางคนแย่งไป ซูมู่หยางรีบเดินมาตรงหน้าหลินโยวโยว และพยายามฝืนยิ้มออกมา "โยวโยว มีเรื่องอะไรเหรอ ถึงได้หัวเราะมีความสุขขนาดนี้?"

　　"พี่ชาย พี่สาวรับปากจะช่วยหนูหาคนเช่าห้องค่ะ" คำบางคำหลินโยวโยวยังไม่เข้าใจถ่องแท้ แต่สิ่งที่ระบบพูดกับเธอมากที่สุดคือเรื่องการเช่าห้อง

　　เธอจึงเดาว่า การประชาสัมพันธ์ที่พี่ถังเวยพูดถึง ก็น่าจะหมายถึงเรื่องนี้แหละ

　　ถังเวยเห็นซูมู่หยางไม่พูดอะไร ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ จึงช่วยอธิบายให้หลินโยวโยวฟัง "ข้างบนยังมีห้องว่างอยู่สองสามห้อง พรุ่งนี้ฉันออกไปข้างนอก จะช่วยประชาสัมพันธ์ให้โยวโยวหน่อย"

　　"โยวโยว พรุ่งนี้พี่ชายก็จะช่วยประชาสัมพันธ์ให้เหมือนกัน"

　　"จริงเหรอคะ?" หลินโยวโยวดีใจยิ่งขึ้น และยื่นมือขอให้ซูมู่หยางอุ้ม ซูมู่หยางรับเธอมาอุ้ม ความรู้สึกวิกฤตในใจก็สลายไปกว่าครึ่งทันที ในใจของโยวโยว ยังมีเขาอยู่!

　　การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของซูมู่หยางนั้นละเอียดอ่อนมาก แต่ก็ยังถูกถังเวยผู้ตาไวสังเกตเห็น

　　เธอเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร ดูท่าเจ้าเด็กซื่อบื้อคนนี้จะคิดว่าเธอจะแย่งหลินโยวโยวไปจากเขาสินะ

　　ถึงแม้เธอจะอยากได้จริง ๆ แต่เธอรู้สึกว่าหลินโยวโยวน่ารักขนาดนี้ ควรจะเป็นของทุกคน "พวกเธอเล่นกันไปนะ ฉันขึ้นไปก่อนละ" ถังเวยโบกมือแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

　　ซูมู่หยางก้มลงมองหลินโยวโยว แล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า "โยวโยว ง่วงหรือยัง?"

　　"ไม่ง่วงค่ะ" หลินโยวโยวส่ายหน้า

　　"ถ้าอย่างนั้น นิทานก่อนนอนที่พี่เตรียมไว้ให้โยวโยว ก็จะมีแค่..." ซูมู่หยางยังพูดไม่ทันจบ หลินโยวโยวก็ยกมือขึ้นแตะปากเบา ๆ แล้วหันมาหาวออกมาคำโต

　　"พี่ชาย ตอนนี้หนูง่วงแล้วค่ะ"

　　ซูมู่หยางหัวเราะเบา ๆ แล้วอุ้มเธอเดินกลับห้อง เจ้าตัวเล็กคนนี้ ทั้งที่ตาแดงก่ำแล้วแต่ยังจะฝืน โชคดีที่มีนิทานก่อนนอนมาล่อใจ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมนอนแน่ ๆ

　　…

　　วันรุ่งขึ้น โจวซือเหยาซื้อนมหนึ่งกล่องแล้วออกจากบ้านไปเพียงลำพัง เหรียญทองที่เหลืออยู่กับตัวเธอมีไม่มาก จึงจำเป็นต้องรีบไปฆ่าซอมบี้เพื่อหาเงินให้เร็วที่สุด พอเธอออกจากอพาร์ตเมนต์ไป ซูมู่หยางและคนอื่น ๆ ก็ทยอยออกไปเช่นกัน

　　เจิ้งเจียฮุ่ยทานมื้อเช้าเสร็จ ก็ขึ้นไปชั้นสามเพื่อหาโจวซือเหยาเพื่อตั้งทีมฆ่าซอมบี้ เธอเคาะประตูอยู่นานแต่ข้างในไม่มีเสียงตอบรับ

　　เจิ้งเจียฮุ่ยเริ่มรำคาญ จึงยืนตะโกนอยู่ที่หน้าประตู "โจวซือเหยา เก้าโมงแล้ว เธอยังจะไปฆ่าซอมบี้อีกไหม? โจวซือเหยา อยู่หรือเปล่า? ถ้าไม่รีบหาเงิน พวกเราต้องอดตายกันหมดแน่!"

　　หลินโยวโยวได้ยินเสียง จึงนั่งลิฟต์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นเจิ้งเจียฮุ่ยยืนอยู่ที่หน้าห้องของโจวซือเหยา เธอจึงเตือนเบา ๆ ว่า "พี่คะ พี่คนข้างในออกไปตั้งนานแล้วค่ะ" เสียงของเธออ่อนนุ่มและมีน้ำเสียงแบบเด็กเล็ก ฟังดูน่ารักมาก

　　ทว่าเจิ้งเจียฮุ่ยได้ยินแล้วกลับขมวดคิ้ว ก้มลงมองหลินโยวโยว "ฉันกับเสี่ยวเสี่ยวก็อยู่ในอพาร์ตเมนต์ แล้วเธอออกไปคนเดียวทำไม?"

　　หลินโยวโยวส่ายหน้า "พี่ซือเหยาไม่ได้บอกค่ะ"

　　เจิ้งเจียฮุ่ยรู้สึกว่าตัวเองคงรีบจนบ้าไปแล้ว ถึงได้มาถามเด็กหญิงวัยสี่ขวบ เธอรีบเดินผ่านตัวหลินโยวโยวไป

　　พอถึงตรงบันได จู่ ๆ เธอก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองหลินโยวโยว "เมื่อกี้พี่รีบเกินไปหน่อย เลยพูดเสียงดังไปนิด ขอโทษนะจ๊ะ!"

　　พูดจบ เจิ้งเจียฮุ่ยก็เหมือนเหยียบกงล้อลม วิ่งขึ้นชั้นบนไปอย่างรวดเร็ว

　　หลินโยวโยวเอียงคอเล็กน้อย มองตามทิศทางของบันได "เป็นพี่สาวที่แปลกจังเลย!"

　　เจิ้งเจียฮุ่ยกลับเข้าห้อง พอปิดประตูลง หลิวเสี่ยวเสี่ยวก็มองเธออย่างร้อนรน "เป็นไง เธอไปไหม?"

　　"ไม่อยู่! ได้ยินเจ้าของบ้านบอกว่าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว" เจิ้งเจียฮุ่ยทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง หอบหายใจด้วยความเหนื่อย เพราะเมื่อกี้วิ่งเร็วเกินไป ทำให้ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวได้ยินดังนั้น ดวงตาเจ้าเล่ห์ก็กลอกไปมา จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างได้

　　"เธอต้องยังโกรธเรื่องเมื่อวานอยู่แน่ ๆ คิดว่าฉันตั้งใจเอาเปรียบเธอ ก็เลยไม่อยากตั้งทีมกับฉัน แต่ถึงเธอจะโกรธฉัน ก็ไม่ควรลากเธอไปด้วยนี่! พลังพิเศษของซือเหยาคือพลังลม ถ้าไม่ได้จับคู่กับพลังไฟของเธอ มันก็ไม่มีประโยชน์เลย" พูดพลาง หลิวเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองเจิ้งเจียฮุ่ยเพื่อสังเกตปฏิกิริยา

　　เจิ้งเจียฮุ่ยรีบนั่งตัวตรงขึ้นทันที "เธอหมายความว่า ซือเหยาออกไปฆ่าซอมบี้คนเดียวเหรอ?"

　　"เธอคิดว่าไม่ใช่เหรอ?" หลิวเสี่ยวเสี่ยวถามกลับ

　　เมื่อเห็นเจิ้งเจียฮุ่ยขมวดคิ้วไม่ตอบ เธอจึงลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก อาจจะเป็นแค่ฉันเดาไปเอง เธออาจจะแค่ ออกไป... ออกไป..."