Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 17

“สะ สี่พันเจ็ดร้อยสิบสองชื่อนี่ขนาดคัดกรองแต่ผู้ป่วยในแล้วนะ ฮิคาริชื่อเธอนี่โหลชะมัด !!” ดนัยพูดพลางหันไปมองฮิคาริซึ่งพอเมื่อวานฮิคาริมาขอให้เขาช่วยหาว่าตัวเธอเป็นใครวันนี้เขาก็เริ่มทันทีเขาเริ่มจากค้นหาประวัติคนไข้ผ่านคอมพิวเตอร์ในโรงพยาบาล

“ชื่อมันความหมายดีต่างหากเอาล่ะเริ่มหาได้แล้ว !!” ฮิคาริพูด

“เหอะๆเริ่มหางั้นเหรอเธอก็พูดได้สิเธอไม่ใช่คนหานี่ ฉันต่างหากเล่าที่ต้องหาเธอคิดว่าสี่พันกว่าชื่อมันกินเวลากี่วันกัน แถมต้องค้นหาทีละชื่อด้วยเพราะไม่สามารถคัดกรองอายุได้” ดนัยบ่นออกมา

“ขี้บ่นจริงเชียวสรุปจะช่วยไม่ช่วย” ฮิคาริยกแขนขึ้นกอดอกพลางถามดนัย

“ช่วยอยู่แล้วล่ะน่าแต่ขอบ่นหน่อยไม่ได้หรือไงก็มันตั้งสี่พันเจ็ดร้อยกว่าชื่อนะ” ดนัยพูดก่อนจะเริ่มลงมืออ่านประวัติคนไข้ที่ถูกกรอกเอาไว้ในคอมพิวเตอร์

“เริ่มคัดกรองจากอายุสิบแปดถึงสามสิบห้า ถ้าไม่ใช่ตัดออกไปได้เลย” ฮิคาริพูด

“สิบแปดงั้นเหรอหน้าอย่างเธอยังไงๆก็เกินยี่สิบห้าชัดๆเอาเป็นยี่สิบห้าถึงสามสิบห้ายังได้เลยนะ” ดนัยพูดออกมาทำให้ฮิคาริถลึกตาใส่เขาทันที

“โทษทีๆเริ่มจากอายุสิบแปดก็ได้” ดนัยบอกและเริ่มคัดกรองประวัติคนไข้ด้วยตนเองทันทีคนไข้คนไหนอายุเกินก็ตัดออกไปเลยโดยไม่ต้องอ่านรายละเอียดส่วนคนไข้คนไหนอายุอยู่ในกลุ่มเขาก็เริ่มอ่านรายละเอียดมันทันที

ดนัยนั่งอ่านประวัติคนไข้อยู่เกือบชั่วโมงจนพยาบาลที่อยู่ในห้องรู้สึกสงสัยว่าดนัยทำอะไรจึงถามขึ้นมา

“หมอดนัยทำอะไรอยู่คะ !!” พยาบาลถาม

“อ้อผมอ่านประวัติคนไข้ของโรงพยาบาลอยู่น่ะครับ” ดนัยตอบ

“หมอดนัยจะอ่านไปทำไมเหรอคะ” พยาบาลสงสัย

“เอ่อ...ก็...”

“บอกไปว่าเอาไว้เป็นกรณีศึกษาเวลาเจอเคสคล้ายๆกันจะได้รักษาถูก” ฮิคาริกระซิบบอก

“ผมดูไว้เป็นเคสกรณีศึกษาน่ะครับเผื่อผมเจอคนไข้ป่วยในอาการกลุ่มเดียวกันไง” ดนัยตอบตามที่ฮิคาริบอก

“โอ้โหหมอดนัยนี่ขยันจริงๆเลยนะคะคนไข้โรงพยาบาลเราทั้งผู้ป่วยนอกและผู้ป่วยในต่อเดือนเกือบหมื่นรายหมอดนัยจะดูหมดเหรอคะเนี่ย” พยาบาลพูดอย่างชื่นชม

กริ๊ง !! เสียงโทรศัพท์ของห้องฉุกเฉินดังขึ้นทำให้ดนัยหยุดมือทันทีเพราะถ้าโทรศัพท์ดังเมื่อไหร่ล่ะก็แสดงว่ากำลังจะมีผู้ป่วยเข้ามา

“ค่ะ..เข้าใจแล้วค่ะ หมอดนัยคะผู้ป่วยเป็นชายอายุสี่สิบสองเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นขณะกำลังจะไปทำงานค่ะกำลังจะถูกส่งตัวเข้ามาในอีกห้านาทีค่ะ” พยาบาลบอกดนัย

“ทราบครับผมจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้” ดนัยพยักหน้าพลางหยิบเสื้อกราวด์ขึ้นมาใส่และเดินออกไปสแตนบายรอที่ห้องฉุกเฉิน

“เฮ้อ...คงใช้เวลาหลายวันสินะกว่าดนัยจะตรวจสอบเสร็จ” ฮิคาริถอนหายใจออกมาเธอมองดูแฟ้มข้อมูลในจอคอมพิวเตอร์ทีมีอยู่สี่พันกว่าแฟ้ม

ห้องฉุกเฉิน

ครืด !! เสียงเตียงคนไข้ถูกเข็นเข้ามาดนัยรีบเข้าไปดูอาการคนไข้ทันทีดนัยสั่งให้พยาบาลรีบล้างแผลและเย็บแผลที่หัวส่วนตัวเขานั้นก็รีบตรวจดูอาการอื่นๆและสอบถามประวัติคนไข้ดูเหมือนคนไข้คนนี้จะเป็นโรคความดันพอความดันต่ำลงเขาจึงหน้ามืดและวูบเป็นลมไป

“พักสักชั่วโมงแล้วก็กลับบ้านได้ครับวันนี้ให้ดีลางานก่อนดีกว่านะครับ คุณต้องพักผ่อนเยอะๆ ดื่มน้ำมากๆว่าแต่เมื่อคืนไปทำอะไรมาหรือเปล่าครับ” ดนัยสอบถาม

“ครับหมอผมเข้าใจแล้วพอดีเมื่อคืนผมไปดื่มกับที่ทำงานมาตื่นมาเลยรู้สึกเวียนหัวน่ะครับ” คนไข้บอก

“นั่นไงแอลกอฮอล์นี่เองทางที่ดีคุณไม่ควรจะดื่มแอลกอฮอล์นะครับเพราะแอลกอฮอล์นั้นทำให้เกิดภาวะขาดน้ำซึ่งมั่นเป็นสาเหตุของความดันต่ำครับ” ดนัยเตือน

“เข้าใจแล้วครับหมอจากนี้เวลาผมไปกับที่ทำงานผมจะดื่มแต่น้ำเปล่า” คนไข้พยักหน้าเข้าใจ

ระหว่างที่ดนัยกำลังคุยกับคนไข้ของเขาอยู่นั่นเองจู่ๆคนไข้ที่เตียงข้างๆซึ่งหมอสุกิยามะกำลังเย็บแผลที่แขนอยู่ก็เกิดชักเกร็งขึ้นมา

“หมอดนัยมาช่วยกันหน่อยเร็วครับ !!” หมอสุกิยามะเรียกดนัย

“ครับ !!” ดนัยรีบลุกขึ้นไปช่วยกดร่างของคนไข้ไว้ทันที

“พยาบาลรีบไปหยิบยา xxx มาฉีดเร็วเข้า” หมอสุกิยามะบอกพยาบาลตอนนั้นเองดนัยก็เห็นอะไรบางอย่างที่ท้องคนไข้

“เดี๋ยวก่อนครับหมอสุกิยามะ คนไข้คนนี้เป็นอะไรมาครับ” ดนัยรีบถาม

“ดูเหมือนจะเป็นพวกยากุซ่าครับเขาโดนฟันมาผมกำลังเย็บแผลเขาอยู่” หมอสุกิยามะตอบ

“ถ้าอย่างนั้นก็แปลกครับแผลที่ท้องนี่ไม่ใช่แผลโดนฟันน่าจะเป็นแผลกรีดมากกว่าแถมเป็นแผลที่เกิดขึ้นมาหลายชั่วโมงแล้วด้วย ดูนี่สินะครับมีการเย็บด้วยดูเหมือนจะมีอะไรอยู่ในนั้นนะครับ” ดนัยชี้ให้ดูที่ท้อง

“หือนี่มันอะไรกัน” หมอสุกิยามะพึ่งสังเกตุเห็นแผลที่ท้องเพราะตอนคนไข้ถูกพาตัวเข้ามานั้นแผลที่แขนมันใหญ่มากเขาจึงสนใจแต่แผลตรงนั้นแถมที่ท้องเองนั้นก็ไม่มีเลือดหรืออะไร

“พยาบาลมาช่วยผมจับคนไข้เอาไว้เร็ว !!” หมอสุกิยามะบอกพยาบาลพอพวกพยาบาลจับร่างของคนไข้ยึดกับเตียงเอาไว้แล้วเขาก็ไปหยิบกรรไกรมาก่อนจะตัดไหมที่เย็บที่ท้องเอาไว้ลวกๆนั่นออกและเปิดแผลดูดนัยชะโงกหน้าไปดูว่าที่ท้องนั้นมีอะไรอยู่ก่อนจะเห็นถุงพลาสติกสีน้ำเงินอยู่ในนั้น

“นี่มัน !!x2” ดนัยและหมอสุกิยามะอุทานออกมา

หมอสุกิยามะรีบใช้คีมหยิบถุงพลาสติกในท้องคนไข้ออกมาก่อนจะค่อยๆเปิดถุงออกดู

“ยาไอซ์ !!” ดนัยอุทานออกมาหลังจากเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในถุงนั้นคืออะไรตอนนั้นเองดูเหมือนหมอสุกิยามะจะนึกขึ้นได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุให้คนไข้คนนี้ชักเกร็งขึ้นมา

“หรือว่าถุงยามันแตก !!” หมอสุกิยามะพูดขึ้นมา

“ถ้าอย่างนั้นก็แย่แล้วครับต้องผ่าตัดฉุกเฉินเอาถุงยาพวกนี้ออกมาแล้วรีบล้างท้องโดยด่วน !!” ดนัยพูด

“รีบพาไปที่ห้องผ่าตัดโดยด่วน ส่วนพยาบาลรบกวนโทรแจ้งตำรวจที หมอดนัยครับรบกวนช่วยผมหน่อยนะครับ” หมอสุกิยามะอยากให้ดนัยไปช่วยเขาในการผ่าตัด

“ได้ครับ” ดนัยพยักหน้าก่อนจะรีบช่วยหมอสุกิยามะและพยาบาลเข็นเตียงคนไข้คนนี้ไปที่ห้องผ่าตัดทันทีท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของคนไข้และพยาบาลที่อยู่ในห้องฉุกเฉินแห่งนี้

หลังจากดนัยพาคนไข้คนนี้ไปที่ห้องผ่าตัดพยาบาลที่อยู่ในห้องฉุกเฉินก็รีบหยิบมือถือออกมาก่อนจะโทรแจ้งตำรวจโดยไม่ได้รู้เลยว่าห้องฉุกเฉินกำลังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมอาวุธมีดและดาบในมือ

“ค่ะคุณตำรวจเหรอคะ นี่โรงพยาบาลทาเคนะกะนะคะพอดีว่าตอนนี้มี..............”

ปัก !! ว้าย !! พยาบาลยังพูดกับตำรวจไม่เสร็จจู่ๆก็มีมือปริศนาฟาดลงมาที่มือของเธอทำให้มือถือเธอหลุดมือไปทันทีเธอร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะหันกลับมามองว่าใครกันที่ปัดมือถือของเธอแต่เมื่อเธอหันมาก็หน้าซีดทันทีเพราะผู้ที่ปัดมือถือเธอตกไปนั้นเป็นผู้ชายร่างใหญ่มีรอยสักเต็มตัวและที่สำคัญคือมีอาวุธอยู่ในมือด้วยนี่สิ

ชายคนที่ปัดมือถือของพยาบาลทิ้งยิ้มออกมาพลางเดินผ่านร่างของเธอไปและกระทืบเท้าลงไปที่มือถือที่ตกอยู่

ปัง !! แกร๊บ !! มือถือถูกเท้านั่นกระทืบพังทันที

กรี๊ด !! เสียงคนไข้และพยาบาลที่ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินกรีดร้องออกมา

“เงียบ !! พวกแกไปคุมตัวคนไข้มารวมกันตรงนี้ให้หมดส่วนพวกหมอและพยาบาลมารวมกันตรงนี้อย่าตุกติกล่ะถ้าตุกติกล่ะก็ฉันจะฆ่าให้หมด” ชายคนนั้นหันไปสั่งคนที่น่าจะเป็นลูกน้องที่ติดตามมาด้วยเกือบสิบคนพลางเรียกหมอและพยาบาลที่อยู่ในห้องฉุกเฉินให้มารวมตัวกัน

“ครับหัวหน้า !!!!”

“ไม่นะ !!” คนไข้ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเข้าเฝือกที่มืออยู่อุทานออกมาหลังจากได้ยินสิ่งที่ยากุซาคนหัวหน้าสั่ง

“เดี๋ยวก่อนผมกำลังทำแผลให้เขาอยู่” หมอแผนกฉุกเฉินคนหนึ่งกำลังเย็บแผลให้คนไข้ของเขาอยู่พูดแต่แน่นอนพวกยากุซ่านั้นไม่ฟังมันต่อยใส่หน้าหมอคนนั้นจนร่วงลงไปกองกับพื้นทันทีก่อนจะลากไปรวมตัวกันอีกมุมหนึ่ง

“พวกแกจะทำอะไร !!” เหล่าคนไข้ส่งเสียงด้วยความตกใจแต่พวกยากุซ่าไม่สนใจพวกมันได้จับแยกคนไข้ หมอและพยาบาลไปรวมตัวกันคนละมุม

“คะ คะ คุณต้องการอะไร” หมอแผนกฉุกเฉินคนหนึ่งถามหลังจากถูกจับมารวมตัวกันตรงนี้

“ก่อนหน้านี้มีคนถูกฟันมีรอยสักเต็มตัวถูกส่งเข้ามาหรือเปล่า” คนที่เป็นหัวหน้ายากุซ่าพวกนี้ถามพวกหมอและพยาบาลหันมองหน้ากันเอง

ควับ !! ฉัวะ !! อ๊าก !! กรี๊ด พอไม่มีใครตอบยากุซ่าก็ใช้มีดในมือฟันไปที่แขนของหมอคนหนึ่งพวกพยาบาลร้องออกมาด้วยความตกใจทันที

“ถามก็ตอบสิเว้ย !!” ยากุซ่าตวาดใส่

“มะ มะ มีค่ะ” พยาบาลที่เป็นคนจะโทรแจ้งตำรวจรีบบอกเพราะกลัวยากุซ่ามันฟันลงมาอีก

“โอเคมันอยู่ไหน” ยากุซ่าพยักหน้าพลางถาม

“ถะ ถูกส่งไปที่ห้องผ่าตัดแล้วค่ะ” พยาบาลตอบ

“ห้องผ่าตัด ??” ยากุซ่าทำหน้าสงสัย

“ชะ ชะ ใช่ค่ะพอดีคุณหมอพบว่ามีของบางอย่างซ่อนอยู่ในท้องคนไข้ และมันแตกออกทำให้คนไข้เกิดอาการชักจึงต้องรีบผ่าตัดของที่อยู่ในท้องนั้นออกมาค่ะ” พยาบาลตอบอย่างกลัวๆ

“โอ้ที่แท้มันก็ถูกซ่อนเอาไว้ในท้องนี่เอง” ยากุซ่าพยักหน้า

“ที่แท้มันก็ซ่อนยาของพวกเราซ่อนไว้ในท้องนี่เองเอายังไงดีหัวหน้า ให้ผมเข้าไปจัดการกรีดท้องมันแล้วเอาของออกมาเลยดีหรือเปล่า” ลูกน้องคนหนึ่งถาม

“ไม่เราจะปล่อยให้หมอทำหน้าที่ไปยานั่นมีมูลค่าหลายสิบล้านเยน เห็นหมอบอกว่ามันแตกออกแล้วด้วยนี่ ถ้าพวกแกสุ่มสี่สุ่มห้าไปผ่าท้องมันออกมาเองแล้วของเสียหายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ” ยากุซ่าพูด

“เข้าใจแล้วหัวหน้า”

“เอาล่ะพวกแกไปปิดทางเข้าออกห้องฉุกเฉินนี่ไว้ หาอะไรมามัดพวกคนไข้ไว้ด้วย ใครมีมือถือติดตัวอยู่เอาออกมาให้หมดอย่าให้ต้องใช้ความรุนแรงเราแค่มาทวงของเท่านั้น !!” ยากุซ่าพูดพลางกวาดสายตาไปที่เหล่าคนไข้และหมอที่อยู่ในห้อง

จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 17 ยากุซ่า !!

นิยายแนะนำ

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 17 ยากุซ่า !!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้