“พี่แดนมีแขกมาหา”
โจอี้ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีวิ่งเข้ามาในครัว เพื่อเรียกพี่ชายของเขา ที่เป็นายแบบเบอร์หนึ่งของวงการ แต่อยู่ๆ ก็ถูกใส่ร้ายจนถูกปลดกลางอากาศ หลังจากเหตุการณ์นั้น พี่ชายก็กลับอยู่บ้าน ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะแหล่งท่องเที่ยว
ในครั้งแรกทุกคนที่บ้านก็โมโหโกรธแค้น แต่เมื่อเขาได้กลับมาอยู่กับครอบครัว ซึ่งเขาก็ทำงานหนัก มามากพอแล้ว จึงทำคนปล่อยเื่นั้นไป
“หวัดดีครับพี่แดน”
โดจินนายแบบลูกครึ่งไทยเกาหลี วัย23ปี ร่างกายไม่สูงใหญ่สไตล์ยุโรป เหมือนแดน แต่ก็มีความหล่อละมุน เขาเป็รุ่นน้องนายแบบ และเป็คนอยู่เื้ั แผนการกำจัดแดนทั้งหมด เพราะความอิจฉา
“โดจิน”
ดีแลน /แดน นายแบบอันดับหนึ่งของวงการมานานหลายปี วัย 25ปี เขามีความหล่อคม ด้วยส่วนผสมลูกครึ่งไทย อิตาลีเรียกได้ว่าใบหน้าฟ้าประทาน ตื่นนอนยังไม่ต้องล้างหน้าก็หล่อเบ็ดเสร็จแล้ว
ชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดพ่อครัว ซึ่งเป็กิจการของบ้าน เขารู้สึกใอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินปรี่เข้าหา แต่เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อกลับยกยิ้มอย่างเมินเฉยแรงกำปั้น ที่จะััใบหน้าของเขา ราวกับ้าอยู่แล้ว
“หึ!เก่งนี่..ตามมาหาเื่ฉัน ถึงที่นี่”
แดนรีบหยุดการกระทำ ที่กำลังจะตกอยู่ในกลเกมของรุ่นน้องอย่างรู้ทัน ขณะที่โดจิน รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะถ้าแดนต่อยเขาก็จะโวยวาย แล้วหาว่าอีกฝ่ายใจไม่กว้างมากพอ ที่จะต้อนรับเขา
“ผมมาถ่ายแบบนะครับ งานแรกในฐานะแบรนด์แอมบัสเดอร์ ผมตั้งใจ..ใช้ที่นี่เป็ที่ถ่ายทำ เพราะอยากขอบคุณพี่ที่..ให้โอกาสกับผม ถ้าพี่ไม่มีเื่ฉาวปานนี้..”
โดจิน ส่งสายตาเยอะเย้ยอย่างสาแก่ใจ แต่ลึกๆ ที่เขาตั้งใจมาที่นี่ ก็เพราะอยากจะแน่ใจว่า แดนจะไม่หวนกลับคืนวงการอีก ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เขาก็เข้าไปเสียบ งานแทนรุ่นพี่ทุกงาน
แต่ลูกค้าหลายๆ คนก็ยังบ่น อยากให้เป็แดนเสียมากกว่าเขา ในขณะที่แดนก็ได้แต่เก็บกดความจุกอกไว้ลึกๆ เขารู้สึกหายใจไม่ออก จนต้องกอบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่
“ขอบใจนะ นายไม่ต้องห่วงหรอก ทุกอย่างที่นายได้ไป มันก็เหมือนผ้าเช็ดตัวที่ใช้แล้ว ฉันไม่มีวันกลับไปใช้มันอีกแน่นอน”
แดนพูดจบก็เดินหนีเด็กขี้อิจฉาอย่างไม่อาวรณ์ และมันกลับเป็โดจินเสียเองที่รู้สึกเจ็บจุกแทบกระอักเื เขาโมโหจนตัวสั่นน้ำตาคลอ อุตส่าห์ลงทุนอ้อนวอนทีมงานให้มาที่นี่ หวังเพียงให้แดนผู้เย่อหยิ่งทะนงตัว ได้เจ็บช้ำจนบ้าคลั่ง แต่มันกลับไม่เป็อย่างที่คิด เขาจึงรีบส่งเสียงสั่นอย่างโมโห
“คนอย่างพี่ แม้อยากจะกลับไปยืนที่เดิม ก็ไม่มีวันอยู่แล้ว”
แดนชะงักเท้าหยุดเดิน รับฟังอย่างเก็บซ่อนความโกรธเอาไว้แทบไม่ไหว ในใจเขาอยากจะวิ่งเข้าไปยัดกำปั้นอันหนักหน่วง เข้าตรงปากที่กำลังพูด แต่เขากลับเลือกที่จะเดินหนี และมันยิ่งทวีความโกรธให้กับโดจินผู้โหยหาชัยชนะ
“กระจอก นี้เหรอคนเคยเป็เบอร์หนึ่ง”
โดจินเอ่ยตามหลัง แต่ครั้งนี้แดนกลับไม่หยุดรับฟังเลยแม้แต่น้อย จนเ้าตัวรู้สึกกระวนกระวาย อยากจะกรีดร้องเสียให้ได้ในตอนนี้
ตุ๊บ!! หมัดอันหนักหน่วงชกลงที่ต้นไม้ใหญ่ ข้างบ้านของเขา
หลังจากที่แดนเดินหลบหนีโดจินออกมาจากร้านอาหาร เพียงไม่นานก็เจอกับบ้านหลังอบอุ่น รั้วติดกับร้านอาหาร ซึ่งเขาอาศัยอยู่กับที่กับครอบครัว มีทั้งแม่น้อง ยาย และหลานๆ ที่มาช่วยงานร้านอาหาร
“ถ้าผมเป็พี่ ผมจะกลับไปสอนมวยไอ้ปากหมานั่น”
โจอี้ยืนฟังอยู่ข้างในร้านได้ยินทุกอย่างที่สองคนพูดคุยกัน และรู้ว่านายแบบคนนั้น กลัวพี่ของเขาเป็อย่างมาก ที่สำคัญนายแบบคนนั้นเทียบชั้นกับพี่ชายของเขาไม่ได้เลย ทั้งรูปร่างหน้าตา แม้แต่ทัศนคติในการทำงาน
ซึ่งตลอดเวลาที่พี่เขาถูกปลดออกจากวงการ เขาก็พยายามหาข่าวเกี่ยวกับพี่ชายของเขา รวมไปถึงได้ยินพี่พูดคุยกับอดีตผู้จัดการที่คอยโทรมาเกลี้ยกล่อมให้กลับไปสู้อีกสักครั้ง
“นายได้ยิน”
“ทุกคำและยังเห็นแววตาที่หวาดกลัว ผมว่าพี่..ควรกลับไปแสดงฝีมือ”
โจอี้จ้องมองั์ตาของพี่ชาย อย่างเชื่อมั่น ขณะที่แดนก็รับรู้และใช้ความคิดบางอย่าง
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา
“โอ๊ย..ตายแล้วไม่ได้เจอตั้งนาน พ่อเ้าพระคุณทำไมหุ่นแซ่บน่ากัดอย่างนี้ละเนี่ย! ความหล่อก็บรรลี่บรรลัยขยี้หัวใจพี่จริงๆเลย”
พี่แป้งเปียก หรือแป้งโกะ ชายร่างตุ้ยนุ้ยเนื้อขาวอวบน่าหยิก แม้เพศกำเนิดเป็ชาย แต่หัวใจร่างกายปัจจุบันสวยงาม เขาเป็ผู้ช่วยและเลขาคู่ใจของพี่มิวกี้ เพียงมองเห็นแดนก็รีบปรี่เข้าหาอย่างชื่นชมสนิทคุ้นเคยกันดี
“หยุดเลยยัยแป้งเปียก”
พี่มิวกี้ผู้จัดการนายแบบชื่อดัง ชายร่างสวยหัวใจงาม ผ่าตัดมาแล้วทั้งตัวยกเว้นอวัยวะเพศ เขารีบห้ามปรามส่งเสียงดุลูกน้องอย่างเย้าหยอกรู้กัน
“แป้งโกะค่ะคุณพี่มิว” พี่แป้งเปียกรีบแย้ง
“โอ๊ย!.ใครมันจะไปจำ..พึ่งจะเปลี่ยนเอาเมื่อวาน มา..น้องแดนพี่กอดที”
“ดีใจที่ได้เจอครับพี่..พี่แป้งด้วย”
แดนเดินเข้าไปโอบกอดผู้จัดการ และยื่นมือข้างหนึ่งไปจับมือผู้ช่วย นี่เป็ครั้งแรกที่แดนทำเช่นนี้ ที่ผ่านมาเขาเป็ถือตัวราวเย่อหยิ่ง ไม่ชิดใกล้กับใครทั้งนั้น เพราะมีมาตรฐานสูง ไม่สุงสิงให้ตกเป็ข่าวได้
“อุ๊ย!!น้องแดน” แป้งเปียกบิดตัวอวบ หมุนไปมาด้วยความอาย
“ว่าแต่..”
แดนถอยกอดออก ก็รีบเอ่ยถามเื่งาน หลังจากวันนั้นที่เขาพูดคุยกับน้องชาย ทำให้ฉุกคิด จนรีบโทรหาพี่มิวกี้ เื่รับงาน หลังจากก่อนหน้าผู้จัดคนเก่ง โทรไปเกลี้ยกล่อมอยู่หลายครั้ง เพราะอยากให้เขากลับมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเขา ก่อนจะลาวงการไป ด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ถูกใส่ร้าย
“อ้อ..บ่ายโมงค่ะเดี๋ยวพี่มิวกี้ส่งที่อยู่ให้ แต่ว่าตอนนี้ไปพักก่อนเดี๋ยวพี่ออกไปธุระแล้วเจอกันนะ”
พี่มิวกี้รีบเดินออกไปพร้อมผู้ช่วย ทิ้งให้แดนนั่งเล่นอยู่ในห้องรับรองเพียงลำพัง ก่อนที่จะมีพนักงานจะนำกาแฟมาให้ จวบจนใกล้ถึงเวลานัดหมาย พี่มิวกี้ก็สั่งรถมารับแดนไปยังจุดหมายที่นัดเอาไว้
บริษัทแอโฟร์ (A4) เทรดดิ่ง รับงานออกแบบสื่อโฆษณา สำนักงานเป็อาคารสูงเพียงสามชั้น ขนาดพอเหมาะสำหรับจำนวนพนักงานที่ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็ระดับผู้บริหารและพนักงานออฟฟิศ ส่วนอื่นๆ เป็การว่าจ้างบริษัทข้างนอก
“สวัสดีค่ะคุณอารัว ชั้นสองห้องประชุ่มหนึ่งค่ะ”
พนักงานประชาสัมพันธ์รีบเอ่ยกับรองประธานบริษัท และยังพ่วงด้วยตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป
“ขอบคุณครับพี่หญิง”
อารัว ชายหนุ่มรูปร่างพอดี ออกแนวผอมบางเล็กน้อย ใบหน้าละมุนวัยย่าง28 ปี เขาเป็ทายาทรุ่นที่สามของกิจการนี้ ซึ่งพ่อพึ่งยกให้พวกเขาบริหาร โดยมีพี่ชายคนโตเป็ประธาน ส่วนเขาและน้องสาวน้องอีกสองคน เป็รองแต่ละฝ่าย แต่ส่วนใหญ่งานทั้งหมดกลับเป็ของเขาที่เป็คนตัดสินใจ
แกร็ก!ประตูห้องน้ำเปิดเข้าไป อารัวก้าวเดินอย่างเคยชิน แต่ดันชนกับใครบางคนที่รูปร่างสูงใหญ่ ที่กำลังจะเดินสวนทางออกจากห้องน้ำพอดี
“อื้อ!” แดนส่งเสียงดุคนที่เดินเข้ามา ขณะที่อารัวเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงก่อนจะเอ่ย
“คุณ..”
“คุณพ่อบ้าน” แดนรีบทักทายอย่างจดจำได้ดี
“พ่อบ้าน..บ้านนายสิ!..หลีก..ฉันจะเข้าห้องน้ำ”
......................................................................................
1K
