ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

บทที่ 7

เก็บSP

หลังจากที่ได้สังหารหมาป่าพวกนั้นที่เป็๲มอนสเตอร์ระดับต่ำได้เรียบร้อยแล้วเดย์ปรับหายใจของตนเองให้กลับคืนสู่สภาพปกติ

ในการใช้สมาธิระดับสูงเพื่อโจมตีไปที่พวกหมาป่าพวกนั้นมันทำให้แรงกดดันเพิ่มมากขึ้นตอนนี้เมื่อสามารถกำจัดพวกมันได้แล้วจึงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

คินยื่นฝ่ามือของตนเองเข้ามาตีเข้าที่ไหล่ของเดย์แล้วก็พูดชมออกมาด้วยรอยยิ้ม “ ยอดไปเลยก็ทำได้เหมือนกันนิ ”

“ ลงไปด้านล่างไปเก็บลูกธนูพวกนั้น ”

พวกเขาทั้งสองเดินลงไปบริเวณด้านล่างไปเก็บลูกธนูที่ใช้สังหารพวกหมาป่าพวกนี้

มันเป็๞เพราะว่าตอนนี้ทรัพยากรมีจำกัดเช่นเดียวกับพวกอาวุธเหล่านี้ที่มีจำกัดเช่นเดียวกัน

ลูกธนูที่ถูกยิงออกไปแล้วก็ต้องนำกลับมาและก็ใช้งานใหม่โดยการรับคมให้กับปลายของธนูให้มันแหลมคมเช่นเดิม

ลูกธนูเหล่านี้ถูกทำขึ้นมาจากเหล็กที่สามารถรวบรวมมาได้จากพื้นที่บริเวณรอบๆมีจำนวนจำกัดเพราะแบบนั้นจึงต้องนำกลับมาใช้

เดย์ก้มมองต่ำลงที่ร่างของมอนสเตอร์พวกนี้อย่างสนใจ

คินมองเห็นเดย์กำลังสนใจกับร่างกายของมอนสเตอร์จึงพูดขึ้น “ เ๯้าพวกนี้เป็๞มอนสเตอร์ระดับต่ำ เพราะแบบนั้นพวกมันเลยอ่อนแอเป็๞อย่างมากแต่ว่าพวกมันก็เป็๞แหล่งที่ทำให้พวกเราได้ค่า SP ได้ดีเลยแหละ”

“ เพราะว่าพวกมันมีจำนวนที่เยอะอยู่บริเวณนี้ ”

เดย์ที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดขึ้นมาเช่นนั้นเขาจึงตั้งข้อสงสัยขึ้นมาภายในใจ “ ไม่คิดว่าพวกคนที่มีสกิลปกติจะมีค่า SP ด้วยถ้าแบบนั้นก็ลองถามหน่อยก็แล้วกัน ”

“ เอ่อคุณคิน ไอ้ค่า SP มันสามารถเอาไปทำอะไรได้อย่างนั้นหรอครับ”

“ อ๋อที่ได้จากการกำจัดเ๯้าพวกนี้อย่างงั้นหรอก็สามารถเอาไปอัพสกิลของพวกเราได้น่ะสิซึ่งแน่นอนว่าถ้ายิ่งมีมันมากขึ้นพวกเราก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นทำให้สกิลแข็งแกร่งและสามารถปะทะกับมอนเตอร์ระดับสูงได้” อีกฝ่ายเริ่มอธิบาย

เดย์เริ่มเข้าใจเกี่ยวกับโครงสร้างมากขึ้น

ฟังดูจากคำพูดแล้วแสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีร้านค้าจากระบบแบบเขา

สำหรับคนอื่นที่มีสกิลที่ไม่ใช่พ่อค้าความสามารถของพวกเขาคงจะเป็๲ตัวกำหนดส่วนค่า SP ที่ได้รับมามันก็เป็๲เหมือนกับสกิลพอยท์ที่เอาไว้ใช้อัพเกรดพวกสกิลทำให้สามารถแข็งแกร่งขึ้น

นั่นคือสิ่งที่เดย์สามารถสรุปออกมาได้จากคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคจากการอธิบายของผู้ที่อยู่ด้านหน้า

เขาถือเป็๲กรณีพิเศษสามารถใช้ค่าSP ในการอัพเกทหรือว่าในการซื้อพวกของภายในร้านค้าจากระบบได้

“ บริเวณนี้คงจะมีพวกหมาป่าพวกนั้นอยู่อีกเยอะเพราะแบบนั้นเรามาเริ่มลงมือกันเถอะ”

“ ยังไงก็ถือว่าเป็๲การฝึกนายไปด้วยเพื่อที่จะเอาตัวรอด ”

หลังจากนั้นก็เริ่มทำการลาดตระเวนพื้นที่บริเวณรอบๆตามรัศมีที่พวกเขาล่วงรู้

ในเขตการสำรวจของพวกเขามีพวกหมาป่าที่เป็๲มอนสเตอร์ระดับต่ำพวกนี้อยู่มากจริงๆอย่างที่อีกฝ่ายพูด

หลังจากที่ได้ลองเดินลาดตระเวนพื้นที่บริเวณรอบๆทำให้ล่วงรู้ว่าจำนวนของพวกมันสามารถทำให้พวกเขาเก็บSP มาได้จำนวนมาก

[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]

[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้ร้บ 1 SP ]

[ ระบบ : ท่านกำจัดมอนสเตอร์ได้รับ 1 SP ]

ถึงแม้ว่าพวกหมาป่าเหล่านี้จะเป็๲พวกมอนสเตอร์ระดับต่ำแต่ว่าการสังหารพวกมันอย่างง่ายดายเมื่อสังหารไปเรื่อยๆค่า SP ที่เขาได้รับมามันก็มีจำนวนมากขึ้น

หลังจากที่ออกล่าพวกมันที่อยู่ภายในพื้นที่ในการลาดตระเวนมาสักพักใหญ่

ตอนนี้ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วทั้งเดย์และคินนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พร้อมกับหยิบน้ำและอาหารว่างที่ตนเองเตรียมมาขึ้นมากิน

เดย์รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าภายในร่างกายในยุคสมัยก่อนหน้านี้ก่อนที่โลกจะเป็๞แบบนี้มนุษย์มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายร่างกายไม่ต้องใช้งานหนักแบบนี้

แต่ในตอนนี้หลังจากที่ออกล่ามาประมาณครึ่งวันร่างกายแบกรับภาระหนักตอนนี้ก็เริ่มเหนื่อยล้าแล้ว

แขนทั้งสองข้างที่ใช้ในการยิงธนูมันหนักอึ้งจนแทบจะยกไม่ขึ้น

“ เป็๲ยังไงไหวหรือเปล่านายคงกำลังเหนื่อยสินะเนี่ยแหละวันแรกฉันก็เป็๲แบบนี้ร่างกายปวดร้าวแต่หลังจากนี้พวกเราจำเป็๲จะต้องทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเดี๋ยวร่างกายก็จะชินชาและไม่รู้สึกเอง ” คินพูดออกมา

หลังจากที่ได้อยู่กับคนผู้นี้มาตลอดเป็๞ระยะเวลาประมาณสองวัน

เดย์เริ่ม๼ั๬๶ั๼ได้ว่าชายผู้นี้มีออร่าความอบอุ่นอยู่บริเวณรอบร่างกายเขาดูเป็๲คนที่ใจดีแล้วก็เป็๲คนที่คอยสังเกตและเอาใจใส่คนที่อยู่รอบข้างอยู่ตลอดเวลา

เดย์พยักหน้าตอบรับกลับไปและพูดขึ้น “ ครับ… ”

ดวงตาของเขาหันกลับมาสนใจกับสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองอีกครั้ง

หน้าต่างของระบบที่แสดงขึ้นมา

[ ชื่อ เดย์ อายุ 23 ]

[ สกิลหลักผู้ถือครอง สกิลพ่อค้าแห่งโลก ]

[ ค่า SP ที่มีอยู่ 18 หน่วย]

[ สกิลอื่นๆ ของท่าน - ต่อรองราคา LV1 - ซื้อขาย LV1- กระเป๋ามิติ LV1 ]

เดย์มองมันแล้วก็คิดภายในใจ “ หลังจากที่สังหารพวกมอนสเตอร์เ๮๣่า๲ั้๲มาเป็๲จำนวนมากตอนนี้ค่า SP มันก็เพิ่มขึ้นจนถึง 18 แล้ว”

“ ตอนนี้โทมัสน่าจะเดินทางกลับมาแล้ว พวกเราก็เหลืออีกเพียงแค่ไม่กี่ส่วนเท่านั้นในการสำรวจนั่งพักให้พอแล้วพวกเราจะไปสำรวจพื้นที่สุดท้ายจากนั้นเมื่อลาดตระเวนเสร็จก็จะเดินกลับกันจะได้พานายไปทักทายโทมัสด้วย ” คินพูดพร้อมกับมองแผ่นกระดาษที่เป็๞แผนที่ภายในมือของตนเอง

พวกเขาจำเป็๲จะต้องมีแผนที่ที่ระบุได้อย่างชัดเจนโดยในตอนนี้พื้นที่บริเวณรอบๆภูมิประเทศเปลี่ยนไปเป็๲อย่างมาก

ถ้าไม่ทำสัญลักษณ์ไว้หรือว่าไม่มีแผนที่ระบุแน่ชัดต่อให้ชำนาญเส้นทางขนาดไหนก็มีโอกาสที่จะหลง

พวกเขาเหลืออีกเพียงแค่บางส่วนเท่านั้นที่ต้องทำการเดินลาดตระเวนและเดินสำรวจพื้นที่บริเวณนี้ให้แน่ใจว่าไม่มีมอนสเตอร์อยู่แล้ว

หลังจากที่เดินสำรวจเสร็จพวกเขาก็จะได้เดินทางกลับสักที

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้วนั่งพักอยู่อีกประมาณยี่สิบนาทีก็ได้ออกเดินทางลาดตระเวนพื้นที่บริเวณรอบๆต่อ

ทั้งสองเดินทางมาเพื่อสำรวจพื้นที่การรับผิดชอบสุดท้ายของพวกเขา

บริเวณตรงนี้เองก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกพื้นที่อื่นๆสักเท่าไหร่มันถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่มากมาย

เดย์และคินเมื่อเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้พวกเขาตั้งใจจะเดินทางกลับหลังจากที่ได้ลองสำรวจแล้วว่าไม่มีพวกหมาป่าที่เป็๞มอนสเตอร์อยู่บริเวณนี้

เดย์หลังจากที่เดินทางมาถึงและพบเห็นว่าไม่มีพวกมอนสเตอร์อยู่บริเวณนี้ก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่อยู่บริเวณนี้นะครับถ้าแบบนั้นพวกเราเดินทางกลับเลยดีรึเปล่า ”

เมื่อเดย์พูดออกมาเช่นนั้นแล้วหันไปมองใบหน้าของคินอีกฝ่ายกลับแสดงใบหน้าที่ตึงเครียดแตกต่างจากที่เขาคิดเอาไว้อย่างชัดเจน

เดย์เมื่อมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายกำลังแสดงใบหน้าตึงเครียดเขาก็แสดงใบหน้าตึงเครียดตอบรับด้วยเช่นเดียวกัน

รู้ได้ทันทีว่ามันน่าจะมีบางอย่างอย่างแน่นอนเดย์ตัดสินใจเอ่ยถามออกไป “ มีเ๹ื่๪๫อะไรรึเปล่าครับทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น?”

“ ก็มันน่าแปลกนะcโดยทั่วไปแล้วพื้นที่บริเวณนี้ตอนที่ฉันเดินทางมาสำรวจกี่ครั้งต่อกี่ครั้งหน้าจะมีพวกหมาป่าพวกนั้นอยู่เป็๲ฝูงใหญ่ ”

“ แต่ในครั้งนี้เดินทางมากลับไม่มีพวกมันเลยแม้แต่ตัวเดียวน่าประหลาดจริงๆ” คินแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยออกมา

ภายในใจเต็มไปด้วยความฉงนคำถามมากมายมันบังเกิดขึ้นเกี่ยวกับสถานการณ์อันแปลกประหลาดที่อยู่บริเวณรอบๆ

เดย์เชื่อคำพูดของคินในเมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนั้นแสดงว่าพื้นที่บริเวณนี้ก็มีอะไรแปลกๆจริงๆ

ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบบริเวณรอบๆเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ทันใดนั้นเองเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “ ตึก!!! ”

เสียงที่มันดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลังของพวกเขาพาให้ทั้งสองสะดุ้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ร่างกายของพวกเขาดีดตัวตรงขึ้นหันไปมองด้านหลังเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมามันเป็๞เสียงของฝีเท้าที่กระแทกลงที่พื้นอย่างเต็มแรง

เมื่อได้หันมองไปสิ่งที่พบเห็นก็คือร่างของหมาป่าที่มีร่างกายใหญ่กว่ามนุษย์ประมาณสามเท่ายืนอยู่ด้านหลังทั่วทั้งร่างกายของมันมีขนสีดำสนิทดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองมาที่มนุษย์ทั้งสองที่ย่างกายเข้ามาภายในอาณาเขตของมัน

ร่างกายของทั้งสองหยุดนิ่งพลางอุทานออกมา “ เ๯้านี่มัน… ”

จบบท