“แกว่ายังไงนะยัยหอมกล้าขัดคำสั่งของฉันงั้นเรอะ”
“ถ้าเด็กคนนี้เป็ลูกสาวของนายยุทธนาจริงก็คงจะไล่ออกไปไม่ได้หรอกค่ะเพราะคุณธัชได้รับแกไว้แล้วจริงๆ”
ป้าคำหอมตอบ
“แกรู้ได้ยังไงในเมื่อตาธัชออกไปทำงานั้แ่เช้าแล้ว”
“คุณธัชสั่งไว้ก่อนที่จะออกไปค่ะและเธอยังได้สั่งให้ดิฉันเตรียมห้องไว้ด้วยนั้นไงค่ะ”
เป็คำตอบที่ทำเอาสองแม่ลูกถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะและนั้นเองจึงเท่ากับเป็การเปิดโอกาสให้ป้าคำหอมได้พาบุญสิตาเดินออกมาจากตรงนั้นโดยมีสมจิตรีบเดินตามมาติดๆ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ทำไมตาธัชถึงต้องให้นังเด็กคนใช้นั้นขึ้นมาพักอยู่ชั้นบนรวมกับพวกเราด้วย”
นางชุติมาพร้อมกับลูกสาวเข้ามาโวยวายเอากับหลานชายทันทีที่เห็นเขากลับมาจากทำงานในตอนเย็น
“เด็กคนใช้ที่ไหนหรือฮะ”
ธัชพงษ์ย้อนถามอย่างงงๆเพราะเขาพึ่งจะลงมาจากรถยังไม่ทันได้รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านบ้าง
“ก็นังเด็กลูกของนายยุทธนาอะไรนั้นนะสิ”
“อ๋อมาแล้วหรือครับ”
“ใช่สิแล้วตาธัชนึกยังไงถึงได้ให้เด็กคนใช้ขึ้นมาอยู่ในที่ดีดีขนาดนั้น”
“ก็ผมเห็นว่าห้องมันว่างๆ”
ชายหนุ่มตอบเรื่อยๆโดยที่ไม่ได้กล่าวแก้เื่ที่ใครๆพากันเข้าใจผิดคิดว่าเด็กคนนั้นเป็คนรับใช้ด้วยแต่อย่างใดความจริงแล้วที่เขาคิดเอาตัวลูกสาวของนายยุทธมาอยู่ที่นี่นั้น ก็เพียงเพื่อจะสอนบทเรียนให้นายยุทธได้คิดว่าการพนันทำให้เขาต้องสูญเสียอะไรไปบ้างก็เท่านั้น ไม่ได้คิดที่จะเอาหญิงสาวผู้นั้นมาเป็คนรับใช้จริงๆ
“แต่คนรับใช้ไม่ควรที่จะมาพักอยู่รวมกับพวกเ้านายนะคะพี่ธัช”
ชาลินีกล่าวช่วยผู้เป็มารดาอีกแรงและอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้สองแม่ลูกรู้สึกเดือดร้อนมากก็คือห้องที่เด็กคนนั้นจะได้พักอยู่ใกล้กับห้องของธัชพงษ์มากอยู่ตรงข้ามกันเยื้องออกไปอีกแค่ห้องเดียวเท่านั้นเอง ซึ่งชาลินีใฝ่ฝันที่จะได้เข้าไปพักอยู่ในห้องนั้นมาก แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ที่เป็เ้าของบ้าน
“คนใช้หรือคนอะไรเขาก็เป็คนเหมือนๆกับเรา ทำไมต้องไปทำท่ารังเกียจเขาถึงขนาดนั้น”
ธัชพงษ์กล่าวออกมาอย่างจะตำหนิ ทำเอาสองแม่ลูกยิ่งขัดใจ
“ตาธัชพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูกน่ะยังไงเ้านายกับขี้ข้าก็ต้องมีเส้นแบ่งเอาไว้บ้างอีกอย่างน้าก็ไม่เห็นความจำเป็อะไรที่เราจะต้องรับคนใช้เพิ่มเลยที่มีอยู่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
“เอาเป็ว่าผมรับเขาไว้แล้วก็แล้วกันครับ”
ชายหนุ่มกล่าวสรุปอย่างไม่สนใจท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนทำท่าจะเดินเลี่ยงไปทำให้ชาลินีรีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนเขาไว้และรีบกล่าวอย่างเอาใจทันที
“พี่ธัชขาเราออกไปทานข้าวข้างนอกกันดีไหมค่ะ”
“พี่พึ่งกลับมาจากทำงานน่ะรู้สึกเหนื่อยๆ ไม่อยากออกไปไหนอีกแล้ว”
ชายหนุ่มกล่าวเรียบๆอย่างจะปฏิเสธ
“แหมพี่ธัชน่ะ”
ชาลินีทำเสียงอย่างแง่งอน
“ทำงานมาเหนื่อยๆก็เปลี่ยนบรรยากาศออกไปนั่งฟังเพลงเบาๆก็คลายเครียดดีเหมือนกันนะคะน้าว่า”
นางชุติมารีบพูดช่วยบุตรสาวอีกแรง
“ไว้โอกาสหน้าดีกว่าครับ”
ชายหนุ่มกล่าวตัดบทในที่สุดก่อนปลดมือของชาลินีออกจากแขนของตนแล้วเดินจากไปทิ้งให้สองแม่ลูกมองค้อนตามหลังด้วยความขัดใจ
ฝ่ายธัชพงษ์นั้นเมื่อพ้นจากสองแม่ลูกมาแล้วก็ได้เดินเข้าไปหาป้าคำหอมที่กำลังดูแลเด็กจัดเตรียมอาหารอยู่ในครัว
“อุ้ยคุณธัช หิวแล้วหรือคะถึงได้เข้ามาในครัว”
แม่บ้านสูงวัยหันมาเห็นเข้าก็รีบเอ่ยทักอดีตเ้านายน้อยที่บัดนี้เติบโตเป็หนุ่มเต็มตัวแล้วทันที
“ยังไม่หิวหรอกครับแต่จะมาบอกป้าว่าช่วยให้ลูกสาวของนายยุทธขึ้นไปพบผมที่ห้องทำงานหน่อยเท่านั้น”
286
