ฉันได้คู่หมั้นเป็นองค์ชายจากระบบจับคู่อัตโนมัติ

     ซูลั่วไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า เธอยังคงเดินตรงไปข้างหน้า ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับซูเสี่ยวซี แค่เหลือบตามองยังถือว่าเสียเวลา

        แต่ฉู่ซิงหลานกลับหยุดเดิน เขาหันไปมองซูเสี่ยวซี “เธอเป็นใคร?”

        “ฉะ...ฉันชื่อซูเสี่ยวซีค่ะ”

        “ไม่รู้จัก” ฉู่ซิงหลานตอบสั้น ๆ แล้วหันหลังวิ่งตามซูลั่วไปทันที

        ซูเสี่ยวซี “...”

        ด้วยช่วงขาที่ยาวกว่า ฉู่ซิงหลานใช้เวลาไม่นานก็ตามซูลั่วทัน และยังคงยืนกรานที่จะเดินเคียงข้างเธอ

        เขารีบพูดเอาใจด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ลั่วลั่วครับ เมื่อกี้ยัยผู้หญิงขี้เหร่นั่นถามว่าผมเป็นใคร ผมไม่ได้บอกนะครับว่าเป็นสามีของพี่ ต่อไปถ้าพี่ไม่อนุญาต ผมก็จะไม่พูดเด็ดขาด”

        ซูลั่วถอนหายใจ “ไหนเราตกลงกันแล้วว่าจะคุยเรื่องนี้หลังจากที่คุณพ้น ‘ช่วงอ่อนไหว’ ไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

        “อืม...ฟังพี่หมดเลยครับ! งั้น...พี่สาวไม่โกรธผมแล้วใช่ไหม?” เขามองซูลั่วอย่างระมัดระวัง ขณะที่หางปุกปุยขนาดใหญ่ด้านหลังแกว่งไปมา ปัดโดนรองเท้าบูทหนังของซูลั่วเบา ๆ 

        ที่จริงซูลั่วหายโกรธนานแล้ว

        ตอนนี้ฉู่ซิงหลานยังอยู่ใน ‘ช่วงอ่อนไหว’ ความรู้สึกผูกพันที่เขามีต่อเธอนั้นอาจจะมากกว่าแม่แท้ ๆ ของเขาเสียอีก การที่เขาจะคอยอยู่ใกล้ ๆ และติดเธอก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

        หลังจากนั้น ไม่ว่าซูลั่วจะไปที่ไหน เขาก็จะเดินตามอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย แม้จะตัวสูงใหญ่ แต่กลับทำตัวเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ที่นุ่มนิ่มน่าเอ็นดู

        บางครั้งปลายหางที่นุ่มฟูของเขาก็จะแอบปัดผ่านหลังมือของซูลั่วเบา ๆ ทิ้งสัมผัสจั๊กจี้ผสมกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้ซีดาร์ที่ลอยอยู่ในอากาศไว้

        ซูลั่วเหลือบมอง ก็พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้อ่านหนังสือเลยสักนิด เอาแต่นั่งสัปหงกอยู่ข้าง ๆ...น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าเขาไม่ใช่ถึงขั้นองค์ชายเก้าก็คงจะดี

        หลังจากยุ่งมาทั้งวัน พวกเขาก็เตรียมกลับหอพัก แต่ระหว่างนั้นฉู่ซิงหลานได้รับโทรศัพท์สายหนึ่งและต้องขอตัวแยกออกไปก่อน

        แต่พอซูลั่วมาถึงหน้าหอพัก เธอกลับพบคนสองคนยืนรออยู่

        เป็นสุภาพสตรีท่าทางสูงศักดิ์กับหญิงสาวท่าทางบอบบาง —คุณนายเจียง แม่ของเจียงเฉิน และเจียงเสวี่ย น้องสาวของเขานั่นเอง

        คุณนายเจียงสวมชุดกี่เพ้าที่ปักด้วยดิ้นทองอร่าม ที่หน้าอกประดับด้วยสร้อยคออัญมณีเม็ดโตเท่าไข่นกพิราบส่องประกายวิบวับ

        ทันทีที่เห็นซูลั่ว สายตาของเธอก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

        “ซูลั่ว! ทำไมเธอถึงส่งคนไปทำร้ายอาเฉิน!”

        ซูลั่วมองแววตาดูถูกที่ไม่คิดจะปิดบังของคุณนายเจียง เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายเหยียดเธอมาตลอด เพียงเพราะเธอเป็นแค่ลูกบุญธรรมของตระกูลซู ไม่ใช่เชื้อสายขุนนางที่แท้จริง

        ก่อนหน้านี้เพื่อเห็นแก่หน้าตระกูลซู ซูลั่วจึงอดทนมาตลอด

        แต่ตอนนี้ เธอไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลซูอีกต่อไป ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องทนกับคุณนายเจียงผู้สูงศักดิ์ที่ชอบดูถูกคนอื่นอีก

        “ที่จริง ตอนแรกฉันก็อยากจะซัดเขาด้วยตัวเองอยู่หรอกค่ะ แต่เจียงเฉินไม่กล้าพอที่จะมาดวลกับฉัน”

        “เธอมันก็แค่เด็กเหลือขอที่ไม่มีใครต้องการ! พอตระกูลซูไม่เอาเธอแล้ว ก็เลยทำตัวเหลวไหลแบบนี้สินะ!”

        คุณนายเจียงโกรธจนตัวสั่น คำพูดร้ายกาจพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

        แต่คำพูดเหล่านี้ทำอะไรซูลั่วไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

        ในเมื่อไม่แคร์แล้ว...ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดหรือทำอะไร มันก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป

        ซูลั่วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดอย่างเฉยเมย “หลีกทางด้วยค่ะ ฉันจะเข้าหอพัก”

        “นี่คือมารยาทของเธอเหรอ? เธอพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง!”

        “ใช่เลย ซูลั่ว! เธอมันไร้มารยาทสิ้นดี สมแล้วที่พี่ชายฉันทิ้งเธอ!” เจียงเสวี่ยรีบพูดเสริม

        ซูลั่วหันกลับไปมองสองแม่ลูก เธอยิ้มเล็กน้อย “ฉันต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่ไม่แต่งงานกับฉัน ส่วนเรื่องที่ซ้อมเขา ถ้าพวกคุณคนไหนไม่พอใจ ก็มาเอาคืนได้เลย ลานประลองของคณะการทหาร มหาวิทยาลัยจักรวรรดิ ยินดีต้อนรับทุกคำท้า...ตราบใดที่พวกคุณมีความสามารถพอน่ะนะ”

        พูดจบ ซูลั่วก็ผลักประตูเข้าหอพักไปทันที

        สองแม่ลูกตระกูลเจียงโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ไม่มีใครกล้าลงมือกับซูลั่วจริง ๆ สุดท้ายจึงได้แต่ยืนสบถด่าด้วยคำหยาบคายอยู่หน้าประตู ก่อนจะเดินไปยังหอพักของเจียงเฉิน

        แต่ระหว่างทางกลับ คุณนายเจียงก็ยังคงโมโหไม่หาย

        เจียงเสวี่ยจึงออกความคิด “คุณแม่คะ ยัยซูลั่วนี่รับมือยากมาก งั้นเราไปจัดการสามีใหม่ของมันดีไหมคะ? ได้ยินมาว่าสามีใหม่คนนั้นก็แค่หน้าตาดี ไม่ได้มีเส้นสายอะไรเลย”

        “แน่ใจนะว่าไม่มีเส้นสาย?”

        “แน่นอนสิคะ ถ้ามีเส้นสายดี ๆ จะมาแต่งงานกับยัยซูลั่วได้ยังไง?”

        คุณนายเจียงยังแค้นเรื่องที่ลูกชายถูกทำร้ายไม่หาย เธอจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เดี๋ยวกลับไปจะให้พ่อของลูกไปหารุ่นพี่เก่ง ๆ จากหน่วยรบเดี่ยวมาท้าสู้กับไอ้เด็กนั่น ถ้าไม่ซ้อมมันให้พิการ แม่คงนอนตายตาไม่หลับ!”

        “ดีเลยค่ะ! น่าเสียดายที่ปล่อยให้ยัยซูลั่วนั่นลอยนวลไปได้”

        แม้ซูลั่วจะเป็นเพียงลูกบุญธรรม แต่ระดับการกลายร่างของเธอก็สูงมาก ที่จริงหลายคนคิดว่าพอเธอสอบติดมหาวิทยาลัยจักรวรรดิแล้ว จะต้องเลือกเรียนภาควิชาหน่วยรบเดี่ยวแน่ ๆ แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะเลือกเรียนภาควิชาเมคคาแทน

        จริง ๆ แล้วคุณนายเจียงอยากจะหาคนไปสั่งสอนซูลั่วโดยตรงมากกว่า แต่ก็กลัวจะเสียชื่อเสียง ดังนั้นไปจัดการไอ้เด็กเหลือขอที่มาทำร้ายลูกชายเธอก่อนแล้วกัน!

        ถ้าซูลั่วรู้ความคิดของสองแม่ลูกคู่นี้เข้า คงได้แต่ภาวนาให้พวกเธอโชคดี

        คิดจะไปจัดการองค์ชายเก้าเนี่ยนะ?

        ตำแหน่งดยุกของตระกูลเจียงมันมั่นคงเกินไป หรือว่าชีวิตมันยืนยาวเกินไปกันแน่?

        หลังจากเตรียมของที่จำเป็นสำหรับการฝึกทหารเสร็จ ซูลั่วก็เปิดสมองกลขึ้นมา แล้วโอนเงินสามแสนเหรียญดวงดาวไปยังบัญชีหนึ่ง

        [ผู้อำนวยการไป๋: ลั่วลั่ว ทำไมจู่ ๆ ถึงโอนเงินมาให้เยอะขนาดนี้ล่ะลูก?]

        [ซูลั่ว: เป็นเงินค่ารักษาพยาบาลของคุณป้าค่ะ แล้วก็เป็นค่าครองชีพกับค่าเล่าเรียนของน้อง ๆ]

        [ผู้อำนวยการไป๋: แต่นี่มันเยอะเกินไปนะ! ลั่วลั่ว ลูกอย่าเอาเงินที่ตระกูลซูให้มาให้พวกเราหมดนะ นาน ๆ ไปคนบ้านนั้นเขาอาจจะไม่พอใจได้]

        [ผู้อำนวยการไป๋: น้อง ๆ ทุกคนเอาลูกเป็นแบบอย่างนะ พวกเขาตั้งใจจะเรียนหนังสือให้เก่ง ๆ แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยจักรวรรดิให้ได้ในอนาคต]

        [ผู้อำนวยการไป๋: แค่ลูกมีความสุข พวกเราก็ดีใจแล้ว]

        [ซูลั่ว: เงินนี่คุณป้ารับไว้เถอะค่ะ หนูสบายดีมาก พวกคุณป้ากับน้อง ๆ ก็ต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ มีเรื่องอะไรก็อย่าลืมบอกหนูนะ]

        หลังจากจบการสนทนา ผู้อำนวยการไป๋ หญิงชราวัยแปดสิบกว่าปีก็หันไปพูดกับเด็ก ๆ รอบข้างด้วยดวงตาชื้นแฉะ “ดูสิ พี่ลั่วลั่วของพวกหนูเป็นเด็กดีจริง ๆ พอตัวเองมีชีวิตที่ดีแล้วก็ไม่เคยลืมพวกเราเลย ต่อไปพวกหนูก็ต้องเอาอย่างพี่ลั่วลั่วนะ รู้ไหม?”

        “คุณย่าผู้อำนวยการคะ พี่ลั่วลั่วเป็นไอดอลของพวกเรามาตลอดเลยค่ะ”

        “อ้อ จริงสิคะคุณย่า ที่หน้าประตูมีคนท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่รู้ว่ามาทำอะไร จะเป็นคนไม่ดีหรือเปล่าคะ?”

        เมื่อผู้อำนวยการไป๋ได้ยินเช่นนั้น เธอก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกไปดู แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของใคร

        จริง ๆ แล้วเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ่อยครั้ง มีพ่อแม่บางคนที่เคยเอาลูกมาทิ้งไว้แล้วเกิดเสียใจทีหลัง ก็จะแอบกลับมาดูลูกของตัวเอง

        ผู้อำนวยการไป๋ถอนหายใจ “ถ้าพวกเขาเสียใจจริง ๆ ก็น่าจะมาคุยกับย่าตรง ๆ ไม่ว่าจะยังไง การที่เด็กได้เติบโตอยู่ข้าง ๆ พ่อแม่ ก็คือความสุขที่สุดแล้ว”

        .

        .

        ดาวอัลฟ่า มหาวิทยาลัยจักรวรรดิ หอพักภาควิชาเมคคา

        ฟ้ามืดสนิทแล้ว หลังจากทำแบบฝึกหัดออนไลน์เสร็จ ซูลั่วก็บิดขี้เกียจ ในตอนนั้นเองประตูหอพักก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด เด็กหนุ่มหูจิ้งจอกคนหนึ่งค่อย ๆ ย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง

        ซูลั่วหันไปมองเขา

        นึกว่าองค์ชายเก้าจะไม่กลับมาเสียแล้ว

        ถึงอย่างนั้น ก็เหลือเวลาอีกไม่นาน ‘ช่วงอ่อนไหว’ ของเขาก็จะสิ้นสุดลงแ

        “พี่สาว ดึกขนาดนี้แล้วพี่ยังไม่นอนอีก หรือว่ากำลังรอผมอยู่ครับ?” เด็กหนุ่มรูปงามเอ่ยถาม ดวงตาสุกใสของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

        ซูลั่วส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ฉันเพิ่งทำงานเสร็จ”

        “งั้นก็ดีเลยสิครับ หมายความว่าตอนนี้เราไปนอนด้วยกันได้แล้วใช่ไหม?”

        “...”