ฉันลืมตัวว่าตัวเองนั่งแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายรีบคว้าผ้านวมผืนหนามาห่อตัวไว้ แล้วซ่อนใบหน้าลง กัดริมฝีปากแน่น
‘นี่มันบ้าอะไรเนี้ย!!! ถึงจะจำภาพได้ลางๆ ว่าโดนกินแบบถึงพริกถึงขิง แต่ฉันคิดว่ามันเป็แค่ความฝันจากการโหยหาแจฮยอนซะอีก‘
“ใอะไร…เมื่อคืนคุณยังครางเป็ชื่อผมอยู่เลย”
“อึก หะหัวหน้าทีม…”
“ชู่ววววว” เขายกนิ้วชี้ขึ้นจุ๊ที่ปากยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางตบเบาๆ ที่เตียง
“มานี่…”
“คะ?... ทะ ทำไม ว้ายย” เขาเอื้อมมาดึงผ้าห่มที่ฉันใช้ห่อตัวจนหน้าฉันทิ่มเข้ากับอกแข็งๆ ของเขา
‘กรี้ดดดดช่วยถนอมซิลิโคนในจมูกฉันหน่อยค่าาาา’
ฉันมองค้อนคนตัวโตก่อนจะต้องก้มหน้าหลบ เพราะเขาก็จ้องลงมาเช่นกัน แถมยังยิ้มแปลกๆ แบบว่า…ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนี้มาก่อน
“เผื่อคุณเมาจนลืมว่าผมชื่อ พัคแทซัน ...ต่อไปนี้ถ้าอยู่ในเวลางานค่อยเรียกหัวหน้าทีมแต่ถ้านอกเวลาให้เรียกชื่อเฉยๆ ก็ได้”
เขาพูดเสียงทุ้มพลางล้วงมือมาลูบผิวใต้ผ้าห่ม ฉันสะดุ้งตอบ เพราะปลายนิ้วเขาเย็นเฉียบแถมเป็ััจากคนแปลกหน้าที่ไม่คาดคิดสุดๆ ด้วย
“มะไม่ได้ค่ะ ฉันไม่ชิน และไม่อยากล่วงเกินหัวหน้าทีมด้วย”
“ล่วงเกินอะไร”
“ปะเปล่าค่ะ ฉะ ฉันแค่ เอ่อ….”
ฉันพูดติดๆขัดๆ จนเขาส่งเสียงจิ๊ในลำคอ แสดงความหงุดหงิด พลางลุกขึ้นคล่อมตัวฉันไล่มองร่างเปลือยเปล่าที่นอนบิดด้วยความอายอยู่
“ตกลงตามนั้นนะ…อึนอา”
“บะบอกว่าอย่ามองไงคะ” ฉันยกมือปิดเต้าอวบตัวเองแล้วเมินหน้าหนีเขา
“ของสวย…จะไม่มองได้ไง”
เขากระซิบพูดแล้วเริ่มสูดกลิ่น ซุกไซ้ที่ผิวเนินอกฉันอย่างแ่เบามือหนาบีบเคล้นเต้าอวบเต็มมือ ฉันพยายามรวบรวมสติอันน้อยนิดขึ้นพูด
“คะ คุณพัค… พอได้แล้วค่ะ” เขาชะงักไป เงยหน้าขึ้นมองตาฉัน
“ผมทำไม่ถูกใจหรอ?” เขาถามด้วยใบหน้าซื่อ ขมวดคิ้วจ้องรอตำตอบ
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคือ… มะ มันยังเจ็บอยู่ ฉันอยากพัก”
ฉันพูดด้วยเสียงแหบพร่าเบือนใบหน้าหนีมองนอกหน้าต่าง
“ถ้าไม่ถูกใจก็ขอโทษด้วยเพราะนั้นเป็ครั้งแรกของผม”
“!!!!!” ฉันอ้าปากพะงาบๆดวงตาเบิกโพลง ช็อคกับคำพูดของเขา
“....”
“คะครั้งแรก… หมายถึง พึ่งเคยทำเื่อย่างว่าครั้งแรกหรอคะ!?“
ฉันถามย้ำเพราะคิดว่าหัวหน้าทีมอาจจะเล่นมุกแปลกๆใส่ฉันก็ได้ แต่ว่า…เขาพยักหน้าเบาๆ หันมองทางอื่น ประหนึ่งกำลังเขินอายฉันอยู่
“นี่คุณ …อายุ 30 กว่าแล้วนะคะ อยู่รอดมาได้ยังไง”
“แปลกหรอครับ?… ผมต้องขึ้นเตียงกับผู้หญิงเพื่อเก็บประสบการณ์ก่อนเจอคนที่ชอบงั้นหรอ”เขาถามด้วยอาการหงุดหงิดนิดๆ
“ไม่ใช่ค่ะ คือหมายถึง แฟน…เอ่อ ช่างเถอะค่ะ”
ฉันเห็นใบหูเขาเริ่มแดงเลยเลิกพูดถึงจะดีกว่า
“อีกรอบไม่ได้จริงๆหรอ” เขาก้มกระซิบถามข้างหู
“ไม่ได้ค่ะ!ก็บอกว่ายังเจ็บอยู่”
“โอเค…ผมยอมถอยก็ได้” เขาลุกออกจากตัวฉัน ยกมือเหมือนผู้ร้ายโดนจับ
“....”
“งั้นคุณพักไปก่อนผมจะลงไปทำซุปแก้แฮงค์ให้”
เขาพูดแล้วลุกเดินตัวเปลือย ขาที่ 3 สะบัดไปมาจนฉันน้ำลายไหล รีบหลับตาหนี
‘อายหน่อยเถอะค่าาาารู้ว่าใหญ่จริง แต่เลิกอวดซะทีได้ไหม!‘
“ของในห้องนี้ใช้ได้หมดนะครับตามสบายเลย”
เขาบอกแล้วไปอาบน้ำ พักใหญ่แต่งตัวเสร็จ ก็ออกจากห้องนอนไป
ฉันลุกก้าวขาลงจากเตียงด้วยแรงอันน้อยนิดทั้งปวดหัว ปวดตัว เจ็บหว่างขา และบลาๆๆๆ ผสมปนเปไปหมด
“อี๋เหม็นอ้วกชะมัด”
ฉันจีบนิ้วหยิบเสื้อเชิ๊ตของตัวเองจากพื้นแล้วโยนเข้าห้องน้ำล้างคราบอ้วก หลังอาบน้ำเสร็จฉันยืมเสื้อผ้าที่ตัวเล็กที่สุดของหัวหน้าทีมมาใส่ และห่อเสื้อผ้าตัวเองใส่ถุงลงไปหัวหน้าทีมนั่งจิบกาแฟดูข่าวเช้า เงยหน้าขึ้นมองฉัน
“ผมทำแฮจังกุกกับน้ำส้มคั้นไว้ให้”ฉันหันมองตาม ถ้วยซุปกับน้ำส้มถูกจัดใส่ถาดวางไว้บนโต๊ะรับแขก ข้างๆ เขา
“คะคือหัวนะ….เอ่อ คุณพัคคะ”
“....”เขายังจดจ่อสายตาอยู่ที่จอข่าว ฉันเม้มปากแน่น ยืนหน้าโซฟา โค้งหัวลงพื้น
“ขอบคุณที่ดูแลค่ะและขอโทษที่รบกวนคุณ…ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“นั่งลง”
พรึ้บ
ฉันนั่งลงอย่างว่าง่ายกอดถุงเสื้อผ้าแน่น เขามองฉันด้วยหางตา ใช้สายตาเดิมกับตอนเรียกไปด่าฉันประหม่าจนมือไม้สั่น ใจเต้นรัว
3K
