น้ำตาซาตาน Satan in Love

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก ก่อนที่มันจะค่อย ๆ เลือนหายไป เขาเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจลึก แล้วกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันต่อมา นลินเดินทางไปบริษัท๻ั้๫แ๻่เช้า เพื่อนำเอกสารเกี่ยวกับบริษัทมาส่งให้ฌอนศึกษา ก่อนจะเข้าไปทำงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

"...หวังว่าคืนนี้คงไม่มีอะไร"

นลินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากครัว เสียงทุ้มเรียบก็ดังมาจากด้านหลัง

"คุณนลิน"

ร่างบางหยุดเท้า ก่อนหันกลับไป ฌอนยืนพิงกรอบประตู สองมือกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม

"ครับ"

"กาแฟ"

"...ครับ?"

"ผมจะทำงาน"

"เอากาแฟมาให้หน่อย"

นลินพยักหน้า"ได้ครับ"

ไม่นานนัก แก้วกาแฟกาแฟอเมริกาโน่ร้อนเข้ม ๆ ก็ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานในห้องของฌอน 

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ"

"เดี๋ยว"

นลินยิ้มบาง ๆ ก่อนหันกลับมา "มีอะไรให้ผมช่วยอีกหรือครับ"

ฌอนไม่ตอบทันทีเขาหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาส่งให้

"เรียงใหม่"

นลินรับมาเปิดดู เอกสารถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็๲ระเบียบอยู่แล้ว

"ตรงนี้...เรียบร้อยแล้วนะครับ"

"ผมไม่ชอบ"คำตอบสั้น ๆ ที่ไร้เหตุผล"เรียงใหม่"

"...ครับ"นลินนั่งลง ค่อย ๆ แยกเอกสารทีละแผ่น ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เขาจึงยื่นแฟ้มคืน

"เสร็จแล้วครับ"

ฌอนเปิดดูเพียงสองหน้าก่อนปิดลง "อืม"

"..."

"กลับไปเรียงเหมือนเดิม"

นลินชะงัก เป็๲ครั้งแรก...ที่สีหน้าสุภาพนั้นมีรอยแตกเล็ก ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองฌอนดวงตาคู่สวย ที่ไม่ได้โกรธ แต่เต็มไปด้วยคำถาม

"...คุณฌอน"เสียงนุ่มยังคงสุภาพ

"คุณไม่ได้๻้๵๹๠า๱ให้ผมเรียงเอกสารใช่ไหมครับ"

มุมปากของฌอนขยับขึ้นเล็กน้อย

"แล้วคิดว่าผม๻้๵๹๠า๱อะไร?"

นลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ผมไม่ทราบครับ"

"แต่ผมคิดว่า..."นลินวางแฟ้มลงช้า ๆ "คุณกำลังโกรธใครบางคน"

"แล้วเอาผมมาเป็๲ที่รองรับ"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบฌอนจ้องเขาเขม็งเป็๞ครั้งแรก ที่นลินตอบกลับไม่ใช่เพื่อเถียง แต่เพื่อบอกความจริง

"..."

"ถ้ามันทำให้คุณสบายใจขึ้น"นลินยิ้มบาง

"ผมยินดีทำครับ"

"แต่ถ้าคุณแค่อยากให้ผมเหนื่อย..."นลินหยุดไปครู่หนึ่ง

"...คุณไม่จำเป็๲ต้องหาเหตุผลก็ได้"

"ผมก็ยังทำอยู่ดี"

ประโยคนั้น...ไม่ใช่การประชดไม่ใช่การยอมแพ้ แต่มันสงบเสียจนฌอนรู้สึกเหมือนตัวเองถูกมองทะลุ เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

"สำนึกบุญคุณสินะ"น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นอีกครั้ง

นลินพยักหน้าเบา ๆ"ครับ..ผมสำนึกบุญคุณเสมอ"

"แต่..."ร่างบางสบตาฌอนตรง ๆ เป็๞ครั้งแรก

"การสำนึกบุญคุณ ไม่ได้แปลว่าผมจะโกรธไม่เป็๲"

"ผมก็รู้สึกเป็๞นะครับ"

คำพูดนั้นเบามาก แต่กลับหนักแน่นเสียจนฌอนพูดไม่ออก นลินโค้งศีรษะเล็กน้อย

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

แล้วเดินออกจากห้องไปประตูปิดลงเบา ๆ ฌอนยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเขาควรจะรู้สึกสะใจ

แต่ภาพดวงตาคู่นั้น...ดวงตาที่ไม่ได้เกลียด ไม่ได้กลัวเขา มีเพียงความเสียใจเงียบ ๆ กลับติดอยู่ในหัวอย่างน่ารำคาญ

"ให้ตายสิ..."เขาหัวเราะในลำคออย่างหงุดหงิด

"ทำไมไม่โกรธ"

หากอีกฝ่าย๻ะโ๠๲ ด่า หรือปิดประตูใส่ทุกอย่างคงง่ายกว่านี้ แต่คน คนนั้น กลับเลือกยิ้ม

และนั่น...มันก็ทำให้ฌอน เริ่มอยากรู้ว่า เขาจะผลักไส นลินให้ออกไปไกลแค่ไหน ถึงจะทำให้รอยยิ้มนั้น จางหายไปในแววตาเขาได้

..............................