สองพี่น้องขับรถออกมาจากคฤหาสน์เพื่อไปยังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ของเมือง โดยมีรถบอดี้การ์ดขับตามประกบอีกสองคัน ซึ่งก็ไม่ใช่เื่แปลกของตระกูลใหญ่ ที่จะมีการคุ้มกันแ่าเป็พิเศษ ทายาทสายหลักของตระกูลจง ที่เป็ตระกูลที่ทำธุรกิจขนส่งสินค้าทั้งนำเข้าและส่งออกรายใหญ่ที่สุดในประเทศ จะไปไหนมาไหนตามลำพังได้ยังไง แค่หลี่หยางกับหนิงฮวาขับรถกันเองไม่ใช้คนขับรถ ก็เป็เื่ที่คนทั่วไปแปลกใจมากพอแล้ว
หลังจากสองพี่น้องเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าแล้ว ก็ตรงไปยังชั้นวีไอพี ที่มีแต่สินค้าแบรนด์ดังระดับโลกทันที ด้วยความที่หนิงฮวาเป็ผู้ฝึกปราณใกล้บรรลุระดับ 6 แล้ว จึงทำให้ร่างกายภายนอกของหญิงสาวถูกปรับปรุงให้สมบูรณ์แบบกว่าเมื่อก่อนอยู่มาก ร่างบางสมส่วน เอวคอดกิ่ว แขนขาเรียวสวย ผิวขาวดุจหยกมันแพะชั้นดี ใบหน้าได้รูปที่ได้รับการแต่งแต้มมาเพียงบางเบาดูธรรมชาติ เผยให้เห็นผิวหน้าขาวเนียนอมชมพู
ดวงตาคมโตดูงดงามและลึกลับในเวลาเดียวกัน จมูกเชิดรั้นที่รับกับปากสีชมพูอมแดงดูอิ่มน้ำดั่งคนสุขภาพดีนั้น ใครที่เผลอมองหญิงสาวต่างพากันตกอยู่ในภวังค์ ราวกับเวลารอบข้างหยุดเดิน
ส่วนผู้เป็พี่ก็ไม่น้อยหน้า เนื่องจากเป็ทายาทสายตรงของตระกูลใหญ่ระดับประเทศ ที่ใคร ๆ ก็อยากพบตัวเป็ ๆ อีกทั้งคนตระกูลจงนั้นมีมรดกทางหน้าตาตกทอดกันมาทุกรุ่น ทำให้หลี่หยางเองเป็หนุ่มร่างสูงภูมิฐาน ทรงผมอันเดอร์คัตมัดรวบส่วนที่ยาวไว้ด้านหลังดูเพลย์บอย แต่มีบุคลิกที่ดูเข้มงวดตามแบบฉบับผู้บริหาร ที่มีหน้าตาคมเข้มไร้ที่ติ ก็สามารถทำให้สาว ๆ ต่างต้องหันมามองตามชายหนุ่มเช่นกัน
ทั้งสองคนเหมือนกันอย่างหนึ่ง คือไม่สนใจสายตาคนอื่นที่หันมามองพวกเขาอย่างตกตะลึง หรือพากันกระซิบกระซาบ แอบถ่ายรูปพวกเขา เพราะแค่ไม่เข้ามาวุ่นวายกับทั้งคู่ พวกเขาก็ถือว่าไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร
อีกทั้งบอดี้การ์ดก็คอยกันคนที่ทำท่าจะเข้ามาพูดคุยกับพวกเขาตามที่คนพี่ได้สั่งงานไว้เป็อย่างดี สองพี่น้องจึงเดินไปร้านนั้นร้านนี้ได้อย่างสบายใจ
“พี่ชาย น้องใส่ชุดนี้เป็ยังไง” หญิงสาวลองชุดร่วมสมัยผสมผสานการแต่งกายแบบย้อนยุคให้พี่ชายของตนดู
ร้านนี้เป็แบรนด์อันดับ 1 ในประเทศ ที่ทำการออกแบบชุดออกมาผสมผสานระหว่างความงามของชุดโบราณ ให้เข้ากับการออกแบบเพื่อให้ใส่สบายและใส่ง่าย ดูไม่วุ่นวายสำหรับสมัยนี้
นั่นทำให้ทุก ๆ ่ที่ออกแบบสินค้าแบบใหม่มาเมื่อไหร่ จะได้รับความนิยมอยู่เสมอ หนิงฮวาใส่เกาะอกสีขาวลวดลายเถาวัลย์อ่อนช้อยทับด้วยเสื้อคลุมไหล่สีเขียวปักลายเถาวัลย์เล็ก ๆ ที่เดินด้วยดิ้นเงินปลายแขน เป็ลายเดียวกันกับผ้าคาดเอว ที่เย็บติดมากับกระโปรงเพื่อการใส่เข้าชุดได้ง่าย โดยส่วนผ้าคาดเอวมีสีเดียวกับเสื้อคลุมไหล่ โดยไล่สีลงไปยังปลายกระโปรงเป็สีเข้มกว่าส่วนเสื้อคลุมเล็กน้อย
หญิงสาวรูปร่างงดงาม ในชุดจีนร่วมสมัย ที่ถูกออกแบบอย่างประณีต ดูน่ามองจนยิ่งมองยิ่งสะกดใจผู้พบเห็น ใบหน้างามดูอ่อนหวาน แต่ก็ลึกลับน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน
พนักงานและผู้คนที่อยู่ในร้าน ต่างมองมายังหญิงสาวอย่างเหม่อลอย หญิงสาวในชุดร่วมสมัยที่เน้นไปทางย้อนยุค ช่างดูเหมือนนางฟ้ามาเดินอยู่ในร้านเสียอย่างนั้น ท่วงท่าการเดินเหิน ต่างจากคนทั่วไปอยู่มากจนผู้คนเริ่มสงสัย ว่าร่างงดงามตรงหน้า ใช่มนุษย์จริง ๆ หรือไม่
“พี่ชาย ฟังน้องอยู่รึเปล่าคะ” หญิงสาวถามพี่ชายของตนอีกครั้งหลังจากเขาไม่ตอบเธอเป็เวลาจะครบนาทีแล้ว
“ห๊ะ!!” หลี่หยางหลุดออกจากภวังค์เผลออุทานออกมาเสียงดัง
“พี่รู้ว่าน้องอยากเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว แต่พี่ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนจนเหมือนเทพเซียนบน์ซะขนาดนี้” หลี่หยางตอบติดตลก
“มันไม่เหมาะกับน้องเหรอคะ แล้วพี่ชายเคยขึ้นบน์เมื่อไหร่กัน น้องไม่เห็นเคยรู้เลย” หญิงสาวถามขึ้นยิ้ม ๆ
“เหมาะสิ เหมาะมาก เดี๋ยวนี้คนหันมาแต่งตัวร่วมสมัยเพื่อระลึกถึงรูปแบบเก่า ๆ ของบรรพบุรุษแต่ละยุคสมัยอยู่เยอะมากเหมือนกัน แต่ว่าร้านนี้ตัดชุดเฉพาะแนวนี้ เหมือนมันถูกออกแบบมาเพื่อน้องของพี่คนเดียวเลย เพราะพี่ไม่เคยเห็นใครใส่ชุดแบบนี้แล้วสวย จนโลกหยุดหมุนเหมือนน้องได้ ส่วน์น่ะพี่แค่เปรียบเปรยเท่านั้นเอง ไม่ได้เคยไปหรอกนะ” ชายหนุ่มตอบความจริง ตามที่เขาคิดแล้วหยอกล้อน้องสาวต่อ
“งั้นน้องเลือกไปอีกสักชุดดีไหมคะ น้องอยากได้สีอ่อน ๆ ไว้ใส่อีกสักหน่อย”
ความจริงหญิงสาวอยากได้ทุกตัวในร้านที่เป็สีอ่อน เพราะชุดแบบนี้ทำให้เธอไม่ลืมตัวตนเก่าของตนเอง ที่เคยแต่งกายเช่นนี้มาเป็เวลานับพันปี แต่เธอก็กลัวพี่ชายที่มาด้วยจะใที่รสนิยมเธอเปลี่ยนไปแบบพลิกฟ้าขนาดนี้
“เอามันทั้งหมดทุกแบบที่น้องอยากได้นี่แหละ พี่ว่าน้องเหมาะกับชุดพวกนี้จริง ๆ นะ เหมาะมากจริง ๆ น้องอยากได้สีประมาณไหน น้องบอกพนักงานได้เลย เื่เงินพี่ชายคนนี้จัดการให้ไม่อั้น” หลี่หยางกล่าวด้วยอารมณ์ดี
“พี่ชายดีที่สุดเลย งั้นน้องไม่เกรงใจแล้ว” คนอายุน้อยว่ายิ้มหวานกล่าวอย่างอารมณ์ดี
“เอาทุกแบบในร้านเลยค่ะ ขนาดเดียวกันกับตัวนี้ที่ฉันใส่อยู่ แล้วก็ขอเฉพาะสีอ่อน ๆ นะคะ” หนิงฮวาเอ่ยกับพนักงานด้วยรอยยิ้ม
เสื้อผ้าร้านนี้มีแบบไม่มาก เพราะแต่ละแบบถูกรังสรรค์ออกมาอย่างพิถีพิถันและใส่ใจอย่างถึงที่สุด วัสดุที่ใช้ถูกคัดเลือกมาอย่างดี ผ้าที่ใช้ในการตัดเย็บเป็ผ้าคุณภาพเยี่ยม ทุกขั้นตอนถูกตัดเย็บด้วยมือของช่างผู้มากประสบการณ์ทั้งสิ้น ทำให้ไม่ต้องแปลกใจ ว่าราคาของแต่ละชุดนั้นจะราคาเริ่มต้นเกือบ ๆ ครึ่งแสนได้ แต่นั่นก็ไม่เป็ปัญหาสำหรับสองพี่น้องตระกูลจงสักนิด คนพี่เต็มใจจ่ายทุ่มให้น้องสาวไม่อั้น ส่วนคนน้องยิ้มรับเลือกเสื้อผ้าของตนอย่างเพลิดเพลิน
“พี่ชาย ลองชุดนี้ให้น้องดูหน่อยสิคะ” หญิงสาวชี้ไปยังชุดชุดหนึ่งที่แขวนอยู่ไม่ไกล
ชุดฮั่นฝูโบราณสีขาวยาวกรอมเท้า ทับด้วยเสื้อตัวนอกผ้าสีเขียวอ่อนโทนเดียวกับที่ผู้เป็น้องสาวกำลังใส่อยู่ ประดับดิ้นเงินตรงคอเสื้อและปลายแขนเสื้อพาดทับด้วยผ้าคาดเอวสีเขียวเข้ม ปักด้วยดิ้นเงินลายเดียวกันดูเคร่งขรึมกว่าของผู้เป็น้อง
ชายหนุ่มมองตามมือน้องสาวแล้วหันกลับไปกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ น้องสาวของเขาใส่แล้วงดงามเหมือนเซียนสาวนั้นเขาไม่เถียง แต่เขาไม่ได้นิยมใส่เสื้อผ้าย้อนยุคมากนัก เพราะมันก้าวขาไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่
แต่เขากลับหันไปพบกับสายตาดุจลูกกวางน้อย กำลังจ้องมองตนอย่างคาดหวังซะได้ ทำเอาเขาเอ่ยปากปฏิเสธไม่ออกไปโดยปริยาย
“ให้ผมช่วยใส่ได้นะครับคุณผู้ชาย” พนักงานชายยื่นชุดให้เขา
“ผมลองเองครับ ถ้ามีปัญหาอะไรเดี๋ยวผมเรียกอีกที” ผู้พี่เอ่ยปากและหยิบเสื้อไปลองตามคำขอน้องสาวอย่างช่วยไม่ได้
“สวัสดีค่ะคุณหนู ดิฉันชื่อหลี่น่า เป็เ้าของร้านหลี่น่าแห่งนี้และเป็คนออกแบบชุดทั้งหมดของร้านนี้ค่ะ ดิฉันมีเื่อยากจะรบกวนคุณหนูสักเล็กน้อยจะได้หรือเปล่าคะ” หลี่น่าที่แวะเข้ามาตรวจดูความเรียบร้อยของร้าน เมื่อเข้ามาเห็นตอนที่หนิงฮวาลองชุดของทางร้านอยู่ เธอก็อดตกตะลึงไม่ได้เพราะหนิงฮวาเป็คนที่ใส่ชุดที่เธอออกแบบมาได้งดงามและสะกดตาผู้คนได้มากที่สุด เท่าที่เธอเคยเห็นมาเลยทีเดียว
“สวัสดีคุณหลี่น่า ฉันชื่อว่าหนิงฮวา เชิญคุณพูดธุระของคุณได้เลยค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังว่างเพราะคงต้องรอพี่ชายลองชุดอีกสักพัก”
หนิงฮวาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี เธอตอบหลี่น่าอย่างเป็มิตรเพราะเห็นหญิงสาวยืนรอเข้ามาคุยกับเธออยู่สักพักแล้ว แต่ไม่เข้ามารบกวนตอนเธอคุยกับพี่ชาย เธอจึงไม่ให้บอดี้การ์ดเข้ามาขวาง ตอนหลี่น่าเดินเข้ามาแนะนำตัว
“พอดีว่าฉันอยากจะขอถ่ายรูปคุณหนูหนิงฮวาไว้ลงโฆษณาในนิตยสารและเว็บไซต์ของทางแบรนด์น่ะค่ะ เพราะคอลเลกชันนี้เพิ่งออกวางขายวันนี้ แล้วนางแบบเก่าที่ถ่ายชุดนี้กับเรามีเื่ฉาวจนทางเราต้องยกเลิกงานภาพเซตนั้นทั้งหมด และทางเรายังหานางแบบใหม่ไม่ได้ แต่กำหนดวางขายเลื่อนไม่ได้ เลยวางขายแบบเงียบ ๆ ไปก่อน เพราะมีลูกค้าประจำที่รอซื้อคอลเลกชันนี้เยอะอยู่พอสมควร คุณหนูหนิงฮวาสามารถเรียกค่าเสียเวลากับทางเรามาได้เลยนะคะ เรายินดีจ่ายค่าตอบแทนอย่างสมน้ำสมเนื้อแน่นอนค่ะ” หลี่น่าสาธยายเื่ราวให้หญิงสาวอีกคนรับฟังและขอร้องให้เธอช่วยถ่ายภาพเพื่อใช้ในการโฆษณาร้านในสื่อต่าง ๆ
“คุณหลี่น่าคะ ฉันขอแนะนำตัวอีกรอบนะคะ เมื่อเดือนก่อนฉันชื่อเฉิงหนิงฮวา หญิงสาวที่มีข่าวฉาวอยู่เต็มไปหมด ก่อนโดนไล่ออกจากตระกูล และในตอนนี้ฉันคือจงหนิงฮวา คุณพอจะเข้าใจเื่ราวของฉันใช่ไหมคะ” หนิงฮวาอธิบายกลับไปยิ้ม ๆ เื่ที่เธอโดนไล่ออกจากตระกูล
หลี่น่านิ่งงันเมื่อฟังสิ่งที่หนิงฮวาบอกตน แต่เมื่อตั้งสติได้ก็เอ่ยขึ้น
“ใครเชื่อข่าวซุบซิบไม่มีมูลความจริงแบบนั้นกันคะคุณหนิงฮวา ฉันคนหนึ่งแหละค่ะ ที่แค่หลับตาฟังยังรู้เลยว่าเื่นี้มันข่าวปลอม คนบ้าที่ไหนจะมาแสดงความยินดีกับลูกเมียน้อยที่แย่งคู่หมั้นตัวเองกัน ั้แ่ข่าวนั้นออก ข่าวเื่รังเกียจน้องสาวต่างมารดา หรือไม่เคารพแม่เลี้ยง ก็ไม่น่าเชื่อถือสักเื่เลยค่ะ มีแค่คนทั่วไปที่ไม่รู้จักคิดวิเคราะห์เท่านั้นแหละค่ะที่จะเชื่อข่าวบ้าบอนั่น” หลี่น่าเอ่ยขึ้นอย่างใส่อารมณ์กับเื่บ้านั่นเล็กน้อย
“งั้นฉันก็ตกลงค่ะ แต่คงถ่ายได้แค่ชุดนี้ที่กำลังใส่อยู่ตอนนี้นะคะ เพราะเราสองคนมีที่ต้องไปต่ออีกหลายที่ ส่วนค่าตัวฉันไม่คิดหรอกค่ะ ถือว่าทำเื่แปลกใหม่หลังจากออกจากโรงพยาบาลมาก็แล้วกัน”
หนิงฮวาเอ่ยอย่างใจดี เธอถูกใจสติปัญญาของหลี่น่าอยู่มาก ที่รู้จักวิเคราะห์เื่ราวพวกนี้ โดยอยู่บนพื้นฐานความคิดคนทั่วไปจริง ๆ
ที่ร้านระดับวีไอพีถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เหมาะแก่การให้ลูกค้าลองถ่ายภาพหลังจากลองชุดของทางร้านอยู่แล้ว ดังนั้นหนิงฮวาจึงไม่ต้องออกไปถ่ายที่สตูดิโอด้านนอกให้ยุ่งยาก
หลี่น่าเรียกช่างภาพภายในห้างสรรพสินค้า ให้ขึ้นมาที่ร้านอย่างรวดเร็ว หนิงฮวาถูกพนักงานในร้านจับทำผมและติดเครื่องประดับบนหัวเล็กน้อย ช่างภาพก็เริ่มการถ่ายภาพทันที
“ปล่อยตัวตามสบายครับ ไม่ต้องเกร็ง ยิ้มน้อย ๆ แบบนั้นแหละครับ” ช่างภาพเอ่ยไปรัวชัตเตอร์ไป
เขาไม่เคยเจอนางแบบที่ใส่ชุดโบราณแล้วดูธรรมชาติแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต นั่นทำให้เขาทำงานง่ายเป็อย่างมาก ถ่ายไปเพียงสองสามมุมของร้านทุกอย่างก็เรียบร้อย
“ขอบคุณมากนะคะคุณหนูหนิงฮวา ภาพที่ออกมาสวยงามไร้ที่ติมาก ๆ เลยค่ะ” หลี่น่าเอ่ยตามที่คิดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“คุณหลี่น่าชมเกินไปแล้วค่ะ แล้วชุดนี้ฉันสามารถใส่ออกไปจากร้านได้เลยไหมคะ เคยมีคนลองใส่มันหรือยัง” หนิงฮวาถามเ้าของร้าน
“ชุดนี้เป็คอลเลกชันใหม่ ที่คุณหนิงฮวาได้ลองใส่เป็คนแรกค่ะ ทางร้านทำความสะอาดมาอย่างดี ก่อนทำการนำออกมาให้ลูกค้าได้ดูกัน ดังนั้นชุดนี้คุณหนิงฮวาสามารถใส่ออกจากร้านได้เลยค่ะ ดีซะอีก เป็การโปรโมทร้านของฉันไปในตัวด้วย” เ้าของร้านเอ่ยอย่างชอบใจ
“งั้นช่วยเก็บชุดที่ฉันใส่มารวมกับชุดที่ฉันซื้อเพิ่มไปเลยนะคะ”
“ได้ค่ะ ฉันจะให้พนักงานจัดการให้นะคะ” หลี่น่ากล่าวอย่างยิ้มแย้ม นอกจากได้ขายของแล้วยังได้นางแบบที่ถูกใจด้วย
*น้องขอแวะออกมาเที่ยวเล่นสักหน่อยนะคะ เดี๋ยวรีบแก้แค้นมากไปไรท์จะไม่มีอะไรเขียนต่อเอา แหะๆๆๆ หยอกๆๆน้าาา
( ˘ ³˘)♥
#ทักทายคอมเม้นติชมได้นะคะ
ʕ•ᴥ•ʔ
2K
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
