(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 ชีวิตครั้งนี้ฉันขอเลือกเอง!

บทที่ 35 กล้าเอาน้ำสกปรกสาดฉันเหรอ?

หลี่ซิ่วเอ๋อร์รักและเอ็นดูเสิ่นตัวอวี๋เหมือนลูกแท้ๆ ช่างตัดเสื้อผู้สูงวัยเอ่ยถาม "จะตัดอะไร? ชุดแต่งงานหรือ?"

"ใช่ค่ะ" เสิ่นตัวอวี๋ตอบ

ช่างตัดเสื้อพยักหน้า "คุณน้อง สายตาดีจริงๆ ผ้าผืนนี้ได้มาจากเมืองหลวงเลยนะ ฉันต้องฝากคนหิ้วมาให้ ตัดชุดหนึ่งต้องใช้คูปองอุตสาหกรรม 2 ใบ คูปองผ้า 2 ใบ เงิน 10 หยวน"

ราคานี้แพงมาก! แต่หลี่ซิ่วเอ๋อร์พอใจ เธอรีบจ่ายเงินทันที "เราต้องใช้ด่วน จะเสร็จเมื่อไหร่คะ?"

"สองวันก็เสร็จ"

เสิ่นตัวอวี๋เลือกผ้าอีกหลายผืน ตั้งใจจะตัดเสื้อผ้าให้กู้เหลียนสองชุด ให้พ่อแม่ของกู้เหลียนคนละชุด และตัดให้หลี่ซิ่วเอ๋อร์กับเสิ่นซานคนละชุดด้วย

เสิ่นตัวอวี๋หยิบคูปองผ้าทั้งหมด 10 ใบออกมา พร้อมกับเงิน 35 หยวน

ช่างตัดเสื้อบอกว่าห้าวันก็เสร็จ

หลี่ซิ่วเอ๋อร์รู้สึกเสียดาย "ตกลงกันแล้วว่าเดี๋ยวให้แม่จ่ายเอง ตัวอวี๋ แม่รักหนูเหมือนลูกแท้ๆ ถ้าลูกยังดื้ออีก แม่จะโกรธจริงๆ แล้วนะ"

ตอนตัดชุดเมื่อครู่ เสิ่นตัวอวี๋ไม่ยอมให้หลี่ซิ่วเอ๋อร์จ่าย จะเอาแต่ใช้เงินของคนอื่นได้ยังไง

เห็นหลี่ซิ่วเอ๋อร์โกรธ เสิ่นตัวอวี๋จึงรีบจับมือเธอ "แม่ นี่เป็นการแสดงความกตัญญูต่อพ่อกับแม่นะคะ จะให้พ่อแม่ออกเงินได้ยังไง? เดี๋ยวถ้าเรืองซื้อของ หนูให้แม่ออกเองทั้งหมดก็ได้ค่ะ"

หลี่ซิ่วเอ๋อร์จึงพอใจ ต่อมาก็เป็นช่วงเวลาช้อปปิ้งกระจาย…

พลังการซื้อของผู้หญิงนั้นน่ากลัวมาก เสิ่นตัวอวี๋คิดว่าจะซื้อแค่เล็กน้อย แต่หลี่ซิ่วเอ๋อร์จัดเต็มเหมือนกับจะส่งลูกสาวออกเรือนจริงๆ

โต๊ะเตี้ย หีบไม้ กะละมังทองแดง กล่องเครื่องประดับ ถังเคลือบ ถาดน้ำชาเคลือบ แก้วน้ำเคลือบ 2 ใบ กล่องใส่สบู่ หีบไม้หอม 2 ใบ กระติกน้ำร้อน ผ้าห่ม 8 ผืน ผ้าปูที่นอน 8 ผืน ผ้าเช็ดตัว สบู่…

เสิ่นตัวอวี๋มองแล้วตกตะลึง "แม่ พอแล้วค่ะ ซื้อเยอะเกินไปแล้ว…"

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ยิ้ม "ตัวอวี๋ ลูกสาวบ้านอื่นมีอะไร บ้านเราก็ต้องมี"

พอหลี่ซิ่วเอ๋อร์พูดจบ เสิ่นตัวอวี๋ก็ร้องไห้ออกมา

สองชาติมานี้ เธอไม่เคยได้รับความรักแบบนี้ เหมือนกับปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก คนที่แต่งงานเปลี่ยนไป หลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนไปด้วย

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ทำอะไรไม่ถูก "เป็นอะไรไป? ตัวอวี๋ ลูกไม่มีความสุขหรือ?"

"มีความสุขค่ะ หนูดีใจมาก…ฮือๆๆ…" เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกตื้นตันใจจริงๆ

"ตกใจหมดเลย นึกว่าแม่ทำอะไรไม่ดี ตอนนี้ยังทัน เราไปเดินเล่นต่อ ต้องไปซื้อรองเท้าให้ลูกกับกู้เหลียนด้วย

กู้เหลียนเด็กคนนั้น พ่อกับแม่เห็นเขาตั้งแต่ยังเด็ก หน้าตาเขาดูเหมือนไม่รับแขก แต่ความจริงก็เป็นคนดีมากแต่ดื้อนิดหน่อย

แม่เขานัดเจอผู้หญิงให้ตั้งหลายคน แต่เขากลับไม่ไปเลยสักครั้ง ทำให้แม่เขาเป็นห่วงมาก คิดว่าลูกชายตัวเองมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" หลี่ซิ่วเอ๋อร์เล่าเรื่องน่าอายของกู้เหลียน

ตาของเสิ่นตัวอวี๋เป็นประกาย "หมอนั่นเคยไปดูตัวด้วยเหรอคะ?"

"อย่าบอกนะว่าแม่เป็นคนบอก มีหลายคนเลยล่ะ! แต่เขาไม่เคยไป เขาไม่ได้เรียนมัธยมด้วย เด็กคนนี้น่ะงี่เง่าจริงๆ นี่ไง ร้านขายรองเท้าหนัง" เลือกอยู่นาน เสิ่นตัวอวี๋จึงเลือกรองเท้าส้นสูงหนังสีแดงได้หนึ่งคู่ ส่วนเท้าของกู้เหลียนต้องใส่ไซส์ 45 สุดท้ายก็เลือกรองเท้าหนังสีดำได้หนึ่งคู่

จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นเกวียนของร้านสหกรณ์กลับบ้าน เพราะว่าซื้อของเยอะ จึงมีบริการส่งถึงบ้านด้วย บริการนี้ดีจริงๆ

พวกเธอนั่งเกวียนมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็มีคนมากมายกำลังซุบซิบนินทา

"นี่ซิ่วเอ่อร์รักและเอ็นดูเด็กคนนั้นเหมือนลูกสาวแท้ๆ เลยเหรอ? เตรียมของแต่งงานเยอะแยะขนาดนี้ ตอนที่ลูกสาวฉันแต่งงาน ฉันยังไม่เตรียมเยอะขนาดนี้เลย"

"รอดูละครดีกว่า! ฝั่งนั้นคงไม่ปล่อยเสิ่นซานกับหลี่ซิ่วเอ๋อร์ไว้แน่"

"โอ้โหอะไรกันเนี่ย?" บางคนก็อิจฉา บางคนก็ริษยา

คนไม่มีลูกมักจะถูกคนอื่นดูถูก แต่นับตั้งแต่เสิ่นซานได้เป็นนักบัญชีที่โรงงาน คนอื่นก็ไม่กล้าทำอะไรบ้านเขาอีก

นักบัญชีที่โรงงานรัฐบาลในยุคนี้มีสถานะที่ไม่ธรรมดา

พอขนของกลับถึงบ้าน พักได้สักครู่ ก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากข้างนอก "หลี่ซิ่วเอ๋อร์ นังแพศยา แกแอบใช้เงินเยอะแยะขนาดนี้ แกคิดจะทำอะไร? แกคิดจะทำอะไร?"

แม่ของเสิ่นซานร้อนใจมาก นี่มันเงินทั้งนั้น! แค่ของบนรถเกวียนคันนี้ก็หลายร้อยหยวนแล้ว

หลี่ซิ่วเอ๋อร์ขมวดคิ้ว "คนคนนี้น่ารำคาญจริงๆ คิดว่าเงินของเราเป็นเงินของหล่อน แยกบ้านกันแล้ว ทำไมไม่ไปใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุขซะบ้าง?"

แม่ของเสิ่นซานยิ่งด่ายิ่งหยาบคาย "อีลูกไม่มีพ่อ อีหน้าด้าน เสิ่นตัวอวี๋นี่เป็นลูกที่แกไปแอบมีกับชู้ที่ไหนหรือเปล่า?"

เสิ่นตัวอวี๋เห็นถังน้ำสกปรกที่ใช้รดน้ำต้นไม้อยู่ในบ้าน ก็ยกไปที่ข้างกำแพง แล้วตักน้ำสกปรกในถังสาดใส่แม่ของเสิ่นซาน

แม่ของเสิ่นซานร้องเสียงหลง "โอ๊ย! อีนังตัวแสบ แกกล้าเอาน้ำสกปรกสาดฉันเหรอ? คอยดู คอยดูเถอะ"

หล่อนหยิบก้อนหินจะปาใส่เสิ่นตัวอวี๋ แต่เสิ่นตัวอวี๋ไวกว่า หยิบก้อนดินโคลนปาใส่หล่อนก่อน

แม่ของเสิ่นซานโดนปาเข้าที่หัวจนสลบไป ทันใดนั้นทังหยวนหยวนก็ร้องไห้โวยวาย "ตายแล้ว! ตายแล้ว! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

ชาวบ้านต่างก็มามุงดู "นี่ใครตีหัวเธอ? ทำไมหัวแตกแบบนี้? ใครตีเธอ?"

ทังหยวนหยวนพูด "ก็เสิ่นตัวอวี๋นั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้ใจคอโหดเหี้ยมมาก โธ่! แม่ ทำไมแม่ตายอนาถแบบนี้"

ไม่เคยเห็นใครเอาโคลนปาหัวคนตาย คนรอบข้างต่างก็ซุบซิบนินทา หลี่ซิ่วเอ๋อร์รีบพูด "หล่อนตายแล้วเหรอ? ตัวอวี๋ ฟังแม่นะ เมื่อกี้แม่เป็นคนทำ เธอไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น"

หลี่ซิ่วเอ๋อร์กำลังจะเดินออกไป ก็ถูกเสิ่นตัวอวี๋ขวางไว้ "แม่ใจเย็นๆ แค่นี้ไม่ตายหรอก รอก่อนนะ หนูเป็นหมอ หนูรักษาได้"

เสิ่นตัวอวี๋รีบวิ่งออกไป "นี่…นี่เกิดอะไรขึ้น?"

ทังหยวนหยวนตะโกน "อย่ามาแกล้งโง่ เมื่อกี้เธอเป็นคนเอาหินปาใส่หัวแม่สามีฉันจนตาย"

เสิ่นตัวอวี๋รีบพูด "ฉันเป็นหมอ ฉันขอดูอาการหน่อยได้ไหม?"

เสิ่นตัวอวี๋รีบวิ่งไปเหยียบมือของแม่เสิ่นซาน นิ้วเชื่อมต่อกับหัวใจ

หญิงชราร้อง "โอ๊ยๆๆ…" เสียงร้องดังๆ ทำให้คนรอบข้างตกใจถอยหลังไปหลายก้าว

เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มทันที "ยาย ยายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วโยนความผิดทั้งหมดมาให้เรา แล้วยัยผู้หญิงใจร้ายนี่ก็แช่งให้ยายตาย ดูสิยายยังไม่ตายเลย"

แน่นอนว่าแม่ของเสิ่นซานไม่ยอมปล่อยเธอไว้แน่ จ้องเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความโกรธ "นังเด็กเวรนี่ กล้าเอาหินปาฉันเหรอ? ฉันจะตีแกให้ตาย…"

แต่ยังไม่ทันที่แม่ของเสิ่นซานจะได้แตะตัวเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋ก็ล้มลงไป พร้อมกับน้ำตา 

"ยาย…หนูรู้ว่ายายไม่ชอบหนู แต่หนูเคารพยายจริงๆ นะ ทำไมยายต้องผลักหนู? แถมยังใส่ร้ายว่าหนูเอาหินปาใส่ยายอีก?"

ชาวบ้านก็ซุบซิบกัน บางคนพูดว่า "ไม่ใช่หลานแท้ๆ ก็คงไม่รักหรอก"

"ยายแก่นี่หาเรื่องชัดๆ เห็นของที่บ้านเสิ่นซานแล้วคงอยากได้"

"เด็กคนนี้ก็น่าสงสารจริงๆ"

หลี่ซิ่วเอ๋อร์เดินออกมาเห็นเสิ่นตัวอวี๋ล้มอยู่ที่พื้นก็ร้องไห้ "ฮือๆๆ…ตัวอวี๋ แม่มันไม่เอาไหนจริงๆ ใครๆ ก็มารังแกเราสองแม่ลูกได้ เราแม่ลูกถูกรังแกจนอยู่ไม่ได้แล้ว"