เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่122

        ปะทะกันบริเวณชายป่า

        ณ บริเวณชายป่า 

        ห่างออกมาจากบริเวณกระท่อมที่มีพวกทหารกำลังจัดการกับพวกผึ้งหยกที่มันกำลังเล่นงานกับพวกเขาอยู่ประมาณนึง

        ร่างของไป๋เฟิ่งกระโดดตามร่างของบุรุษผู้นั้นที่ถอยห่างออกมาจากจุดนั้นไล่ตามมาสักพักจนทั้งสองนั้นมาอยู่ตรงบริเวณลานกว้างแห่งดวงใจกลางป่าบริเวณสถานที่แห่งนี้บริเวณรอบๆนั้นมันถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้สูงใหญ่มากมาย

        ทั้งสองที่ไล่ตามกันมาสักพักได้มาหยุดประเชิญหน้ากันบริเวณสถานที่แห่งนี้ที่ไม่มีผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆเลยแม้แต่น้อย

        เท้าทั้งสองของพวกเขาหยุดลงพร้อมกับหันใบหน้าของตัวเองเผชิญหน้ากันอย่างตรงๆต่างฝ่ายต่างเงียบสนิทโดยเฉพาะร่างของสตรีผู้ที่สวมใส่เสื้อคลุมสีแดงสดดวงตาทั้งสองข้างของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความเย็นชาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้าอย่างไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย

        ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหน้ายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยที่มุมปากในขณะที่เห็นใบหน้าที่เย็นชาของผู้เยาว์ก่อนที่มันจะทำการกล่าวออกมา“ ใบหน้าของเจ้าช่างเหมือนกับบิดาของเจ้ายามอยู่ในสมรภูมิยิ่งนัก ”

        “ ผู้คนกล่าวขานว่าบุตรีของแม่ทัพใหญ่คนก่อนบัดนี้กลายเป็นนักรบผู้หาญมีความสามารถและมีพรสวรรค์สามารถบรรลุลมปราณขั้นที่หนึ่งได้ตั้งแต่อายุสิบแปดปีวันนี้ได้เผชิญหน้าข้าเองก็อยากจะรู้ว่าเขาจะสามารถสังหารเจ้าได้หรือไม่” ดวงตาทั้งสองข้างของผู้ที่อยู่ด้านหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยจิตสังหาร

        อันที่จริงแล้วการที่มันเคลื่อนที่มาจนถึงบริเวณนี้เจตนาและจุดประสงค์ของมันไม่ได้ตั้งใจที่จะหนีออกจากบริเวณนี้ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว

        แต่มันเพียงแค่รอนางมาให้จนถึงบริเวณจุดที่น่าจะดีที่สุดเท่านั้นและตรงบริเวณนี้ก็ไม่มีผู้ใดที่อยู่บริเวณรอบนอกเลยแม้แต่น้อยมีเพียงแค่พวกเขาทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากัน

        ไป๋เฟิ่งเห็นผู้ที่อยู่ด้านหน้ากล่าวออกมาเช่นนั้นนางพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วไปตอนนี้ร่างกายของนางพุ่งตรงไปหาผู้ที่อยู่ด้านหน้า 

        ร่างกายของนางพุ่งทะยานเข้าไปหามันพร้อมกับใช้กระบี่ของตนเองภายในมือพุ่งตรงออกไปพร้อมที่จะโจมตีใส่ร่างกายของคนผู้นั้น

        การโจมตีพุ่งทะยานเข้าไปหนึ่งกระบี่ทะยานพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายผู้ที่อยู่ด้านหน้ายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยมันยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาใช้ลมปราณห่อหุ้มฝ่ามือปัดป้องกระบี่นั้นได้อย่างง่ายดาย

        เมื่อมันสามารถปัดป้องการโจมตีนั้นได้เรียบร้อยแล้วมันคิดจะทำการโจมตีตอบโต้กลับไปใช้หนึ่งฝ่ามือสวนกลับอย่างรวดเร็วไป๋เฟิ่งพลิกกายของตนเองหลบได้อย่างง่ายดาย 

        จากนั้นตัวของนางที่ร่างกายกำลังหมุนอยู่ภายในอากาศก็ได้ใช้เท้าของตัวเองถีบเข้าไปที่หน้าอกของมัน 

        ความรุนแรงในการใช้เท้าของตนเองถีบเข้าไปที่บริเวณหน้าอกทำให้ร่างของคนผู้นั้นกระเด็นไปไกลหลายเมตรแต่มันก็สามารถตั้งหลักได้ในที่สุด

        คนผู้นั้นก็เดินถอยออกไปจากจุดนั้นหลายเม็ดร่างของมันที่ไถลไปเล็กน้อยหยุดนิ่งเมื่อมันสามารถตั้งหลักได้แล้วมันก็ต้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้าและก็ยกยิ้มขึ้นราวกับว่าจะเย้ยหยันกับการโจมตีที่ไร้ซึ่งพลัง

        ไม่นานนักคนผู้นั้นได้ยกใบไม้ภายในมือของมันขึ้นมาแล้วมันก็ใช้ริมฝีปากของตนเองเป่าใบไม้ที่อยู่ภายในมือเมื่อท่วงทำนองบางอย่างถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้งมันเองก็ทำให้ผึ้งหยกจำนวนมากที่อยู่ภายในป่าแห่งนี้ก่อตัวออกมาอย่างรวดเร็ว 

        บริเวณรอบๆร่างกายของนางเต็มไปด้วยพึ่งจำนวนมากที่กำลังล้อมรอบร่างกายคนผู้นี้สามารถควบคุมพวกมันได้

        หลังจากที่การทำการเรียกผึ้งจำนวนมากมาบริเวณสถานที่แห่งนี้เรียบร้อยแล้วมันเองก็ได้สั่งการให้พวกนั้นพุ่งโจมตีเข้าหานางอย่างรวดเร็ว

        คนผู้นี้มั่นใจเป็นอย่างมากว่าแม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธที่มีลมปราณอยู่ในระดับขั้นที่หนึ่งถ้าโดนการโจมตีของมันไปมากๆเข้าก็คงจะไม่สามารถต้านทานได้ด้วยเช่นเดียวกัน

        ในขณะที่มันได้สั่งการโจมตีของตนเองให้พุ่งเข้าไปโจมตีนางมันยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพราะคิดว่าตนเองนั้นอย่างไรเสียก็เป็นผู้ชนะ 

        แต่คนพวกนี้ไม่ได้ดูเลยแม้แต่น้อยในขณะที่การโจมตีเหล่านั้นตรงเข้าไปหานาง 

        ร่างของสตรีที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าตอนนี้สิ่งที่มองเห็นก็คือใบหน้าของนางไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย 

        บนใบหน้าของนางในตอนนี้เต็มไปด้วยความเรียบเฉยมองเห็นการโจมตีเหล่านั้นพุ่งเข้ามาพวกผึ้งหยกพวกนั้นพุ่งตรงเข้ามาจากรอบทิศทาง

        นางยกกระบี่ของตนเองขึ้นมารวบรวมลมปราณอันมหาศาลอัดแน่นเอาไว้ภายในกระบี่หลังจากนั้นนางก็หมุนร่างกายของตนเองไปรอบร่างกายและก็ได้ใช้กระบี่ของตนเองภายในมือต้องตวัดออกไป 

        คลื่นกระบี่ถูกปลดปล่อยออกไปรอบทิศทางโจมตีเข้าไปใส่พวกผึ้งหยกจำนวนมากเหล่านั้นโจมตีเข้าไปหาพวกมัน

        เพียงแค่การโจมตีในครั้งเดียวคลื่นกระบี่พวกนั้นฟันเข้าที่ร่างของพวกผึ้งหยกเหล่านั้นให้ตายลงในครั้งเดียว

        พวกมันนับร้อยที่ถูกเรียกมาโดนการโจมตีขึ้นกระบี่อันทรงพลังโจมตีให้พวกมันนั้นตายหมดทั้งหมดในครั้งเดียว

        เมื่อมองเห็นเช่นนั้นอาวุโสที่อยู่ด้านหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงดวงตาทั้งสองข้างของมันเบิกกว้างขึ้น 

        มันนั้นรู้สึกตกใจกับสิ่งที่ตัวของมันได้พบเห็นสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่าผึ้งหยดที่จริงแล้วมันไม่ใช่ของธรรมดาทั่วไปโดยเจ้าสิ่งนี้มันเองก็มีความพิเศษเช่นเดียวกัน

        ตัวของมันเป็นสิ่งมีชีวิตก็จริงอยู่แต่ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้จะแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตธรรมดาทั่วไปโดยมันนั้นจะมีคุณสมบัติพิเศษทางด้านร่างกายที่ตัวของมันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

        ผึ้งหยกร่างกายของมันแตกต่างจากพวกผึ้งธรรมดาที่เป็นเพียงแค่แมลงธรรมดาธรรมดาโดยที่ร่างกายของมันเปรียบดั่งก้อนเหล็กที่มีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

        ในครั้งนี้จากที่มองเห็นจากสายตาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวที่นางตะวันออกมาทำให้พวกผึ้งหยกเหล่านั้นโดนโจมตีเข้าไปและพวกมันเองก็โดนฟันขาดครึ่ง

        เทียบเท่ากับว่าการโจมตีของนางนั้นรุ่นแรงขนาดที่สามารถฟันเหล็กกล้าให้ขาดออกจากกันได้

        เมื่อสามารถกำจัดพวกแมลงที่อยู่บริเวณรอบๆได้เรียบร้อยแล้วดวงตาอันเย็นชาของนางมองตรงไปด้านหน้า

        ไป๋เฟิ่งในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉยของตนเองมองตรงไปที่บุรุษผู้นั้นก่อนที่จะยกสิ่งที่อยู่ภายในมือของตนเองขึ้นมา

        เมื่อนางทำการยกกระบี่ภายในมือของตนเองขึ้นอีกครั้งคราวนี้ลมปราณถูกแสงเล่นเข้าไปภายในกระบี่

        คลื่นกระบี่ถูกปล่อยออกไปคราวนี้พุ่งทะยานตรงหาร่างของผู้ที่อยู่ด้านหน้า 

        ผู้ที่อยู่ด้านหน้ามองเห็นการโจมตีนั้นพุ่งทะยานเข้ามาหาตนเองมันตอบสนองอย่างรวดเร็ว

        ร่างกายของมันดีดตัวกระโดดขึ้นเหนือจากพื้นลอยกายด้วยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศ

        ในขณะที่มันนั้นกำลังลอยขึ้นไปสูงจากพื้นร่างกายของมันที่รออยู่ด้านบนโดนคลื่นกระบี่พุ่งทะยานเข้ามาหาตนเองและก็อัดกระแทกเข้าที่ร่างกายของ

        คราวนี้ขึ้นกระบี่อันนี้ทรงพลังเป็นอย่างมากก็แทรกเข้าที่ร่างกายของมันทำให้คนผู้นั้นถึงกับกระอักโลหิตร่วงหล่นลงมาจากท้องนภาลงมากระแทกกับพื้น

        คนผู้นั้นลุกขึ้นมาอย่างช้าๆจับบริเวณหน้าอกของตนเองสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผลซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย“ นี่ข้าแก่แล้วงั้นรึ? ไม่สิบาดแผลเก่า… ” 

        เมื่อมันพูดออกมาเช่นนั้นมันก็กระอักโลหิตออกมาอีกครั้งโลหิตสีแดงกระอักออกมาเป็นจำนวนมากชายผู้นี้อายุเองก็ไม่ได้น้อยแล้วมองดูจากอายุของมันน่าจะมีราวๆประมาณเลขหก 

        ไม่เพียงเท่านั้นร่างกายของฉันในตอนนี้ยังมีบาดแผลเก่าที่ทำให้ตัวของมันนั้นบาดเจ็บเรื้อรังมาเป็นเวลานาน

        ตอนนี้มาเผชิญกับยอดขุนศึกด้านหน้าตัวของมันเองถึงกับต้องคุกเข่าแม้ว่านางนั้นเป็นสตรี

        ชายผู้นี้เลยใบหน้าของตัวเองขึ้นมาจากนั้นมันก็ใช้ดวงตามองตรงไปที่นาง

        มันเป็นผู้อาวุโสตอนนี้ต้องคุกเข่าให้กับคนที่เป็นเพียงแค่สตรีที่อยู่เบื้องหน้ามันรู้สึกเจ็บใจยิ่งนักตอนนี้ภายในใจนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บใจกับผู้ที่อยู่ด้านหน้าในตอนนี้

        อาจจะทำอย่างไรได้ความจริงก็คือตัวของมันแก่แล้วอีกทั้งยังมีบาดแผลเรื้อรังถ้าเป็นเมื่อก่อนที่มันยังคงเป็นวัยฉกรรจ์และร่างกายเองก็สมบูรณ์พร้อมมันเองคงจะไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อย่างแน่นอน

        แต่ถึงแม้ว่ามันจะบาดเจ็บสาหัสตัวของมันเองก็ไม่ได้ยอมมันได้ลุกขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้ที่มันลุกขึ้นมามันเตรียมพร้อมที่จะตอบโต้ผู้ที่อยู่ด้านหน้า

        ดูเหมือนว่ามันนั้นจะยังไม่ยอมแพ้กับสถานการณ์เช่นนี้แต่ในขณะที่มันนั้นคิดจะตอบโต้เพียงแค่ก้าวเท้าออกไปก้าวเดียวความเจ็บปวดแผลซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

        มันกัดฟันแน่นปากแผลทั่วทั้งร่างกายของมันที่เป็นแผลเก่ากำเริบอีกครั้งมันทำให้คนผู้นั้นที่พยายามจะรุดหน้าออกไปหยุดชะงักกับโลหิตออกมาอีกครั้ง 

        ไป๋เฟิ่งมองเห็นคนผู้นั้นหยุดชะงักนั่งใช้โอกาสนี้พุ่งทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็วการเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลมพริบตาเดียวปรากฏกายด้านหลังของคนผู้นั้นจากนั้นก็กระบี่ภายในมือของนางฟันเข้าไปที่ร่างกายของมันตัดหนทางหนี

        คนผู้นั้นโดนกระบี่ฟันเข้าไปที่ขาทั้งสองข้างเป็นบาดแผลไม่ลึกมากนักแต่ว่าก็ทำให้คนผู้นั้นเคลื่อนไหวได้ยากลำบากล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด

        สิ่งที่ทำให้มันเจ็บปวดนั้นคือบาดแผลเก่าเรื้อรังของมันที่ตัวของมันนั้นอยู่ในสภาพเช่นนี้มานานนับหลายปี

        คนผู้นั้นนอนลงไปกับพื้นดวงตามองตรงไปที่ใบหน้าของสตรีผู้นั้นที่เป็นบุตรสาวของคนที่มันเกลียดชังด้วยความเคียดแค้น“ เรื่องทุกอย่างจะต้องไม่จบลงเพียงแค่นี้… ” 

        นอนกัดฟันพูดออกมาด้วยความแค้นดวงตาทั้งสองข้างเปี่ยมล้นไปด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ว่าไป๋เฟิ่งก็แสดงใบหน้าที่เย็นชาตอบรับกลับไป

        จบบท