เสียงโทรศัพท์กรีดร้องท่ามกลางความเงียบปลุกหญิงสาวที่ผล็อยหลับคาเครื่องคอมพิวเตอร์ให้สะดุ้งสุดตัวควานหาโทรศัพท์มากดรับสายทั้งงัวเงีย
"พี่แจ๋มหรือคะ ซินส่งไฟล์ pdf กลับไปแล้วค่ะตอนเที่ยงคืน"
เสียงปลายสายตอบมา "เห็นแล้วเนี่ยเลยโทรมาขอกราบแทบตัก เธอช่วยชีวิตพี่อีกแล้วนะซิน"
"ศูนย์กู้ชีพนเรนทรยินดีรับใช้ประชาชนเสมอค่ะ"
ปลายสายหัวเราะคิก "เออขอบใจนะน้องรักเดี๋ยวพี่จะส่งต่อฝ่ายอาร์ต ถ้าแก้เสร็จก็ส่งเข้าโรงพิมพ์คืนพรุ่งนี้เลย เฮียปิงบอกถ้าคอนเฟิร์มงานได้ไวแกพิมพ์ให้ทันแน่ถ้าล็อตแรกมาไม่ทันงานสัปดาห์หนังสือเฮียแกให้ตบกบาล"
ซินหัวเราะ "ใครจะกล้าคะเฮียเท้าหนักขนาดนั้นแกจะได้ถีบสวนมาปะไร"
พี่แจ๋มถามต่ออย่างห่วงใย "ว่าแต่เราเถอะได้บรรทมบ้างหรือยังล่ะ นี่ข่าวว่าเสนอหน้าไปเป็แม่งานแต่งงานน้องสาวอีกนะเรากุมารทองกระซิบบอกพี่ว่าเ้าสาวไม่กระดิกตัวทำอะไรเลย นังพี่สาวทำแทนหมดถึงเวลาแกก็เข้าหอแทนน้องด้วยเลยละกัน"
"ไอเดียดีค่ะพี่แจ๋ม นี่ก็คิดนะไม่ใช่ไม่คิด"ซินฝืนแหย่ตัวเอง
ปลายทางหัวเราะชอบใจ "เอาล่ะๆงานใหญ่จบไปหนึ่งเล่ม พี่ให้พักยาวๆ เลยสองสัปดาห์ จะไปทำอะไรก็ไปทำแต่ขอให้พักผ่อนบ้างนะตัวเธอ ทุกคนเป็ห่วงรู้ไว้"
"รับทราบครับผม"
____________________
วางสายไปแล้ว ซินก็บิดตัวให้คลายความเมื่อยขบก่อนลุกเดินไปล้มตัวลงบนเตียง
ยังไม่ทันผล็อยหลับรอบสอง เสียงไลน์คอลก็ดังแหวกความเงียบขึ้นมาอีก
คราวนี้ปลายสายคือเสียงสดใสของว่าที่เ้าสาวะโแข่งเสียงดนตรีเร้าใจในสถานปาร์ตี้
"พี่ซินพรุ่งนี้โรงแรมนัดสรุปภาพรวมครั้งสุดท้ายตอนเที่ยง ถ้าคุณนลโทรมาตามริต้ากับพี่ซินช่วยบอกให้ทีนะว่าริต้าป่วย"
ซินลุกขึ้นนั่งทันที สวนอย่างโมโห
"อะไรนะ! นี่จะเบี้ยวอีกงานแล้วหรือริต้า"
"โธ่พี่ซิน จะซีเรียสอะไรนักหนาโรงแรมเขาจัดการได้อยู่แล้วล่ะ เราก็แค่เออๆออๆ ให้มันจบๆคุณนลไปคนเดียวก็จัดการได้ หรือถ้าไม่ได้ ก็ฝากพี่ซินไปเป็เพื่อนเขาก็แล้วกัน"
"อะไรนะ ชั้นอีกแล้วหรือ" ซินร้อง
"น่านะ นะๆๆๆ พี่ซิน พี่ซินเดอเรลล่าคนดีของริต้า ช่วยน้องสาวหน่อยนะ นะๆๆๆ"
"บอกความจริงมาเลยนะริต้า ว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่"
เสียงปลายสายกดวางไปดื้อๆ
ซินโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่เข้าใจ
งานแต่งงานของเธอนะ ใจคอจะไม่ตื่นเต้นกับมันเลยหรือไง
ฉันไม่เข้าใจเธอเลยริต้า เธอเป็บ้าอะไรของเธอ
____________________
นาฬิกาบนข้อมือบอกเวลาเที่ยงตรงพอดีซินขับรถพุ่งเข้าจอดในลานจอดรถโรงแรมหรู ดับเครื่อง แล้วรีบเร่งลงจากรถ
คุณนลเป็คนตรงเวลา
ป่านนี้คงนั่งรออยู่แล้ว
นั่นไงจริงด้วย รถจอดอยู่นั่น
หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปแบบสาวทำงาน คว้ากระเป๋าเป้ลงจากรถแล้วรีบพุ่งเข้าประตูโรงแรม
ซินเดินมาถึงล็อบบี้ มองไปทั่วบริเวณนั้นสายตาพลันไปหยุดที่โซฟาด้านติดกับเปียโน
นั่นไง! ผู้ชายของฉัน
เอ๊ย! ของริต้า
____________________
ซินเดินผ่านเสาที่กรุกระจกเงาแล้วสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นเงาสะท้อนตัวเองในนั้น
ผมยุ่งเป็ยุงตีกันซินรีบใช้นิ้วทั้งห้าสางเรือนผมประบ่าให้ดูเป็เข้าที่ไม่ต้องควานหาหวีเพราะชีวิตนี้ไม่เคยพก
ควานเจอลิปมันก้นกระเป๋า เอาเหอะก็ยังดีกว่าเจอเขาทั้งปากซีดๆ
ระหว่างที่บรรจงทาลิปในกระจก สายตาของซินก็อดแอบมอง"ผู้ชายของริต้า" ไม่ได้
ร่างสูงแข็งแรงนั้นนั่งหันข้างให้แม้ไม่ใช่ผู้ชายคมเข้มสะดุดตาหรืออบอุ่นโอปป้าแบบเกาหลี แต่ใบหน้าที่จัดว่า"งานดี" นั้นก็แทบไม่มีจุดตำหนิ
ริต้าเคยรีวิวผู้ชายของตัวเองว่า "เป็อะไรที่ตรงข้ามกับเซ็กซี่"
แต่ซินเห็นตรงกันข้ามสุดขั้ว เพราะนล "เป็ทุกสิ่งที่ทำให้ใจสั่น"
ฉันรักดวงตาเข้มจัดสีดำสนิทคู่นั้น
ทุกครั้งที่สบมันฉันแทบหมดแรง
หญิงสาวลอบมองดูนล วันนี้เขาดูแปลกไป ท่าทางเหม่อมองไร้จุดหมายเหมือนมีเื่กังวลใจซุกซ่อนอยู่
"อ้าว! คุณซิน มาแอบมองใครอยู่ตรงนี้คะ"สาวสวยผู้จัดการฝ่ายจัดเลี้ยงร้องทักเสียงดัง จนนลหันขวับมามอง
โอ๊ย! ฉันอาย ไม่ประกาศออกไมค์เลยล่ะคุณวินีว่าฉันแอบมองเขาอยู่
"มาค่ะคุณซิน คุณนลรออยู่ตรงนั้นแล้วค่ะ"
____________________
นลลุกขึ้นยืนตัวตรง มองดูซินที่เดินออกมาจากบังเกอร์หลังเสาเดินตามวินีมาแบบเขินๆ
ร่างเพรียวบางวันนี้อยู่ในชุดสูททำงานผู้หญิงสีดำตัดกับเชิ้ตตัวในสีขาวแบบบอยลุคผมดำเงายาวประบ่าของเธอดูยุ่งเหยิงน้อยลงกว่าที่เคยเห็น ปากที่เคยเป็สีธรรมชาติวันนี้เคลือบลิปวาวมันอมชมพูดูน่ารัก
ซินอาจดูจริงจังกับชีวิตและช่างคิดกว่าริต้าแต่แปลกที่ว่าทุกครั้งที่เจอผู้หญิงคนนี้ นลกลับรู้สึกผ่อนคลายเหมือนเจอเพื่อนสนิท
"วันนี้เราคุยกันสามคนได้เลยหรือว่าต้องรอคุณริต้าคะ" วินีเอ่ยถาม
"ริต้ามาไม่ได้ค่ะ คุณนลคงทราบแล้วใช่ไหมคะ"ซินถาม
"ครับ เขาไลน์มาบอกว่าป่วย" นลตอบ
ซินแอบโล่งใจ รอดจากการต้องพูดโกหกไปแบบฉิวเฉียด
เธอเกลียดการต้องโกหกแทนริต้าเป็ชีวิตจิตใจแต่กรรมเก่าก็ทำให้ต้องพูดเท็จเพราะน้องสาวตัวดีบ่อยครั้ง
"พี่ซินคิดมากอีกแล้วโกหกที่ไหน เขาเรียกว่า WhiteLies ตะหาก เราเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริง ก็เพื่อให้คนอื่นสบายใจ"
นั่นคือตรรกะตาใสของริต้า ยามหว่านล้อมให้ซินรับหน้าเสื่อแทน
"เริ่มได้เลยครับคุณวินี" นลเอ่ยขึ้น
จากนั้นนลก็ตั้งใจฟังวินีสรุปงานด้วยความตั้งอกตั้งใจเขาเป็แบบนี้ทุกครั้งกับคู่สนทนา
ไม่เว้นแม้แต่ยามคุยกับซินที่เขาจะฟังเหมือนทุกเื่ที่เขากำลังได้ยิน คือเื่น่าสนใจที่สุดในโลก
สำหรับซิน สองคำที่อธิบายความเป็เขาได้
เพอร์-เฟคท์
พระเ้า! นล ทำไมคนที่คุณรักไม่ใช่ฉัน
ทำไมคนที่จะแต่งงานกับคุณในอีกสามวันถึงไม่ได้ชื่อซิน
____________________
ริต้า ริต้า ริต้า
ยายน้องบ้า ทำไมหล่อนถึงไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไปไม่รู้ตัวหรือไงว่าตัวเป็ผู้หญิงโชคดีที่สุดในโลก
ซินกดชักโครกห้องน้ำโรงแรม ก่อนเปิดประตูออกมามองหน้าตัวเองในกระจก
ถ้าเ้าสาวของนลคือเธอ นี่คงเป็ห้วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเธอจะไม่ยอมพลาดนัดลองชุดเ้าสาว ไม่เทเ้าบ่าวครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้
อยากรู้จริงๆ ว่าริต้ากำลังทำอะไรอยู่
____________________
ซินเดินกลับมาที่ล็อบบี้อีกครั้ง วินีขอตัวไปทำงานแล้วนลนั่งอยู่คนเดียว
นลลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นซินเดินมาหา
"ซิน ผมรู้ว่าคุณยุ่งมากแต่พอมีเวลานั่งดื่มกาแฟเป็เพื่อนผมสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม"
โอ๊ย! ตลอดชีวิตก็ยังได้ค่ะ ฉันว่าง
____________________
กาแฟร้อนกรุ่นสองแก้วมาเสิร์ฟตรงหน้าทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวด้วยกัน
"ซิน คุณมีความรู้สึกเหมือนผมไหม ว่าหลังๆมานี้ริต้ามีอะไรแปลกๆ "
ซินเกือบสำลักกาแฟที่กำลังจิบ
"ถ้าไม่แปลกสิคะจะผิดปกติ"
นลหัวเราะ คิ้วขมวดมุ่นคลายลง
"ผมรู้ว่าผมกับริต้า เรามีอะไรต่างกันมากผมเป็คนรักความสงบ ติดบ้าน ชอบธรรมชาติ แต่ริต้าชอบอยู่ท่ามกลางผู้คนชอบเป็จุดสนใจ ชอบอะไรที่เป็สีสัน ชอบอะไรที่ตื่นเต้น"
นลถอนใจ
"จนบางครั้งผมก็รู้สึกสงสัยว่าผมจะทำให้เขามีความสุขได้หรือเปล่า"
"คุณนล คิดอะไรอย่างนั้นคะ" ซินพูดอย่างแปลกใจ "คุณนลจำไม่ได้หรือคะว่าริต้าตื่นเต้นดีใจแค่ไหนวันที่คุณขอแต่งงาน"
นลยิ้ม
"จำได้สิ ถ้าคุณไม่ช่วยวางแผนให้ผมคงไม่คิดทำอะไรแบบนั้นแน่ มีอย่างที่ไหนให้ผมเอาแหวนไปซ่อนไว้ในเค้ก"
"ริต้าชอบให้คนเซอร์ไพรส์เขามีความสุขมากนะคะที่คุณนลจัดฉากให้เขาวันนั้น รู้ไหมคะว่าเขาเปิดดูรีลนั้นใน IGทุกวันเลย"
"ถ้าไม่ใช่คุณช่วยแอบถ่ายคลิป ผมคงไม่คิดทำแน่ผมไม่ใช่สายสังคมเลยสักนิด เคยคิดว่าคงคุกเข่าขอริต้าแต่งงานแบบเงียบๆ สองคน"นลขำตัวเอง "ทำแบบนั้นคงไม่มีผู้หญิงที่ไหนชอบแน่"
ฉันค่ะ ฉันชอบ! ขอฉันสิคะ
นลยกกาแฟขึ้นจิบ
"ผมรู้สึกว่า ่หลังนี้ริต้าเหมือนจะหลบหน้าผม ผมรู้สึกว่าเขาแอบมีเื่กังวลบางอย่าง คุณพอจะรู้ไหมว่ามันเื่อะไร"
ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน
"ฉันว่ามันคงเป็อาการของเ้าสาวที่กลัวฝนน่ะค่ะอีกไม่กี่วันริต้าก็จะหมดสถานะสาวโสดแล้วนะคะ เขาก็คงมีความรู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้างเขาอาจจะแอบกังวลเหมือนที่คุณนลกังวลก็ได้ ดูอย่างคุณนลยังต้องมาปรับทุกข์กับฉันเลย" ซินพยายามช่วยน้องสาวอย่างที่สุด
นลยิ้มออกมาได้
"จริงของคุณ"
เขาเอื้อมมือมาแตะมือเธอที่วางอยู่บนโซฟาอย่างอ่อนโยน
"ขอบใจนะซิน คุยกับคุณผมสบายใจขึ้นทุกที"
____________________
แต่ชั้นสิใจจะขาดอยู่แล้วววว
ซินเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถ ยกมือข้างที่ถูกนลกุมเมื่อสักครู่ขึ้นมองแล้วยกมือตัวเองขึ้นแนบแก้ม
ถ้าไม่เกรงใจกรมอนามัย ชั้นจะไม่ล้างมือข้างนี้ตลอดชีวิต
____________________
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาัั ซินยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้
มันคือวันแรกที่เจอกัน - วันเกิดของริต้า หลายเดือนก่อน
เธอมาช่วยน้ารินเตรียมอาหารเย็นกำลังเขย่งตัวหยิบแจกันใบสวยสุดสอยบนหลังตู้ครัว เพื่อเอาลงมาจัดโต๊ะดินเนอร์
มือเรียวเล็กพยายามเขี่ยแจกันหนักให้เคลื่อนออกมาเพื่อจะได้คว้าหยิบมันได้
แต่ใครคนหนึ่งเข้ามายืนซ้อนหลัง มือล่ำสันเอื้อมหยิบแจกันใบนั้นเอามันลงมาให้เสียก่อน
เสียงห้าวดังมาจากร่างแข็งแรงที่ซ้อนหลังเธออยู่"วันหลังจะหยิบอะไรหนักๆ บอกคนรักได้นะครับริต้า"
เขาพลิกตัวเธอกลับมา ก้มหน้ามาเหมือนจะขโมยจูบ
ซินเบิกตากว้างเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสายตาของผู้ชายตัวสูงคนนั้นระยะใกล้
นลผงะอย่างใ จนแจกันเกือบหลุดมือ
"อ้าว! ผมนึกว่า……"
"นึกว่าใครคะคุณนล" น้ารินส่งเสียงแหลมเข้ามาในครัวถือจานใส่อาหารควันกรุ่นออกมาวางบนโต๊ะ
นลรีบถอยห่างออกมาจากซิน วางแจกันไว้บนโต๊ะอย่างขัดเขิน
"อ้อ! ยายซินนี่เอง นี่พี่สาวริต้าค่ะคุณนลริต้าเขาชวนมากินข้าวด้วย อยากให้เจอคุณนล ว่าแต่ริต้ายังไม่มาอีกหรือซิน"
"มาแล้วค่ะ" เสียงหวานใสของริต้าแทรกมาก่อนตัว"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูมี"
ทุกคนหันไปที่ประตูเ้าของวันเกิดปรากฏตัวพร้อมความสดใสระดับสิบเอ็ดเต็มสิบในชุดเดรสสีเหลืองมะนาว
ความเจิดจ้าขนาดอัลตร้าไบรท์ ที่ทำให้ทุกชีวิตในห้องนั้นจืดชืดลงทันที
____________________
ค่ำคืนนั้นซินทำตัวเหมือนของประกอบฉากเธอนั่งฟังทุกคนคุยกันแบบเงียบๆ
นลไม่ใช่คนช่างพูดแบบริต้า แต่ทุกครั้งที่เขาเริ่มเปิดปากสนทนาเล่าเื่สนุกๆ ในไซต์งานที่เขาเป็วิศวกร ทุกคนต้องสนใจฟัง
เขาไม่ยอมให้ซินเป็ของประกอบฉาก พอรู้ว่าเธอเป็บรรณาธิการอิสระทำงานให้บรรดาสำนักพิมพ์ที่เขาตามอ่านอยู่ นลก็ทำท่าตื่นเต้นหันมาซักถามซินบ่อยครั้ง ราวกับงานของเธอเป็สิ่งน่าสนใจที่สุดที่เขาเคยได้ยินมา
หญิงสาวต้องคอยหยิกเตือนตัวเองว่าอย่าจ้องมองผู้ชายตรงหน้าบ่อยครั้งเกินไปนัก
เื่แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆในทุกสุดสัปดาห์ที่น้ารินชวนเธอและเขามากินข้าวที่บ้าน
จนวันหนึ่งซินก็พบความจริงว่า เธอไม่สามารถจะรู้สึกกับเขาเสมือน"ญาติ" ได้อีกแล้ว
____________________
หลังจากนั้นมื้อค่ำที่เธอเคยรอคอย กลายเป็มื้อค่ำที่ทุกข์ทรมาน
ยิ่งหลังจากนลตัดสินใจเอ่ยปากขอริต้าแต่งงานทุกอย่างก็ยากขึ้นเรื่อยๆ
่หลังที่นลแวะมา บางเวลาริต้าเริ่มหนีหาย น้ารินจะส่งซินไปรับหน้า
นลจะไม่เคยแสดงทีท่ากระสับกระส่าย หรือแสดงอาการเฝ้ารอริต้าเขาให้ความสำคัญกับซิน เสมือนหนึ่งเธอเป็คนสำคัญ
ทั้งคู่สามารถยกเื่สัพเพเหระมาคุยกันเป็ชั่วโมงจนซินเองก็ยังแปลกใจ ว่าต่างคนต่างสรรหาเื่อะไรมาคุยไม่หยุดขนาดนั้น
นั่นคือเวลาเดียวที่ซินยอมปล่อยให้หัวใจซึมซับความสุขเต็มที่
ครั้งละหนึ่งชั่วโมงก็ยังดี ที่ผู้ชายคนนี้เป็ของเธอ
120
