ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        ### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

        **Episode 5: เสียงเรียกจากหลุมศพ (Call the Grave)**

        คืนนั้นไอริณนอนไม่หลับ

        เธอนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ แสงจากโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างสาดส่องใบหน้าสวยที่ตอนนี้ซีดเซียว ใต้ตาคล้ำชัดเจน ผมดำขลับปรกยุ่งเหยิงเพราะเธอพลิกตัวไปมาตลอดคืน

        บนหน้าจอคือคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดพิพิธภัณฑ์ที่เธอคัดลอกมา ภาพเงาลึกลับเดินผ่านโถงมืดซ้ำไปซ้ำมา เธอกดเล่นช้าๆ จนเบลอ แต่ยังจับรายละเอียดใบหน้าไม่ได้

        ทันใดนั้น ภาพในหัวเธอเปลี่ยน

        ไม่ใช่จากคลิปอีกต่อไป

        แต่เป็๲ความทรงจำเก่าที่เธอพยายามฝังไว้ลึกที่สุด

        **Flashback – 18 ปีก่อน**

        บ้านไม้เก่าหลังหนึ่งในจังหวัดเล็กๆ ไอริณอายุ 12 ปี ผิวสีแทนจากวิ่งเล่นกลางแดด ผมดำยาวถึงไหล่ เธอนั่งมองพี่ชาย “พี่แทน” วัย 17 ปี ที่กำลังเป่าขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นเก่าที่เพิ่งขุดพบจากใต้ต้นไทรหลังบ้าน

        “ฟังสิริณ ทำนองนี้พี่ได้ยินในฝัน” พี่แทนยิ้มกว้าง แล้วเป่าขลุ่ยเบาๆ

        เสียงใสกังวาน แต่มีทำนองแปลกๆ ที่ไอริณไม่เคยได้ยิน

        ไม่ถึงสิบวินาที พี่แทนยกมือกุมอก หน้าเหยเกซีด ขลุ่ยหลุดจากปากร่วงลงพื้น

        “พี่แทน!!”

        ไอริณวิ่งเข้าไปกอดพี่ชายที่ทรุดลง หัวใจเขาเต้นแ๶่๥ลงเรื่อยๆ จนหยุดนิ่งในอ้อมแขนเธอ

        แพทย์ลงความเห็นว่า “หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันจากโรคประจำตัวที่ไม่เคยตรวจพบ”

        แต่ไอริณไม่เคยเชื่อคำนั้นเลยสักวัน

        **กลับสู่ปัจจุบัน**

        ไอริณสะดุ้งตื่น หอบหายใจแรง ห้องมืดสนิท นาฬิกาบอกเวลา 03.14 น.

        เธอลุกขึ้นนั่ง มือกุมอกโดยไม่รู้ตัว หัวใจยังเต้นระรัวจากฝันร้าย

        แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

        เป็๲พิธา

        “พี่ไอริณ... มีศพใหม่ครับ ครั้งนี้เป็๲พ่อค้าของเก่าชื่อนายบุญเลิศ ตายในร้านตัวเองเมื่อสี่ชั่วโมงก่อน หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันเหมือนกัน”

        ไอริณไม่พูดอะไรนาน “ฉันไปเดี๋ยวนี้”

        ตีสี่ครึ่ง ไอริณมาถึงร้านขายของเก่าในย่านบางลำพู ร้านปิดมืด แต่ประตูลูกกรงเปิดแง้มไว้

        เธอสวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลคลุมเสื้อกล้าม กางเกงยีนส์และบู้ทหนังเหมือนเคย ไฟฉายในมือสาดส่องเข้าไปในร้านที่เต็มไปด้วยของเก่าเรี่ยราด

        ศพนายบุญเลิศนั่งพิงเคาน์เตอร์ มือถือโทรศัพท์หลวมๆ ตาเบิกกว้างจ้องไปที่ขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นหนึ่งวางอยู่ข้างๆ ศพ

        ไม่ใช่ขลุ่ยมรณะ แต่เป็๲ขลุ่ยธรรมดา

        ไอริณก้มตรวจโทรศัพท์ของผู้ตาย พบว่ามีสายโทรเข้าเมื่อเวลา 23.47 น. จากเบอร์ที่ไม่บันทึกชื่อ สายนั้นคุยไป 1 นาที 42 วินาที

        เธอกดโทรกลับ แต่สัญญาณไม่ติด

        พิธามาถึงพร้อมทีมพิสูจน์หลักฐาน “พี่ไอริณ ผมเจออะไรบางอย่างครับ ในโทรศัพท์มีไฟล์เสียงที่เพิ่งบันทึกเมื่อคืน”

        ไอริณเสียบหูฟังฟังทันที

        เสียงในไฟล์คือ... เสียงขลุ่ย

        ทำนองแปลกประหลาด ต่ำ เบา แต่ชัดเจนทุกตัวโน้ต

        ทำนองเดียวกับที่เธอได้ยินในฝันร้ายเมื่อครู่

        ทำนองเดียวกับที่พี่แทนเคยเป่าให้ฟังวันนั้น

        หัวใจไอริณเต้นผิดจังหวะรุนแรงเพียงชั่วขณะ เธอรีบดึงหูฟังออก หายใจหอบ

        “พิธา... ส่งไฟล์นี้ไปวิเคราะห์ด่วน ฉัน๻้๵๹๠า๱รู้ว่ามันถูกบันทึกจากขลุ่ยชิ้นไหน และส่งมาจากที่ไหน”

        พิธามองเธอด้วยความกังวล “พี่โอเคไหมครับ? หน้าซีดมาก”

        ไอริณไม่ตอบ เธอเดินออกจากร้าน ฝนเริ่มพรำอีกครั้ง

        เธอหยุดยืนใต้ฝน มองเศษไม้ไผ่ที่คีบได้จากมุมปากของนายบุญเลิศ

        เศษไม้ไผ่ชิ้นนี้... เก่าแก่ ผุพัง และมีรอยกัดเล็กๆ ที่ขอบ

        เหมือนถูกฟันมนุษย์กัดทิ้งไว้

        ไอริณกำเศษไม้นั้นแน่นในฝ่ามือ หยดฝนไหลอาบใบหน้า

        “พี่แทน...” เธอพึมพำเบาๆ “ทำนองนี้... มันกลับมาแล้ว”

        ในความมืดของตรอกเก่า มีเงาคนหนึ่งยืนมองเธอจากระยะไกล

        ถือขลุ่ยไม้ไผ่ชิ้นงามไว้ในมือ

        แล้วยกขึ้นเป่าเบาๆ หนึ่งท่อนสั้นๆ

        เสียงนั้นลอยไปกับสายฝน

        ตรงไปยังหัวใจของไอริณ

        ที่กำลังเริ่มเต้นตามจังหวะมรณะโดยไม่รู้ตัว

        **End of Episode 5**

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*