Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

*ความเดิมจากตอนที่แล้ว จูนได้ตื่นขึ้นในบ้านของคุณวิเชียรและได้รู้ว่ายายของเขาเสียชีวิตแล้ว โดยคุณวิเชียรจะเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง*.."คุณวิเชียรครับ คุณวิเชียร!!!""เฮ้ๆใจเย็นๆก่อน มีเรื่องอะไร""คุณโรส คุณยายโรสโดนมากับพวกรอยัลการ์ดครับ""ฮะ! รอยัลการ์ดเรอะ แล้วพวกมันมาทำอะไรที่นี่""ผมก็ไม่ทราบครับ คุณวิเชียรช่วยไปดูให้หน่อยเถอะ"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน..โรสหรือว่าพวกมันรู้เรื่องของคุณแล้วกันนะ ณ ลานทางเข้าหมู่บ้านที่เชื่อมไปยังภูเขา สมศักดิ์และเจอแรคก็พาคุณยายมาถึงหมู่บ้าน"เฮ้ไอ้พวกขยะที่มุงดูอยู่น่ะไม่เห็นหรือไงว่าชั้นเจ็บอยู่น่ะ พวกแกช่วยไปตามหมอมาให้หน่อยสิฟะ""พวกแกทุกคนคงจะรู้จักผู้หญิงคนนี้งั้นสินะ และพวกแกก็คงจะรู้จักเหรียญตราที่ติดอยู่ตรงหน้าอกของพวกเรานะ งั้นก็คงรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร ไปตามหัวหน้าหมู่บ้านของแกมา เร็วๆเข้า!""ไอพวกขยะนี่มันชักช้าซะจริงฉันเจ็บจะตายอยู่แล้วโว้ย"หลังจากนั้นไม่นานฝูงชนที่ล้อมอยู่ก็ถูกแหวกออก"สวัสดีครับผมวิเชียรหัวหน้าหมู่บ้านซับไมเด้น 03 ครับ ไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ""พาพวกชั้นไปที่บ้านของแกหน่อย พวกเราต้องใช้วิทยุสื่อสารติดต่อไปยังทางการ""เอ่อ..ผมคิดว่าพวกคุณไปศูนย์พยาบาลหมู่บ้านก่อนดีไหมครับ""เฮ้ไอเวร! นี่แกคิดว่าแกคุยอยู่กับใครวะ เจอแรคสั่งให้ทำอะไรก็ทำสิวะอย่ามาขัด""พอดีพวกเรารีบนิดหน่อยอะนะคุณหัวหน้าหมู่บ้าน..เพราะผู้หญิงคนนี้ตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นสายลับของกลุ่มกบฏ ycsm คุณคงจะรู้ดีนะว่าหมู่บ้านแห่งนี้จะเป็นยังไงถ้าคุณมัวแต่ถามนู่นถามนี่เยอะแยะ""อ่า..ครับๆ งั้นตามมาเลยครับ" ผมพยายามมองไปที่คุณโรสซึ่งสภาพของเธอนั้นดูไม่จืดเลย เธอโดนล้อกด้วยกุญแจมือไว้ข้างหลังแถมยังโดนโซ่ตรวนที่เท้าอีกด้วย แต่ผมก็รู้สึกได้เลยว่าเธอกำลังสบตาผมอยู่เหมือนเธอจะมีแผนอะไรบางอย่าง.. เมื่อมาถึงหน้าบ้านของผม ผู้ในหมู่บ้านก็แห่กันเข้ามาดูเพราะว่ามีโอกาสน้อยมากที่พวกคนของทางการจะเข้ามาในหมู่บ้านแบบนี้แถมนี่ยังมาเพราะคดีกบฏอีกผมไม่อยากจะนึกเลยว่าหมู่บ้านของเรานั้นจะเป็นยังไงต่อไป เมื่อผมเปิดประตูบ้านเข้ามา ผมเหลือบไปมองดูคุณโรส เธอทำตาโตใส่ผมจากนั้นก็สะบัดไปทางพื้นบริเวณใต้ตู้เก็บดอกไม้"ย๊ากกกกกก!!" คุณโรสตะโกนขึ้นมาและพยายามผลักสมศักดิ์ที่จับตัวเธอไว้"โอ้ย" สมศักดิ์โดนตบไปที่แผลคุณโรสก็หยิบแจกันข้างๆตัวด้วยมือที่โดนมัดไว้ข้างหลังแล้วฟาดไปที่หัวสมศักดิ์ และผลักตู้ให้ล้มลงทับทั้งสอง"อีเวรนี่ช่างชักจะหมดความอดทนแล้วนะ"ในขณะที่พวกรอยัลการ์ดสองคนนั้นกำลังลุกขึ้นจากตู้ที่โดนทับนั้น คุณโรสก็หยิบของเราอะไรบางอย่างขึ้นมาจากชุดชั้นในของเธอแล้วปาไปใต้ตู้ที่เธอสะบัดหน้าไปทีแรกด้วยความเร็ว จากนั้นก็เหมือนจะมีอะไรบางอย่างตกตรงพื้นที่เธอยืนอยู่ ก่อนที่พวกนั้นจะเข้ามาถึงตัวเธอ เธอหมอบลงไปคาบของชิ้นนั้นไว้แล้วกลืน"ฮ่าๆพวกแกมาบอกว่าพวกคนในหมู่บ้านนี่เป็นพวกขยะงั้นเหรอ แล้วพวกแกล่ะวิเศษมาจากที่แห่งใดกัน พวกแกมันคนเหมือนกันเพียงแค่พวกแกมีอำนาจมากล้น แต่ซักวันนึงชั้นจะทำให้อำนาจที่พวกแกชอบใช้นักใช้หนานั้นมันย้อนกลับมาฆ่าพวกแกเอง ลาก่อน""บ้าเอ้ย เจอแรคทำอะไรซักอย่างสิวะ""คายไอนั่นออกมานะโว้ย!"หลังจากพูดจบพวกรอยัลการ์ดทั้งสองก็เข้ามารวบตัวเธอไว้ แต่ตัวเธอก็ฟุบลงไปกับพื้นแล้วมองหน้าพวกมันพร้อมกับยิ้มไป แล้วชีพจรของเธอก็ดับลง.."โถ่เว้ย! มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงวะเนี่ย""รีบพาพวกเราไปที่วิทยุสื่อสารเดี๋ยวนี้""อา..ครับ"ในระหว่างที่พวกนั้นกำลังติดต่ออยู่กับทางการ ชาวบ้านทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ก็ต่างสลดใจ จากนั้นผมจึงเดินไปที่ตู้ดอกไม้ที่เธอสะบัดหน้่าใส่แล้วก้มลงใต้ตู้ก็พบเข้ากับกระดาษที่ขยำซะแน่นอนู่ก้อนนึง จากนั้นผมก็เข้าไปอ่านในห้องนอนส่วนตัวของผม... "เส้นทางที่สาม หากต้องตาย-อยู่ในสภาพไร้ความสามารถ และโดนจับได้แล้วจดหมายนี้ถึงวิเชียรขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต่างช่วยกันมาตลอด ถ้าคุณได้รับจดหมายฉบับนี้ก็แสดงว่าตอนนี้ชีวิตฉันมาถึงทางตันแล้ว มีแค่คุณเท่านั้นที่ช่วยได้ โปรดช่วยฉันตามรายการต่อไปนี้1.ช่วยทำลายบ้านของฉันให้สิ้นซาก ไปที่บ้านของฉัน ไปที่ห้องครัว จะมีตู้ลิ้นชักไม้ที่คุณเคยให้ฉัน เปิดชั้นที่สองออกมาให้สุด มองดูใต้ชั้นก็จะเห็นที่ป้อนรหัส ให้ใส่รหัสจากนั้นอีก 3 นาทีบ้านของฉันก็จะระเบิดจนหมด รหัสก็คือวันเดือนปีเกิดของจูน2.ช่วยพาจูนไปซ่อนในที่ปลอดภัย ถ้าคุณโดนสอบสวน ก็ให้บอกไปในแนวที่ว่าคุณกับฉันรู้จักกันแค่ในฐานะคนส่งดอกไม้กับคนรับดอกไม้ ไม่รู้เรื่องของเด็กที่ชื่อจูนเลย3.ให้ทุกคนในหมู่บ้านให้การกับการสืบสวนว่าฉันอยู่อย่างสันโดษไม่สนิทสนมกับใครคำขอของฉันมีเพียงเท่านี้ขออภัยที่ต้องรบกวน(ตัวอักษรต่อไปนี้เขียนด้วยเลือดแบบรีบๆ) **ตอนนี้จูนอยู่ในป่าบนเขาฝั่งตะวันตกช่วยเขาที" ผมอ่านเสร็จก็ตกใจไปพักนึง จากนั้นผมจึงรีบแฝงตัวออกไปวานให้คนที่น่าเชื่อถือช่วยทำเรื่องให้จากนั้นผมจึงกลับเข้าไปหาพวกรอยัลการ์ด เมื่อผมกลับเข้าไปพวกเขาก็ลงมาจากชั้นสองดูเหมือนว่าจะเสร็จจากการติดต่อกับทางการแล้ว"บ้าชิบ ถ้าเราส่งตัวแม่นี่ได้คงจะได้ข้อมูลไม่น้อยแน่ๆ""งั้นคุณหัวหน้าหมู่บ้านช่วยพาพวกเราไปที่บ้านของผู้หญิงคนนี้หน่อยสิ""อ่า..ได้ครับ" บ้าจริงระหว่างนี้เราก็ควรที่จะถ่วงพวกมันไว้ก่อนสินะ แต่เราถ่วงมันมากเข้าล่ะก็มันคงจะสงสัย โถ่เว้ยถ้าไม่ติดกับว่าคุณดีกับพวกเราล่ะก็ผมไม่ยอมทำอะไรแบบนี้หรอกนะคุณโรส ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงบ้านเข้าเต็มทีแล้วหวังว่าไอ้พวกนั้นจะทำสำเร็จนะ"เมื่อไหร่จะถึงวะ หมู่บ้านก็เล็กนิดเดียว หรือว่านี่แกแกล้งพวกเราให้เดินวนแน่กันวะ""อ่า..ขอโทษด้วยครับพอดีผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่ผมเลยจำบ้านของเธอไม่ค่อยจะได้""เหอะ..เป็นหัวหน้าได้ยังไงกันวะ""ฮ่า..ขอโทษครับ"รอดตัวไปนะเรา ตอนนี้ก็มาถึงหน้าบ้านของคุณโรสแล้ว"นี่น่ะเหรอบ้านของอีนั่น ในบ้านต้องมีอะไรให้ตรวจสอบเยอะแน่ งั้นแกมากับฉันก็แล้วกัน""ค..ครับ""ตู้ม!!!!!!" บ้านทั้งหลังโดนระเบิดไฟไหม้ไปทั้งหลัง"ระเบิดอีกแล้วเหรอวะ ทำไมอีนี่ระเบิดเก่งจังวะ" หลังจากวันนั้นหมู่บ้านเราก็โดนพวกทหารเข้ามาตรวจสอบทุกวัน และแต่ละวันคนในหมู่บ้านก็จะโดนดึงตัวไปสอบสวน แต่ฉันก็จัดการบอกกับทุกคนไว้แล้ว จากนั้นฉันก็แอบส่งพวกผู้คนที่เชื่อถือได้ไปสำรวจในป่าบนภูเขาเพื่อตามหาเธอ และสองวันให้หลังก็เจอเธอในสภาพมอมแมม และพาเธอมาที่นี่และเธอก็สลบต่อไปอีกสามวันจนถึงวันนี้..."นี่ก็เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นน่ะแหละ เล่าไปซะยาวหิวน้ำจริงๆ"คุณวิเชียรพูดพลางก็ไปหยิบน้ำมาดื่ม"ก็อย่างที่เล่าไปแหละ ฉันน่ะแค่เวลาไปจัดหลุมศพให้ยายของเธอยังไม่ค่อยจะมีเลย""...""ว่าแต่..อืม..จะว่ายังไงดีล่ะ ยายเธอได้บอกอะไรซักหน่อยมั้ยล่ะว่าเธอควรจะไปที่ไหนต่อ""อืม..ก็ไม่ได้เคยได้บอกอะไรผมนะครับ แต่ผมเข้าใจดีว่าผมคงจะอยู่ที่นี่ไม่ได้สินะ""ถ้าเธอเข้าใจแล้วก็ดีฉันจะได้ไม่ต้องพูดอ้อม..คือพวกเราให้เธออยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วล่ะนะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปในวันพรุ่งนี้ทางหมู่บ้านจะส่งของบรรณาการไปยังเมืองหลวงดอกไม้น่ะ เราจะส่งเธอไปกับขบวนรถนั้นแต่เธอคงจะไปสุดทางไม่ได้หรอกนะเพราะระหว่างทางจะมีทหารตรวจตราอยู่มากมาย งั้นฉันจะบอกที่ที่ควรจะลงให้นะ""ครับ"..เวลาก็ไหลไปหลายชั่วโมง หลังจากที่เราได้พูดคุยถึงเรื่องของการเดินทางในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว ผมก็ขอตัวกับคุณวิเชียรเพื่อขอกลับไปที่บ้าน"อา..มันพังหมดเลยสินะ"สภาพบ้านหลังจากที่ผมกลับมา มันไม่เหลืออะไรเลยเห็นเพียงแค่ตอตะโกต่างๆ ยิ่งผมยิ่งมองไปเท่าไหร่ ความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้ามาไม่ขาดนั่นเป็นเพราะผมอยู่ที่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่เด็กๆยังไงล่ะ จู่ๆบ้านก็พังไปยายก็ไม่อยู่แล้ว บ้าจริงๆตอนนี้เราควรจะต้องทำยังไงนะ..คิดถึงยายเหลือเกิน
เมื่อเดินถัดไปจากหลังบ้านของผม ก็จะเจอกับหลุมศพของยายที่ทำเอาอย่างลับตาคน ถึงแม้คุณวิเชียรจะบอกว่าไม่ค่อยมีเวลาแต่ผมก็รู้สึกได้เลยว่าหลุมศพของยายอันนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความผูกพันธ์มากมาย คุณวิเชียรก็ได้เล่าผมอีกนิดหน่อยถึงความลับของยายที่ผมไม่เคยรู้ นั่นก็คือยายของผมนั้นเป็นอดีตสายลับของฝ่ายคณะปฏิวัติหรือที่พวกทางการเรียกว่ากบฏน่ะแหละนะ
"หลับให้สบายนะครับยายเดี๋ยวเรื่องราวบทต่อไปผมจะสานให้เองครับ ผมจะใช้ความรู้ทั้งหมดที่ยายเคยสั่งสอนผมมาจัดการกับพวกมารนั่นให้หมดสิ้นไป"ผมพูดจบก็เอาดอกไม้ที่เตรียมมาวางไว้บนหลุมศพของยาย"แต่อีกเรื่องหนึ่งที่ผมยังสงสัยก็คือเรื่องที่ผมเคยถามยายว่าเรื่องของทฤษฎี Desire นั้นที่ผมเหมือนจะเคยได้ยินมานั้นมันคืออะไรกันแน่ ทำไมยายถึงไม่บอกผมกันนะ..แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะยาย หลับให้สบายนะครับ ถ้ามีโอกาสผมจะกลับมาเยี่ยมยายให้ได้เลยครับ"..เช้ามืดของวันต่อมา..ณ จุดส่งของของหมู่บ้าน"เอาล่ะจูนของที่ฉันคิดว่าจำเป็นในการเดินทางฉันก็ใส่ไปในกระเป๋านี่ไปจนหมดแล้วล่ะนะ ว่าแต่เรื่องที่เธอจะตามหาความจริงของ Desire นั่นน่ะจริงงั้นเหรอ""ใช่ครับและอีกอย่างผมจะจัดการกับพวกคนที่มาทำร้ายยายให้หมดสิ้นให้หมดให้ได้""เฮ้อ..ฉันก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะ แต่เรื่องที่เธออยากจะทำน่ะมันไร้สาระ มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ มีกลุ่มผู้คนมากมายที่เข้าเมืองที่จะไปหาความจริงอะไรนั่นตามที่ รัช นู อา ชายที่ผู้คนกล่าวขานกันว่าเขาคือผู้ที่ไปถึงความจริงนั้นแล้วน่ะ สุดท้่ายที่ฉันเคยเห็นก็มีแต่กลับมาเป็นศพไม่ก็พิการกันมาทั้งนั้นแหละ""ใช่ครับผมรู้ดี..แต่ถึงยังไงซักวันผมจะก้าวไปสู่จดนั้นให้ได้เลย""อืม..ฉันจะไม่พูดอะไรต่อแล้วล่ะ แต่ถึงยังไงก็อย่าลืมสิ่งที่ฉันบอกไปล่ะว่าถ้าพวกทหารถามอะไรขึ้นมาก็บอกว่าเธอไม่เคยรู้จักกับฉันไม่เคยรู้จักที่นี่..โอเคนะ""ครับ""อืม..ขอให้เธอโชคดีนะ"..และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางของเรื่องราวของชีวิตของผมโดยที่ผมไม่เคยนึกเลยว่าเส้นทางต่อไปในอนาคตของผมนั้นจะยาวไกลแค่ไหนกัน ไว้ผมจะกลับมาสานต่อการเดินทางของผมในตอนต่อไป [แรงบันดาลใจ]
To be continued

-จากนักเขียน-ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของผมกันด้วยนะครับ ถ้าชอบก็ฝากกดติดดตามไว้เป็นกำลังใจด้วยน้าาา ไว้พบกันใหม่ในสัปดาห์หน้าครับป๋ม
อาราดา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

3.จุดเริ่มต้น(3)

นิยายแนะนำ

Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

3.จุดเริ่มต้น(3)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้