ซูเว่ยฉี “งั้นพระนางคงรู้แล้วว่า เื่ที่เกิดขึ้นกับพระนางทั้งหมดเป็แผนหม่อมฉัน”
เหม่ยเหริน “เ้ามันนางกำนัลต่ำต้อย กล้าคิดว่าแผนคิดร้ายกับข้า เ้ามันนางมารชั่วร้าย ตระกลูของข้าให้ที่กินที่พักกันเ้าดูเเลเ้าอย่างดี เ้ากับทำเช่นนี้กันข้า”
ซูเว่ยฉี (น้ำเสียงเข่งขึม)“ ให้ที่กินที่พักหรือ พวกเ้าให้ข้าอยู่อย่างทาสรับใช้ นี้เ้ายังกล้าใช้คำว่าดูแลข้าอย่างดีหรือ เ้ายังคงไม่เข้าใจสินะ ชีวิตสูงส่งของเ้าตอนนี้อยู่ในมือใคร ถ้าเ้ายังขืนพูดมากอีกข้าจะถอนฟันของเ้าออกมาทีละซี่จนหมดปาก”
เหม่ยเหริน (น้ำเสียงแหบและสั่นกลัว) “เ้าไม่กล้าทำอะไรข้าหรอ”
ซูเว่ยฉี “ฆ่าเ้า ผู้ใดกัน ผู้ใดที่อยากฆ่าเ้า” (ทำท่าทางมองหา)
ซูเว่ยฉี “เ้าก็แค่ทนความอับอายกันเื่ที่เกิดขึ้นมากมายนี้ไม่ไหว คิดสั่นปริดชีพตนเอง”
ซูเว่ยฉีหยิบกระดาษ ที่มีขอความสั่งลาของ เหม่ยเหริน ที่ซู่เว่ยฉีเรียนแบบรายมือของเหม่ยเหรินแบบแเี เหลือแค่นิ้วมือประทับ ซูเว่ยฉีจึงได้กล่าวกับเหม่ยเหริน
ซูเว่ยฉี “ข้าจัดเตียมทุกอย่างไว้ให้เ้าแล้ว เ้าไปโดยไม่ต้องห่วงทางนี้ ข้าอยู่ทางนี้จะส่ง ตระกูลของเ้าตามไปดีดี”
เหม่ยเหริน “วันนี้ที่หลู่ผินมาป่วนที่หน้าตำหนักของข้าก็เป็ฝีมือของเ้าใช่หรือไม”
ซูเว่ยฉี(ยิ่ม) “ถือว่ายังไม่โง่เกินไป เ้าก็ยังมีความฉลาดอยู่บางนิดหน่อย เเต่เ้ารู้ตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด”
เหม่ยเหริน “ยังไงพวกเราก็ยังเป็นายบ่าวกัน เ้าฆ่าข้า ท่านพ่อกับพี่ชายข้า ต้องสืบหาความจริงแน่ เ้าปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะไม่เอาเื่เ้า หรือเ้าอยากได้อะไรข้าจะให้เ้าทุกอย่าง”
ซูเว่ยฉี “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!เ้ากำลังของร้องข้าอยู่หรือ เหม่ยเหรินผู้สูงส่ง”
เหม่ยเหริน “ใช่ ข้าของร้องเ้า”
ซูเว่ยฉี “จะขอร้องก็ต้องมีท่าทีของร้องนะเพคะ (ท่าทางหยอกล้อ)เ้าลืมไปแล้วหรือป่าว ตอนที่ข้าขอร้องเ้า เ้าทำเช่นไรกับข้า ให้ข้าทำเสียงเหมือนหมา คุกเข่าเช็ดรองเท่าตอนนี้เ้าขยับตัวไม่ได้แล้ว เ้าก็โขกหัวให้ข้าไม่ได้แล้ว
งั้นก็ทำเสียงเหมือนหมาให้ข้าได้ยินสักสองสามคำ ไม่แน่ว่าข้าอาจเปลียนใจ ปล่อยเ้าไปก็ได้”
เหม่ยเหริน “ได้ข้าจะทำ ข้าจะทำ โฮง โฮงโฮง ขอร้องละเปล่อยข้าไปเถอะ”
ซูเว่ยฉี “เหม่ยเหริน ตอนนี้สถานะของพวกเราสลับกันแล้ว ทำไมข้ากลับไม่มีความสุขเลย เ้าลองบอกข้าหน่อย ว่าพวกเราก็คนเหมือนกันทำไมเ้าถึงสนุกกับเหยียบหยามผู้อื่นยิ่งนัก และก็ทำอย่างนั้นไม่หยุด”
เหม่ยเหริน “สิ่งที่เ้าสั่งให้ข้าทำ ข้าก็ทำหมดแล้วและเื่ในอดีตถือว่าเป็ความของข้าทั้งหมด ข้าสำนึกผิดแล้ว ขอให้เ้าไว้ชีวิตข้าเถอะ ข้ามีเงินทองมากมาย ข้าจะช่วยให้เ้าได้ออกจากวังนี้ ไปใช้ชีวิตสุขสบายข้างนอก”
ซูเว่ยฉี “ตามหลักแล้วเราเป็นายบ่าวกัน ข้าไม่ควรฆ่าเ้า แต่ตอนนี้ หลักการอยู่ในมือของข้า ข้าจะให้เ้าตายเ้าก็ต้องตาย”
จากนั้นซูเว่ยฉีได้ใช้มีดที่เหม่ยเหรินใช้ทำร้ายท่านแม่ของตนมากรีด ไปที่ข้อมือของเหม่ยเหริน ทำให้เืไหลไม่หยุด ซูเว่ยฉีเตรียมอ่างไว้ข้างเตียง ยกแขนเหม่ยเหรินที่โดนกรีด ยืนออกมาพ้นเตียง ให้เืหยดลงอ่างที่เตียมมา ให้เืค่อยๆไหลจนหมดตัว แล้วค่อยๆหมดลมหายใจ
แต่ในขณะที่ยังไม่สินใจ เหม่ยเหรินก็ยังต่อว่าซูเว่ยฉี อย่างโกรธแค้น ไม่หยุด
เหม่ยเหริน “นางสาระเวร เ้าเป็คนรับใช้ในตำหนักข้า เ้าฆ่าข้า พ่อกับพี่ชายของข้าต้องสืบหาความจริงแน่ ถ้ารู้ว่าเ้าเป็คนฆ่าข้า พ่อและพี่ของข้าจะต้องทะลกหนังเ้า ทรมารเ้า ทำให้เ้าเ็ปทรมารเหมือนตายทั้งเป็ พวกเข้าต้องเอาคืนแทนข้าแน่”
ซูเว่ยฉี “จริงหรือ ข้าจะเล่าอะไรให้เ้าฟังก่อนเ้าจะไม่มีลมหายใจ ยาที่เ้าได้นำมาจากจวนตระกูลเจียนนั้น เป็ข้าที่ได้เปลียนเป็ยาถ่าย แล้วเ้าคิดว่ายาที่ทำให้ชายหลงไหลนั้นอยู่ในท้องผู้ใดกัน แล้วเ้ารู้หรือไม่ว่ายาเช่นนั้นได้มาจากตระกลูเจียนของเ้า เ้าคิดว่าถ้าฝ่าารู้เื่นี้แล้ว ตระกูลเจียนของเ้าจะเป็เช่นไร ความดี สะสมมาสามชั่วอายุคนของตระกูล ก็ไม่อาจพ้นโทษปะาได้”
เหม่ยเหริน “นางสาระเวร เ้าคิดว่าแค่ได้ใกล้ชิดฝ่าาจะทำให้เ้าได้รับความโปรดปรานหรือ เ้าเป็แค่สุนัขรับใช้ข้าเท่านั้น ฝ่าาทรงพระปรีชาจะหลงกวนนาง แพศยาอย่างเ้าได้เช่นไร”
ซูเว่ยฉี “เหม่ยเหรินแต่เมื่อครู่เป็เ้าที่หลงกวนข้า ที่ทำเสียงเหมือนหมาก็คือเ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า…”
เหม่ยเหริน "ถึงเ้าจะฆ่าข้าให้ตายข้าก็จะไม่ปล่อยเ้าไปแน่ คนทั้งตระกูลของข้าก็จะไม่ปล่อยเ้าไปเช่นกัน”
ซูเว่ยฉี “งั้นข้าก็ต้องขอบคุณเ้าด้วย ที่ใกล้จะตายแล้วแต่ก็ยังเป็หวงข้า แต่เ้าไม่ต้องเป็ห่วงคนในตระกูลของเ้าหรอก ข้าจะไม่ไว้ชีวิตผู้ใดสักคน แม้แต่ไก่ในเล่าข้าก็จะฆ่าให้หมดสิ้น เ้าจงไปปรโลกหรอพวกเขาเถอะ”
ซูเว่ยฉีเอื่อมมือไปจับที่ใบหน้าของเหม่ยเหริน ใช้คำพูดสั่งลา
ซูเว่ยฉี “เห็นแก่พวกเราที่เคยเป็นายบ่าวกัน ชีวิตของคนในจวนของเ้าข้าจะดูแลเป็อย่างดี จะไม่ให้ทรมารแม้แต่น้อย ลาก่อนเหม่ยเหริน”
585
![ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832529_74668106.webp)
