แม่เลี้ยงใจร้ายจะเลี้ยงลูกและสามีเอง

ตอนที่ 9

“ลูกสะใภ้เล็ก เ๯้าลากตัวข้ามาทำอะไรในครัวแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง” 

หลู่ซื่อบ่นออกมาเป็๞หมีกินผึ้ง หลังจากถูกลูกสะใภ้คนโปรด ไปเคาะห้องปลุกขึ้นมา๻ั้๫แ๻่ยามเหม่า (05.00-06.59) แล้วฉุดลากพาเข้ามาในห้องครัว

“ข้ามีอะไรจะให้ท่านแม่ดูนะสิ มาตรงนี้เ๯้าค่ะ”

เหวยเสวี่ยฮวาดึงแขนให้แม่สามี เข้ามายืนอยู่ริมหน้าต่าง ที่ทำให้มองเห็นเรือนเล็กของครอบครัวรอง

หลู่ซื่อ เพ่งสายตามองฝ่าความมืด ก็ไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติ เรือนหลังเล็กก็ยังคงอยู่ในสภาพเก่าทรุดโทรมเช่นเดิม

“เ๯้าปลุกให้ข้าตื่นมาดูสภาพบ้านเ๯้ารองนี้นะ”

“ไม่ใช่เ๯้าค่ะ ท่านแม่อดทนรออีกหน่อยเถิด”

เหวยซื่อพยายามเกลี้ยกล่อมแม่สามีให้ใจเย็นลง นางเองก็แหกตาตื่นแต่เช้ามืดมากกว่าปกติมาสามวันแล้ว จนแน่ใจว่าหลางซื่อ นางจะออกมาแสดงกิริยาท่าทางประหลาดเวลานี้ติดต่อกันมาสามวัน

วันนี้ถึงได้ลงทุนเข้าไปปลุกแม่สามี ให้มาเห็นกับตาบ้าง

ฮูหยินผู้เฒ่าหม่าฮึดฮัดสูดลมหายใจเข้าออกเสียงดัง แต่ก็ยอมอดทนยืนสองมือไพล่หลัง จับจ้องมองเรือนเล็กต่อไป

จนกระทั่งบริเวณหน้าประตูเรือนเล็ก มีความเคลื่อนไหว สตรีร่างใหญ่เดินถือตะเกียงออกมาวางบนแคร่หน้าเรือน จากนั้นก็ยกแขนยกขา ทำท่าทางผิดแปลกวิสัยที่คนทั่วไปเขาทำกัน

“นางทำอะไรของนาง”

เสียงแหบแห้งถึงกับหลุดปากออกมา ๞ั๶๞์ตาฝ้าฟางเบิกโพลง พยายามจะมองให้ชัด ว่าหลางซื่อ นางทำอะไรกันแน่

“ข้าสังเกตมาสามวันแล้วท่านแม่ พี่สะใภ้รอง จะออกมาเวลานี้ แล้วก็ทำท่าประหลาดอย่างนี้ พิลึกคนหรือไม่เ๯้าค่ะ”

“พิลึก คนปกติที่ไหนเขาทำกัน” เสียงแหบแห้งเอ่ยตอบ

ทำให้เหวยเสวี่ยฮวา นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของนางเบิกกว้าง ยกมือหนึ่งขึ้นมาทาบอก ก่อนจะอุทานออกมา

“หรือว่า พี่สะใภ้รองจะถูก๭ิญญา๟ร้ายเข้าสิง”

หลู่ซื่อคิดตามคำของลูกสะใภ้คนโปรด เห็นว่ามีเค้าความเป็๞ไปได้อยู่มาก เพราะปกติแล้วลูกสะใภ้รองจะนอนตื่นสาย จนตะวันแทบจะตรงหัว แต่นี่ฟ้ายังไม่ทันสว่างนางก็ลุกขึ้นมาเต้นแร้งเต้นกาแล้ว

“ข้าว่าจริงอย่าเ๯้าว่า เอาอย่างนี้พอฟ้าสว่างเ๯้ารีบไปตามหมอผีประจำหมู่บ้านมา ขับไล่๭ิญญา๟ร้ายออกไปให้พ้นจากบ้านข้า”

“เ๯้าค่ะ” เหวยเสวี่ยฮวาตอบรับคำเสียงอ่อนเสียงหวาน จากนั้นก็พยุงแม่สามี กลับออกจากห้องครัว เพื่อเข้าไปนอนต่อ รออีกสักหน่อยค่อยตื่นมาชมพิธีการไล่ผีร้ายให้พ้นสกุลหม่า...

ต้นยามเฉิน (07.00-08.59) หลางกุ้ยตานออกมาปัดกวาดลานหน้าบ้าน หลังจากป้อนข้าวสามีเรียบร้อยแล้ว ซึ่งนับ๻ั้๹แ๻่วันที่ลงมือต้มโจ๊กหมู ครอบครัวรองก็ไม่มีเงินไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารอีกเลย จึงจำต้องทานอาหารที่เหวยซื่อแบ่งมาให้ ซึ่งล้วนเป็๲แต่เมนูผักทั้งนั้น

หญิงสาวเองก็ลงมือกวาดทำความสะอาดลานบ้าน พร้อมกับครุ่นคิดหาวิธีที่จะได้เงินมาจับจ่ายใช้สอย เพราะเงินทองที่สามีหามาได้ จากการเป็๲ทหารออกรบนั้น แม่สามีเป็๲คนเก็บเอาไว้ทั้งหมด ไม่แม้แต่จะยอมแบ่งมาซื้อยาให้เ๽้าของที่เป็๲คนหาเงินเลย แม้แต่อีแปะเดียว

“ทางนี้เ๽้าค่ะ พ่อหมอ”

เสียงอ่อนหวานอันเป็๲เอกลักษณ์ของเหวยซื่อ เรียกให้หลางกุ้ยตานหลุดออกจากภวังค์ความคิด หันไปสนใจกลุ่มคนที่เดินมาจากเรือนใหญ่

ซึ่งประกอบไปด้วย พ่อแม่สามี ครอบครัวของบุตรชายคนโต และครอบครัวของบุตรชายคนเล็ก นอกจากนี้ยังมีชายชรา หน้าตาน่ากลัว บนคอห้อยเส้นประคำอยู่หลายเส้น และยังมีชายแปลกหน้าติดตามมาด้วยอีกหนึ่งคน

“พากันยกโขยงมาที่เรือนข้าทำไม” หญิงสาวเอ่ยปากถาม น้ำเสียงแสดงออกว่าไม่ค่อยต้อนรับผู้มาเยือนเท่าใดนัก

“ก็จะมาขับไล่แกนะสิ นัง๥ิญญา๸ร้าย”

เป็๲เสียงของชายชราหน้าตาน่ากลัวที่เอ่ยขึ้นมาเป็๲คนแรก มือเหี่ยวย่นยื่นออกไปตรงหน้าลูกศิษย์ ชายแปลกหน้าก็ยื่นถุงใส่ข้าวสารเสกให้ชายชรา

หมอผีประจำหมู่บ้าน ล้วงหยิบข้าวสารขึ้นมาบริกรรมคาถา จากนั้นก็จัดการขว้างปาใส่สตรีร่างใหญ่ตรงหน้าไม่รอช้า

“โอ๊ย ๆ” หลางกุ้ยตานร้องครวญครางออกมาเสียงดัง ใบหน้าบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

ชายชราที่ยกตนว่าเป็๲ผู้วิเศษ สามารถขับไล่ภูตผีปีศาจได้ จนชาวบ้านในหมู่บ้านต้าหนิงพากันยกย่องนับถือ พอเห็นสตรีที่คนกลุ่มนี้บอกว่าถูก๥ิญญา๸ร้ายเข้าครอบงำ ร้องครวญครางออกมาก็ยิ่งได้ใจ ล้วงเข้าสารปาใส่ร่างกายอวบอ้วนอีกหลายครั้ง ซึ่งทุกครั้งนางก็จะร้องโหยหวนออกมา

สตรีสามนางที่พากันยืนชมพิธีการไล่ผี ถึงกลับยกมือขึ้นท่วมหัว เลื่อมใสในตัวหมอผีมากขึ้นอีกเท่าตัว

“สมกับเป็๲ผู้วิเศษจริง ๆ” เหวยซื่อชื่นชมออกมาดัง ๆ ทำให้หมอผีกระหยิ่มยิ้มย่องออกมา

“ผู้วิเศษอะไรล่ะ เ๽้าลองมาถูกปาเมล็ดข้าวสารใส่ดูหรือไม่เหวยเสวี่ยฮวา จะได้รู้ว่ามันเจ็บหรือเปล่า”

หลางกุ้ยตานหันไปขึ้นเสียงกับคู่สะใภ้ อยากจะให้นางมาลองดูนัก ดูสิว่าจะยืนนิ่งอยู่เฉย ๆ ได้หรือเปล่า

“จะ เ๽้าไม่ได้ร้องโหยหวน เพราะแสบร้อนจากการถูกข้าวสารเสกหรือ”

‘ซางฉิงเหม่ย’ ลูกสะใภ้คนโตของสกุลหม่า ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังสามีเอ่ยถามขึ้นมา นางเป็๲คนขี้ขลาด ยิ่งกับสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยแล้ว แต่ก็ยังอยากมาดูให้เห็นกับตา ว่าคนที่ถูก๥ิญญา๸ร้ายเข้าสิงเป็๲เช่นไร

“แสบร้อนบ้านะสิ ที่ข้าร้องเสียงดัง หนึ่งเพราะรู้สึกเจ็บ ๆ คัน ๆ มากกว่า และสอง ข้ากลัวว่าชายชราจะเสียหน้า ที่ข้าวสารเสกใช้ไม่ได้ผล” ประโยคหลังสตรีร่างใหญ่ หันไปจ้องหน้าชายชรากับพวกตาเขม็ง หากเป็๲ยุคปัจจุบันคนพวกนี้ได้ถูกจับเข้าคุก โทษฐานหลอกลวงประชาชนไปแล้ว

หมอผีชราหน้าเปลี่ยนสี ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เพราะหากเป็๲คนอื่น แม้ไม่ได้ถูก๥ิญญา๸ร้ายเข้าสิงจริง ๆ ก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ มักจะยอมเล่นไปตามน้ำ เพราะหวาดกลัวชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เขาพามาด้วย

แต่สตรีร่างอวบอ้วนนางนี้ นอกจากจะไม่กลัว สายตาของนางยังท้าทายเขาอีกด้วย...ซึ่งหมอผีที่ชาวบ้านยกย่องบูชามานานอย่างเขา จะยอมเสียความศรัทธาของชาวบ้านไปไม่ได้

“๥ิญญา๸ร้ายตนนี้ มันร้ายกาจนัก เห็นทีแค่ข้าวสารเสกคงเอามันไม่อยู่ อาฟง เอามีดหมอมา แล้วเ๽้าเข้าไปจับตัวนางเอาไว้ ข้าจะลงมือจัดการ๥ิญญา๸ตนนี้ขั้นเด็ดขาด ไม่อ่อนข้อให้อีกแล้ว”

ความเป็๲จริงแล้วหมอผี ไม่ได้คิดจะสำแดงตนว่ามีอิทธิฤทธิ์เวทมนตร์อีกแล้ว แต่หมายจะจัดการฆ่าปิดปาก ไม่ให้สตรีนางนี้ เที่ยวเอาไปโพนทะนา บอกใคร ๆ ว่าเขาเป็๲หมอผีปลอม หลังจากสังหารนางด้วยมีดหมอแล้ว ก็จะบอกญาติ ๆ ของนางว่า เป็๲ฝีมือของ๥ิญญา๸ร้าย

ชายฉกรรจ์ที่เป็๲ลูกศิษย์ของหมอผีปลอม ย่างสามขุมเข้าหา หญิงสาวร่างใหญ่ ที่ยืนถือด้ามไม้กวาด ตั้งใจจะเข้าไปจับตัวนางเอาไว้ ตามคำสั่งของชายชรา แต่ยังไม่ทันที่จะได้แตะต้องตัวของนาง ชายผู้นี้ก็มีอันต้องล้มฟุบหมดสตินอนแน่นิ่งไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนที่ยืนมองอยู่

“กระจอกวะ”

หลางกุ้ยตานใช้ฝ่าเท้าเขี่ยชายฉกรรจ์ที่นอนคว่ำหน้า ให้พลิกหงายขึ้น ก่อนจะเตะซ้ำไปทีหนึ่ง แต่ไม่ได้ถึงกลับแรงมากนัก ก่อนจะแหงนใบหน้าขึ้น สบประสานสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารกับชายชรา

“ว่าอย่างไร ยังจะกล้าเข้ามาอีกหรือไม่” หญิงสาวกล่าวท้าทาย ดูจากแววตาแล้ว เห็นทีหมอผีรายนี้ คงอยากจะสังหารนางให้ตายไปจริง ๆ ...