พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 38 มาพาตัวไปให้ประธานใหญ่

“ฮัลโหล ดาร์ลิ้ง” น้ำเสียงขี้เล่นของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจของเด็ก 17 ปีตกลงไปที่ตาตุ่ม เขามองพี่ชายด้วยความตกใจ มือไม้สั่นด้วยความกลัว

“คุณเป็นใครครับ ผมว่าคุณน่าจะโทรผิด” ปลายฝนรีบพูดขึ้น พร้อมกับเหลือบมองดวงตามืดมิดของพี่ชายไปด้วย

“โอ้ คุณคือปลายฝนดาร์ลิ้งของผมไม่ใช่หรอ? ผมมั่นใจว่าโทรถูกแล้วนะ”  เหมือนจะกระตุ้นความโกรธของมัจจุราชได้ไม่พอ คนปลายสายถึงกับเรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนมออกมาด้วย

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ” เด็กน้อยพูดอย่างลนลาน

“อ๋า นั่นสินะ เรายังไม่เคยเจอกันนี่ ฉันคือ “ออเดรย์” นะทูนหัว ตอนนี้ฉันมาถึงประเทศ T แล้วล่ะ กำลังจะไปหาดาร์ลิ้งที่บ้าน กว่าจะได้ข้อมูลของเรามานี่ลำบากสุดๆเลยนะ ว่าแต่ตอนนี้ดาร์ลิ้งอยู่ที่บ้านไหม ทูนหัวคนนี้จะซื้อขนมไปปลอบใจ”ออเดรย์พูดออกมาอย่างมั่นใจ น้ำเสียงยียวนกวนประสาททำให้บรรยากาศในห้องดูน่าอึดอัดอย่างมากแล้วตอนนี้

“ผมไม่รู้จักคุณแล้วก็ไม่อยากรู้จักด้วย ถ้าคุณมาก่อกวน ผมจะโทรแจ้งตำรวจ” ปลายฝนกลืนน้ำลายลงคอแล้วก็พูดออกมาอย่างจริงจัง

​ให้ตายเถอะ นายออเดรย์คนนี้เมื่อก่อนเขาน่าคบหากว่านี้ไม่ใช่หรอ? ทำไมตอนนี้เขาถึงได้ยียวนกวนเบื้องล่างแบบนี้ แล้วไอ้ที่ปลายฝนคนนี้ทำมาทั้งหมดเพื่อให้พี่ชายไว้วางใจคืออะไร? จู่ๆก็มีผู้ชายโทรมาเรียกดาร์ลิ้งๆ ไหนจะบอกว่าอยากมาหาที่บ้านอีก

​เขาต่างอะไรกับเด็กใจแตกที่ทำท่าทางเสแสร้งหลอกว่าตัวเองเป็นคนใสซื่อวะครับ!!

​ปลายฝนหลังจากที่ขู่ว่าจะแจ้งความเหมือนไม่ใยดีแล้ว เขาก็รีบส่งมือถือให้พี่ชายราวกับเผือกร้อนในทันที

“พี่ ผมไม่รู้จักเขาจริงๆ ผมเพิ่งได้อ่านข่าวอยู่เหมือนกัน แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงติดต่อผมมาได้ พี่ต้องช่วยผมนะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย” ปลายฝนว่า น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเหมือนกับลูกกวางที่กำลังแตกตื่น

“ฮือ พี่ พี่ต้องเชื่อผมนะ ผมยังไม่ได้เริ่มจีบพี่ด้วยซ้ำ ทำไมจู่ๆก็ทำให้พี่ผิดหวังแล้วล่ะ” เห็นพี่ชายยังนิ่ง ปลายฝนก็บีบน้ำตาให้ออกมา ทั้งยังพูดเรื่องจีบเสียงดังไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีกด้วย

​ต้นหนาวที่กำลังโกรธคนอย่างออเดรย์ซึ่งกล้าขโมยข้อมูลไปจากเขาชะงักเล็กน้อย เขามองเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้าซึ่งกำลังรู้สึกผิดกับเรื่องที่ตนเองไม่ได้ก่อ ร่างสูงคว้าเอวบางมากอดไว้อย่างปลอบประโลม

​ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้องน้อยไม่เคยได้ติดต่อไอ้นักธุรกิจเจ้าเล่ห์นั่นกัน น้องคงไม่รู้ว่าข้อมูลตัวเองนั้นถูกแฮ็กอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน คิดว่าตอนนี้คนของเขาน่าจะเสียท่าให้พวกมันบ้างแล้วจึงได้ขโมยเอาข้อมูลน้องไปได้

“ไม่ต้องร้อง พี่ไม่ได้ผิดหวัง” ต้นหนาวโอบกอดเจ้าหนูตรงหน้าอย่างทะนุถนอม

“ฮึก จริงหรอครับ แต่เมื่อกี้พี่มองผมแบบไม่ชอบใจ พี่จะไม่รักผมแล้วหรอครับ” ปลายฝนเอ่ยถาม สีหน้าคาดหวังนี้ทำให้คนเป็นพี่อดที่จะก้มลงหอมหัวทุยๆไม่ได้จริงๆ

“ทำไมพี่จะไม่รักเรา ก็ปลายฝนเป็นว่าที่ภรรยาของพี่ พี่จะไม่รักได้ยังไงล่ะ” ต้นหนาวหยอกเย้า เขาก้มลงไปหอมแก้มน้องชายด้วยความรู้สึกหวงแหน

​เขายอมรับว่าเขากำลังกลัว เขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวแบบนี้เลย นอกจากนี้เขาไม่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจ้านั่นจะมาหลงน้องชายของเขาแล้วก็จะมาตามจีบด้วยวิธีปกติน่ะ

​การลงมือของทางนั้นเข้มข้นมาก เหมือนกับว่าต้องการจะเอาน้องชายของเขาไปให้ได้! มาถึงตรงนี้...ต้นหนาวเพิ่งจะรู้ว่าอิทธิพลที่เขามีนั้น ไม่นับเป็นอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ที่เหนือกว่าเลย

“พี่ งั้นผมเริ่มจีบพี่เลยได้ไหมครับ”

“หืม?” ต้นหนาวเลิกคิ้ว มองคนที่กำลังเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา ถึงจะดูฝืนใจไปหน่อยเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ทักษะการแสดงของเจ้าตัวยังไม่แนบเนียนพอที่จะทำให้เขาไม่รับรู้ถึงความกังวลใจ แต่เพราะเป็นแบบนี้...ปลายฝนจึงได้น่ารักขึ้นเป็นกอง

“อะ แอ่มๆ พะ พี่ครับ”

“อืม” ต้นหนาวรับคำ คนอายุน้อยกว่าที่อยู่ในอ้อมแขนมองลูกกระเดือกของพี่ชายที่ขยับขึ้นลงอย่างมีเสน่ห์ชั่วครู่ ไม่นานก็เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“พะ พี่ หันหน้าอีกข้างมาได้ไหมครับ” ปลายฝนหลับตาปี๋ เอ่ยถามออกไปเหมือนกับคนกล้าๆกลัวๆ

“ทำไม”

“ก็ผม ผมไม่อยากรักพี่ข้างเดียวครับ อ๊า! พี่ต้องห้ามหัวเราะนะ นี่เป็นการจีบแรกของผมเลยนะ” ปลายฝนพูด เขาไม่รอให้พี่ชายตอบอะไรกลับมา คนก็ปิดหน้าปิดตาบอกไม่ให้พี่ชายหัวเราะเสียก่อนแล้ว

​ต้นหนาวที่ชะงักไปกับวิธีการจีบที่แปลกประหลาดของน้อง เขาอมยิ้มอย่างมีความสุข

“ไม่หัวเราะหรอก เป็นการจีบที่ดีเลย พี่หลงรักเราแล้ว”

“หือ? พะ พี่จะรักผมเร็วขนาดนั้นได้ยังไง ผมเพิ่งเริ่มจีบเอง”

“ก็ทำไมล่ะ....การจีบนี้ประสบผลสำเร็จมาก จีบได้แล้ว ได้พี่เป็นแฟนแล้ว ไม่ดีใจหรือไง” ต้นหนาวยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขามองปลายฝนที่ยังเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เด็กน้อยนิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนจะส่ายหน้าปฎิเสธออกมา

“ไม่ใช่แบบนี้สิครับ พี่อย่ายอมง่ายๆสิ” ปลายฝนพองแก้มอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก ทำเอาคนเป็นพี่ที่มึนงงไปแทน

“ผมเรียนมาอีกหลายอันเลย พี่ลองดูอันนี้นะ....พี่ครับ พี่เห็นอะไรบางๆไหม แล้วพี่ก็ต้องถามว่าอะไร ผมก็จะบอกว่า นี่ไง สายใยที่เชื่อมใจเราสองคน” ปลายฝนพูดเองเล่นเองเสร็จสรรพ

“หรือว่าจะเป็นอันนี้ก็ได้นะครับ ผมคิดถึงพี่วันละ 2 เวลานะครับพี่รู้ไหม เวลาหลับกับเวลาตื่น” คนยังนึกมุกที่ตนเองไปศึกษามาอย่างไม่เขินอาย หลังจากที่ถูกคนเป็นพี่ทำลายความเขินทั้งหมดไปตั้งแต่มุกแรกแล้ว

​ต้นหนาวมองดูความพยายามของน้องชายและการจีบที่ออกจะแปลกไปเสียหน่อย กระนั้นเขาก็มีความสุขมากกับการกระทำเล็กๆน้อยๆนี้จริงๆ

​ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นตัวเขาที่รักน้องมาตั้งแต่แรก คิดไม่ซื่อกับน้องมาเป็นเวลานาน ดังนั้นแม้ว่าน้องจะไม่ต้องจีบเขา เขาก็รักอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น สำหรับเขา...น้องไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เป็นตัวน้องเอง ก็น่ารักไปทั้งหมดแล้ว

“พี่ พี่ได้ฟังผมอยู่ไหม” ปลายฝนเอียงคอถามคนที่จ้องหน้าตนเองนิ่ง

“อืม”

“พี่โกหก พี่ไม่ได้ฟังที่ผมจีบพี่เลย”

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ”

“ก็พี่ไม่หัวเราะมุกสุดท้ายของผมอ่ะ ขนาดผมยังหัวเราะเลยนะ”

“มุกจีบมีอะไรต้องหัวเราะด้วยหรอ” ต้นหนาวยอมรับว่าตัวเองไม่ได้ฟังจริงๆ เพราะมัวแต่หลงใหลน้องที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่ เมื่อถูกจับได้ก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย

“เพราะพี่ไม่ได้ฟังเลยไม่รู้ว่ามันตลกไงล่ะ ผม...ผมไม่อยากคุยกับพี่แล้ว” ปลายฝนงอนจริงจัง เขาดันตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของพี่ชาย แก้มใสพองเอาลมเข้าเหมือนหนูแฮมเตอร์ตัวน้อย

“โกรธพี่แล้ว?”

“ครับ ผมโกรธพี่แล้วจริงๆด้วย”

“อ่า งั้นพี่ต้องง้อเรายังไงดีล่ะ” ต้นหนาวเอ่ยถามน้องชาย มือหนึ่งก็ลูบไล้แก้มเนียนไปด้วย

“พี่ต้อง  พี่ต้องซื้อขนมเค้กมาให้เยอะๆ แล้วผมก็อยากกินช็อกโกแลตที่อร่อยๆ แล้วก็...”

“หิวใช่ไหม หืม?” คนเป็นพี่ถามอย่างเอ็นดู น้องน้อยของเขาเหมือนจะชอบกินขนมจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ก็กินอย่างละเล็กอย่างละน้อยเท่านั้น เขาไม่เคยเห็นจะกินเยอะแยะอะไรแบบนั้นเลย

“ไม่ได้หิวสักหน่อย” ปลายฝนส่ายหน้ารัวๆ เห็นท่าทางปฎิเสธอย่างรีบร้อน คนที่เอามือจับแก้มเบาๆก็อดที่จะบีบมันลงไปหนึ่งครั้งไม่ได้ด้วยความหมันเขี้ยว

“เฮ้ นี่กำลังป้อนอาหารหมาฉันหรอ ดาร์ลิ้งทำร้ายจิตใจทูนหัวคนนี้ได้ยังไง” เสียงโวยวายที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ ทำให้ทั้งสองเพิ่งจำได้ว่ายังไม่ได้กดวางสาย

​แม้จะดูเป็นการเสียมารยาท ทว่าคนที่แอบฟังพวกเขาคุยกันตั้งแต่ต้นจนจบน่ะเรียกว่าอะไร?

“มายุ่งกับคนของฉัน ต้องการอะไร” ต้นหนาวยกมือถือของน้องชายก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังถือว่าห่างชั้นกับอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงต้องการรู้จุดประสงค์ของทางนั้นก่อน

“คนของแก? อ่า....นี่คือประธานบริษัท TIMEsTULA ใช่ไหม คนที่เลี้ยงดาร์ลิ้งของฉันไว้กินเองน่ะ” ต้นหนาวคิ้วกระตุกด้วยความโกรธเมื่อได้ยินคำว่า “ดาร์ลิ้งของฉัน” เต็มปากเต็มคำของคนหน้าหนา

“ปลายฝนเป็นคนรักของฉัน”

“แล้วไงวะ” ออเดรย์ที่พูดเล่นมาตลอด ตอนนี้เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดเล็กน้อย

“..............”

“ทำไม หวงของหรอ? ฉันก็หวงของของฉันเหมือนกัน แล้วก็มีคนอีกคนที่หวงมากกว่าฉันอีก! ฉันมันก็แค่ตัวหลอกเท่านั้นแหละ ที่มาวันนี้ก็เพราะคำสั่งของนายท่านผู้ยิ่งใหญ่ที่ให้มาพาตัวดาร์ลิ้งไปพบ”

“หมายความว่ายังไง” ต้นหนาวยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกสั่นสะท้าน สำหรับเขาแล้ว คู่ต่อสู้อย่างออเดรย์นั้นก็น่ากลัวอยู่แล้ว แต่เจ้าตัวกลับพูดถึงคนที่ยิ่งใหญ่กว่าตนเอง และมีจุดประสงค์คือน้องชายของเขาด้วย

​เรื่องนี้มันหมายความว่ายังไง!

“อะไร? ก็ตามที่บอกไป ฉันกำลังจะไปรับดาร์ลิ้ง ถ้าแกไม่ยอมดีๆ เดี๋ยวได้รู้กัน” ออเดรย์ข่มขู่ออกมาอย่างชัดเจน ต้นหนาวกำหมัดแน่น มือของเขาบีบโทรศัพท์ราวกับมองเห็นคนพูดอยู่ตรงหน้า แล้วโทรศัพท์เครื่องนี้ก็คือมัน

“ไม่ไป พี่...ผมไม่ไปไหนนะครับ ผมจะอยู่กับพี่” ปลายฝนเกาะแขนของต้นหนาวอย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าคนที่อีกฝ่ายพูดถึงคือใคร แต่เขารู้เหมือนกับพี่ชายนั่นแหละว่าออเดรย์ไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าคนที่ออเดรย์พูดถึงนั้นยิ่งใหญ่กว่าเขา งั้นหมายความว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม

​ปลายฝนไม่เคยเจอสถานการณ์อย่างนี้มาก่อน และที่พึ่งเดียวของเขาตอนนี้ก็คือพี่ชาย

​เขาไม่รู้ว่าเขาเดินผิดพลาดอย่างไร ทำไมจู่ๆถึงมีคนหมายตาเขาไว้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขาโด่งดังกว่านี้ เป็นดาราเบอร์ต้นๆของประเทศก็ยังไม่เคยเจอการคุกคามแบบนี้มาก่อนเลย

​โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าในอดีต เป็นเพราะเขาไม่เคยปรากฏตัวในเรื่องของธุรกิจการเมืองมาก่อน คนยิ่งใหญ่อย่างอาเธอร์ผู้ไม่เคยสนใจเรื่องในวงการบันเทิงย่อมไม่เคยเห็นเขา ครั้งนี้เขาปรากฏตัวพร้อมกับพี่ชายในโอกาสที่ได้เจอกับผู้นำประเทศ ดังนั้นคนที่มักจะดูข่าวจำพวกนี้จึงได้เห็นเขาอย่างชัดเจน

​ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าคนของออเดรย์ตอนนี้ได้พบความจริงแล้วว่าปลายฝนนั้นมีที่มาที่ไปยังไง อย่างไรเรื่องของบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ไม่ใช่ข้อมูลความลับ พวกเขาเปิดเผยให้กับผู้คนมากมายที่เข้ามาดูข้อมูลก่อนที่จะเลือกเด็กไปเลี้ยงเป็นลูก ดังนั้นการตรวจสอบประวัตินั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

​หลังจากไล่ไทม์ไลน์ก็ได้รู้ว่าปลายฝนคนนี้มีลำดับความเป็นไปที่ค่อนข้างใกล้เคียงเลย อายุของเขาก็เหมือนจะเกิดก่อนที่เขาจะกลับไป ก่อนจะเกิดเรื่องไฟไหม้ในตอนนั้น มารดาของเจ้าตัวนั้นเป็นผู้ป่วยที่ถูกไฟครอก บาดเจ็บไปทั้งตัวก่อนจะสิ้นใจไปหลังจากที่หลอดเด็กออกมา ส่วนเด็กหลังจากเกิดมาก็ถูกส่งไปยังบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าจนรอดชีวิตมาจนเติบใหญ่ได้

​ตอนนี้เหลือแค่ขั้นตอนการตรวจผลเลือด และอาเธอร์ก็อยากเจอลูกชายคนนี้มากๆ สั่งให้ออเดรย์มาพาตัวว่าที่ลูกชายไปพบทันที

​ซึ่งเรื่องนี้สองพี่น้องไม่ได้รู้เรื่องด้วย เมื่อได้ยินว่าคนจะพาตัวไปก็คิดในแง่ที่เลวร้ายไว้ก่อน

“เฮ้ ดาร์ลิ้ง ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ถ้าดาร์ลิ้งไปกับทูนหัวคนนี้ล่ะก็...ดาร์ลิ้งจะสุขสบายไปทั้งชาตินะ” ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนกับเสี่ยที่กำลังล่อลวงเด็กหนุ่มให้ขายตัว ใบหน้าของปลายฝนยิ่งขาดซีดมากขึ้นอีก

“อย่ามายุ่งกับคนของฉัน ต่อให้พวกแกเป็นใคร...ฉันก็จะสู้จนกว่าจะตาย” ต้นหนาวคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว คนกล้ามาขายฝันต่อหน้าเขา ทั้งยังข่มขู่ว่ามีประธานใหญ่โตอยู่เบื้องหลังอีก

​เอาเถอะ! ถ้าพวกมันจะทำลายน้องชายของเขา ก็ต้องข้ามศพเขาไปก่อน

“โห โหดร้ายจัง แต่ก็....น่าฆ่าทิ้งชะมัด” ออเดรย์พูดออกมาอย่างนึกสนุก แต่คนฟังกลับรู้สึกได้ถึงการคุกคามอย่างหนักของอีกฝ่าย

​ปลายฝนขมวดคิ้วแน่น คิดไม่ตกว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ส่วนต้นหนาววางแผนในหัวอย่างรวดเร็ว ถ้าเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะสู้จนกว่าจะพังพินาศไปด้วยกัน ระหว่างนั้นก็จะหาหนทางให้น้องได้หนีไปซ่อนตัวก่อน

​ตัวเขานั้นไม่เป็นไรหรอก ขอแค่ปลายฝนของเขาปลอดภัยก็พอแล้ว

.................................

เอ่อ พ่อเขาให้มารับน้องไปตรวจเลือดแล้วก็พบครอบครัวที่แท้จริงของน้องป่ะพี่ออเดรย์ แต่ทำไมพี่เล่นใหญ่เหมือนกับพวกมาเฟียที่จะลักพาตัวน้องไปเลยล่ะ!

อย่าหาแกง....