"อ่าาา ในที่สุดก็เรียนจบซักที" ชายหนุ่มหน้าตาดีกล่าวออกมาเบาๆพรางมองตัวเองในกระจกด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
ชายหนุ่มคนนี้มีชื่อว่า ลู่เฟิง เป็นักศึกษาปริญญาโท ที่ทำงานส่งตัวเองเรียนอาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆที่ราคาไม่แพงมาก ถ้าถามว่าทำไมถึงเรียนต่อป.โท ทั้งๆที่ไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น เรียนจบแค่ ป.ตรี ก็น่าจะพอแล้ว ด้วยความที่เ้าตัวเป็คนที่รักในการเรียนรู้ ชอบศึกษาในเื่ต่างๆนั่นเองทำให้เขาอยากที่จะเรียนต่อไปเรื่อยๆ เท่าที่ตัวเขานั้นยังไหว
"ว่าแต่ว่าเถอะ วันนี้ในห้องนี่ร้อนกว่าทุกวันเลย แฮะ" ลู่เฟิงบ่นออกมาในขณะที่เหงื่อไหลท่วมทั้งตัว
ตึงงงงง!
หลังจากที่พูดออกมาได้ไม่นาน เ้าตัวก็ได้ล้มลงไปนอนกับพื้น
ลู่เฟิง
ลู่เฟิง
เสียงเรียกของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาทำให้ชายหนุ่ม ที่กำลังนอนอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
"อ่าาา ปวดหัวจังเลย" ลู่เฟิงค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมๆกับเอามือกุมขมับไปด้วย
"ลู่เฟิง เปนยังไงบ้างลูก จ้าวเฟิงลูกฟื้นแล้ว!..." หญิงสาวที่เรียกลู่เฟิง เอ่ยถามลู่เฟิงพร้อมกับะโเรียก สามีตัวเอง
ลู่เฟิง หลังจากที่ตื่นขึ้นเต็มตาแล้วก็หันไปมองหญิงสาว คนที่พูดกับตัวเอง ทันใดนั้นเองความทรงจำจากร่างของลู่เฟิงคนเก่าก็ได้แล่นเข้ามาในหัวของเขา ซึ่งลู่เฟิงคนที่เขาเข้ามาอยู่ในร่างนั้นมีคนในครอบครัวอยู่ด้วยกัน 3คน รวมตัวเขา โดยที่พ่อของเขานั้นมีชื่อว่า จ้าวเฟิง ทำอาชีพหาปลา ส่วนแม่ของเขา หรูชิงเฟิง เป็คนคอยขายปลาที่พ่อของเขาจับมาได้ และตัวของเขานั้นก็เป็คนออกไปหาปลากับพ่อของเขา
ซึ่งในระหว่างที่ลู่เฟิงคนเก่ากำลังไปหาจับปลาในทะเลกับพ่อของเขานั้น ก็ประสบอุบัติเหตุตกเรือแล้วหัวกระแทกกับลำตัวของเรือพอดีทำให้หมดสิติไป หลังจากนั้นตัวเขาก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างของลู่เฟิงคนนี้แทน
ด้วยความที่ลู่เฟิงคนเก่าเป็คนที่รักพ่อกับแม่มาก ทำให้แม้จะตายจากไปแล้วแต่จิตใต้สำนึกที่เหลืออยู่ก็ทำให้เขารู้สึกรักทั้งสองคนไม่ต่างอะไรจากลู่เฟิงคนเก่า
"ยังปวดหัวอยู่ไหมจ๊ะ ลู่เฟิง อย่าพึ่งขยับตัวเยอะนะ" หรูชิงที่เห็นว่าลู่เฟิงกำลังจะลุกขึ้นก็รีบเข้าไปประคองลู่เฟิงเอาไว้พร้อมกับเอ่ยเตือนลู่เฟิงด้วยความเป็ห่วง
ตึงๆๆๆๆ
"ไหนๆ เ้าบอกว่าลู่เฟิงฟื้นแล้วใช่ไหม หรูชิง" เสียงของจ้าวเฟิงดังมาแต่ไกล ะโถามภรรยาของตัวเองอย่างตื่นเต้น
"เป็ยังไงบ้างลูก" จ้าวเฟิงที่พึ่งจะเข้ามาในห้องรีบเข้าไปจับตามตัวของลู่เฟิงด้วยความเป็ห่วง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไม่เป็อะไรมากหรอก แค่ปวดหัวเพียงนิดหน่อยเท่านั้น" ลู่เฟิงเอ่ยบอกพ่อกับแม่ของตัวเองเมื่อเห็นว่าพวกเขาดูเป็กังวลกับอาการของตัวเขา
หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นพ่อแม่ของลู่เฟิงก็มีสีหน้าที่ผ่อนคลายลง เพราะดูเหมือนว่าลู่เฟิงจะไม่ได้เป็อะไรมาก
"จริงสิ ลูกพึ่งจะฟื้นขึ้นมาคงจะหิวแน่ๆ หรูชิง เ้าดูลูกไปก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปเอาข้าวมาให้ลูกก่อน" จ้าวเฟิงหันไปบอกภรรยาของตัวเองพร้อมกับรีบเดินออกไปจากห้องทันที
"ลู่เฟิง แม่คิดว่าจะเสียลูกไปเสียแล้ว ลูกหลับไป 2 วันเต็มๆเลย" หรูชิงกล่าวออกมาด้วยในหน้าที่มีน้ำตาซึม
"ข้าต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ท่านแม่ต้องเป็ห่วง แต่ข้าไม่เป็อะไรแล้วขอรับ" ลู่เฟิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นลูเฟิงก็ได้พูดคุยกับแม่ของตัวเองไปเรื่อยๆ ไม่นานนักพ่อของเขาก็ได้เอาข้าวมาให้ โดยที่แม่ของเขาอาสาจะเป็คนที่ป้อนข้าวให้ลู่เฟิง ทำให้ลู่เฟิงนั้นเข้าใจเลยว่าทำไมลู่เฟิงคนเก่านั้นถึงได้รักทั้งสองคนเอามากๆ เพราะด้วยความรักและความห่วงใยที่มีให้กับลู่เฟิงนั้น มันช่าง อบอุ่นเหลือเกิน
'หลับให้สบายเถอะลู่เฟิง หลังจากนี้ข้าจะเป็ดูแลพวกเขาต่อให้เอง' ลู่เฟิงคินในใจพร้อมกับอ้าปากกินข้าวที่แม่ของเขานั้นยื่นมา
มันเป็แค่ข้าวกล้องต้มที่ใส่เนื้อปลาที่แล่มาแล้วเท่านั้น ไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย รสชาติก็จืดๆ แต่ลู่เฟิงกลับรู้สึกว่าข้าวต้มชามนี้เป็ข้าวต้มที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมา
"รสชาติดียิ่งนัก ท่านพ่อเป็คนทำหรือขอรับ" ลู่เฟิงที่กำลังเคี้ยวข้าวต้มตุ่ยๆหันไปถามพ่อของตัวเอง ที่กำลังมองเขากินข้าวต้มอยู่ด้วยรอยยิ้ม
"ฮ่าๆๆ ใช่แล้วล่ะ ฝีมือพ่อเอง ปกติแม่เ้าจะเป็คนทำนะ วันนี้เป็กรณีพอเศษ" จ้าวเฟิงพูดอย่างอารมณ์ดี
"สังสัยอาหารมื้อต่อๆไป ท่านต้องเป็คนทำแล้วละมั้ง" หรูชิงพูดตัดเพ้อ
"อาหารของท่านแม่!" ลู่เฟิง
"อาหารของเ้า!" จ้าวเฟิง
"อร่อยที่สุด!" x2
ทั้ง 3 คนก็มองหน้ากันไปมา
ฮ่าๆๆๆ x3
หลังจากนั้นไม่นาน ลู่เฟิงก็ได้ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต้มจนหมดชาม
"เอาล่ะลู่เฟิง นอนพักซะนะ จะได้หายไวๆ" หรูชิงพูดพร้อมกับลูบหัวลู่เฟิงเบาๆ
"รีบๆหายไวๆล่ะเ้าลูกชาย" จ้าวเฟิงยืนกอดอกมองลู่เฟิงยิ้มๆ ซึ่งลู่เฟิงก็ยิ้มตอบ
"ไปกันเถอะ หรูชิง ให้ลูกได้พักผ่อน" จ้าวเฟิงเอ่ยบอกภรรยาตัวเอง เพราะ้าให้ลูกนอนพักผ่อน
"จ่ะ แม่ไปก่อนนะลูก มีอะไรก็เรียกแม่ได้เลยนะ" หรูชิง
"ขอรับท่านแม่" ลู่เฟิงตอบกลับ
หลังจากนั้น พ่อกับแม่ของลู่เฟิงก็ออกจากห้องไป
"ที่โลกนี้ สงสัยพวกเครื่องปรุงจะหายากแฮะ คงต้องหาทางทำเอาไว้ใช้บ้างแล้ว อยู่ใกล้ทะเลแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยๆก็มีเกลือใช้" ลู่เฟิงนอนมองเพดานห้องพร้อมกับพยายามค้นหาความทรงจำของเ้าของร่างว่าพอมีอะไรที่จะเอามาใช้ทำพวกเครื่องปรุงที่เขารู้จักได้บ้าง
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านมากๆเลยนะครับ ที่อ่านจนจบ ไม่รู้ว่าสนุกกันไหม ไรท์พึ่งเขียนเื่นี้เป็เื่แรกนะครับ การบรรยาย อาจจะติดขัดไปบ้าง ไรท์จะพยายามพัฒนาให้ดีขึ้นเรื่อยๆนะครับ อยู่ด้วยกันนานๆนะครับ ^^
832
