หลังจากที่หลี่ซูเม่ยทำใจยอมรับได้แล้วว่าท่านเว่ยเสิ่นหนิงคือฮองเฮาแห่งแคว้นหวงหลง นางจึงก้มหน้าลงมองพื้นเช่นเดิม ไม่พูดจาอันใด
เมื่อฮองเฮาเห็นดังนั้นจึงมองหน้ากับท่านเ้าสำนักก่อนจะส่งสายตาบอกให้นางออกไปก่อน ทำให้ภายในศาลาแห่งนี้เหลือเพียงฮองเฮาและหลี่ซูเม่ย
หลี่ซูเม่ยเห็นชายเสื้อของท่านผ่านทางหางตา นางคาดเดาได้ว่าตอนนี้มีเพียงนางกับฮองเฮา ขณะที่นางกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น ฮองเฮาได้เอ่ยขึ้นมาว่า"เ้าทำตัวตามสบายเถิด ในนี้ไม่มีคนอื่นนอกเหนือจากเ้ากับข้าแล้ว"
"เพคะ"
"เ้าไม่จำเป็ต้องใช้คำเ่าั้กับข้าหรอก ใช้คำที่เ้าใช้กับท่านอาจารย์ของเ้าเถิด"
"เ้าค่ะ"
"ไม่ต้องกลัวไปเด็กน้อย ข้ามีเื่อยากจะสอบถามเพียงไม่กี่เื่เท่านั้น"
"เื่แรก เ้าคงรู้แล้วว่าสือซานและสือปาคือคนของข้า ทั้งสองได้บอกกับข้าว่าเ้ามีหยกอยู่ชิ้นหนึ่ง ข้าขอดูหยกชิ้นนั้นได้หรือไม่"
'เอ...ตอนนั้นที่สือซานกับสือปามาช่วยข้าจากพวกโจรปิดหน้า แล้วพาข้ามาที่แคว้นนี้ก็เป็เพราะหยกที่อากงให้มาั้แ่ตอนที่ข้ายังอยู่อีกโลกนึงนี่นา แล้วฮองเฮา พระองค์ทรงรู้ได้ยังไงว่าข้ามีหยกชิ้นนั้นอยู่กับตัว ลองให้พระองค์ดูดีกว่า เผื่อจะได้รู้เบาะแสของเ้าของหยกอีกชิ้นหนึ่ง แล้วก็เหตุผลที่พระองค์ส่งคนของพระองค์มาช่วยข้าเอาไว้'
"ได้เ้าค่ะ"
เมื่อฮองเฮาได้เห็นหยกชิ้นนั้น พระองค์ถึงกับหลั่ง*น้ำพระเนตรให้นางเห็น นางรู้งุนงงเป็อย่างมาก นางไม่เข้าใจว่าพระนางมีความเกี่ยวข้องอันใดกับหยกชิ้นนี้ ถ้าพระนางมีความเกี่ยวข้อง เช่นนั้นตัวนางเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพระนางด้วยหรือไม่
*น้ำพระเนตรเป็คำาาศัพท์ แปลว่า น้ำตา
หลี่ซูเม่ยไม่รู้ว่านางต้องทำเช่นไรหรือต้องพูดอะไรในสถานการณ์เช่นนี้ นางจึงยืนนิ่งๆรอให้ฮองเฮาเป็คนกล่าวถึงเื่นี้ด้วยพระองค์เอง
คำแรกที่พระนางพูดออกมา ทำให้นางต้องตกตะลึงเป็รอบที่สองของวัน คำคำนั้นคือคำว่า "สวัสดี"
'ฮองเฮารู้จักภาษาไทยได้ยังไง หรือว่าที่โลกนี้ก็มีเมืองที่ใช้ภาษานี้ด้วย ต้องเป็แบบนี้แน่ๆ' หลี่ซูเม่ยปลอบตัวเอง
ทางด้านฮองเฮาเมื่อเห็นว่าหลี่ซูเม่ยมีปฏิกิริยากับคำคำนี้ พระองค์จึงมั่นใจว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือหลานสาวของตนเป็แน่ พระองค์จึงกล่าวว่า "เราไม่ใช่คนของโลกนี้ั้แ่แรกแต่ต้องจากมาเพราะความจำเป็ ที่โลกแห่งนั้นเราอยู่ในประเทศที่มีชื่อว่าประเทศไทย คำที่เราพูดเมื่อครู่ก็เป็คำทักทายของที่นั่น เ้ารู้จักหรือไม่"
"เออ...คือ...ข้าคิดว่า....ข้ารู้จักเ้าค่ะ" นางลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบตามควสมจริงเพราะเห็นสีหน้าที่จริงจังของฮองเฮาและสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
'เห้อ ในที่สุดก็ตอบออกไปแล้ว ว่าแต่นี่มันจริงหรือเนี่ย ฮองเฮาก็ข้ามมิติมาเหมือนกัน? แถมยังมาจากที่เดียวกันอีก!?'
"เอาเถอะ ข้าคิดว่าเื่นี้คงทำเ้าใไม่น้อยไปกว่าเื่ก่อนหน้านี้ มานั่งข้างๆข้ามา ข้าจะเล่าให้เ้าฟัง"
หลังจากฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว ทำให้หลี่ซูเม่ยได้รู้ว่าฮองเฮา แท้จริงแล้วคือน้องสาวของอากงของนางนั่นเอง ท่านบอกว่าเวลาที่โลกโน้นเร็วกว่าที่นี่
ครั้งแรกที่ท่านมายังโลกแห่งนี้ ท่านมีอายุเพียง 12 ปี ่แรกๆท่านยังสามารถไปกลับระหว่างโลกทั้งสอง แต่เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งท่านได้พบว่าจำนวนครั้งที่สามารถไปกลับระหว่างโลกได้มีจำนวนครั้งที่ลดลงทุกครั้งจนไม่สามารถไปกลับได้ในที่สุด
หยกชิ้นนี้แท้จริงแล้วเป็ของของโลกนี้ เหตุผลที่ท่านนำกลับไปยังโลกเดิม เพราะท่านอาจารย์ที่โลกนี้ของท่านได้ทำนายไว้ว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะมีคนที่มีความเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของโลกแห่งนี้ไปเกิดเป็หลานสาวคนโตของท่าน ให้ท่านนำหยกชิ้นนี้ไปให้เด็กคนนั้น เมื่อถึงเวลา เด็กคนนั้นจะมาปรากฏตัวที่โลกแห่งนี้เอง
เมื่อท่านกลับไป ท่านจึงฝากหยกชิ้นนั้นไว้กับพี่ชายของท่าน แล้วกำชับให้ส่งมอบให้หลานสาวคนโตเมื่อเห็นว่าถึงเวลาอันสมควร โดยที่ไม่ได้บอกว่าหลานสาวคนโตผู้นี้จะต้องจากโลกนั้นมายังโลกแห่งนี้
ตัวท่านเองเคยเล่าเื่ที่โลกแห่งนี้ให้พี่ชายท่านฟัง พี่ชายท่านก็เชื่อท่าน เชื่อว่ามีโลกอื่นนอกจากโลกที่ตนเองอาศัยอยู่จริง
หลี่ซูเม่ยหรือแตงโมจึงเล่าเื่ที่อากงยังดูแลห้องของน้องสาวของท่านเป็อย่างดีให้ฮองเฮาฟัง ท่านจึงบอกว่าพี่ชายคงคิดว่าท่านจะกลับไปอีกครั้ง เพราะครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน ท่านไม่ได้ร่ำลาพี่ชาย เนื่องจากกลัวว่าพี่ชายจะทำใจไม่ได้ ไม่ติดว่าพี่ชายยังคงรอท่านอยู่แม้นานถึงเพียงนั้นแล้ว
ทั้งคู่ต่างผลัดกันเล่าเื่ราวต่างๆที่แต่ละคนได้พบเจอให้อีกคนฟัง มีทั้งเื่ที่ฟังแล้วสุขและเื่ที่ฟังแล้วเกิดความทุกข์ ฮองเฮาบอกให้หลี่ซูเม่ยเรียกพระองค์ว่าท่านย่าเล็กเวลาที่อยู่ด้วยกันสองคนหรืออยู่กับท่านอาจารย์ ส่วนพระองค์จะเรียกนางว่าหลานรัก
นอกจากนี้นางยังได้รู้อีกว่าแท้จริงแล้วท่านอาจารย์กับฮองเฮาเป็ศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน โดยท่านอาจารย์ของนางเป็ศิษย์พี่ ทั้งคู่จึงมีความสนิทสนมกับอย่างยิ่ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงเวลาสำหรับอาหารเที่ยง ฮองเฮาจึงให้หลี่ซูเม่ยและท่านเ้าสำนักอยู่รับประทานด้วยกันถือเป็การจัดเลี้ยงเล็กๆ ตอบแทนที่หลี่ซูเม่ยช่วยชีวิตองครักษ์คนสนิทขององค์รัชทายาทไว้
ทั้งสามจึงนั่งร่วมโต๊ะกัน ก่อนจะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มีความสนิทสนมกันมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะฮองเฮากับหลี่ซูเม่ย
่บ่ายฮองเฮาได้เรียกทั้งสองมาพูดคุยถึงเื่สำคัญอีกหนึ่งเื่ ซึ่งเื่นี้มีความเกี่ยวข้องกับหยกที่หลี่ซูเม่ย...
------------------------------------------------------
ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้นะคะรีดทุกคน ปีใหม่ขอให้ทุกอย่างสมหวัง ขอให้ร่ำรวยๆ
เนื่องในโอกาสวันปีใหม่(ทางจันทรคติ) ไรท์มีของจะให้รีดที่น่ารักทุกคนน ไรท์ไม่มีอั่งเปา/แต๊ะเอียให้ แต่ไรท์จะลงให้เพิ่มอีก 1 ตอนแล้วกันน้าา ♥️
832
