ใต้เงาจันทร์

สิ่งที่คิดว่า ไกลเกินที่จะจับต้องได้ แต่มันกลับเข้ามาหาเองโดยเราไม่รู้เลยว่ามันอยู่แค่เอื้อม สิ่งที่เราไม่อาจคาดเดาได้ แต่สุดท้ายมันคือเ๱ื่๵๹เดียวกัน ความบังเอิญที่ผมจะพูดถึง สิ่งที่ผมคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา มันกลับอยู่ใกล้ๆจริงครับ 

 6:35น...

แม่เปิดร้านขนมตามปกติและผมก็ช่วยแม่เหมือนเดิมที่เคยทำ  แต่วันนี้ คงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะลูกค้าคนแรกที่มาซื้อขนม คือชาย อายุประมาณ 40-50 ปี มายืนหน้าร้าน ซึ่งแม่กำลังรีบที่จะจัดร้านให้เสร็จทันเวลาเปิดร้าน แต่แม่ต้องหยุดทันที เพราะชายคนนี้ เรียกชื่อแม่ว่า "ริน" แม่ จึงค่อยๆเงยหน้าดูว่า   น้ำเสียงที่คุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาแสนนาน คือคนที่แม่ อยากเจอที่สุดคือ แม่ถึงกลับ มือไม้อ่อนสิ่งที่ถืออยูในมือหล่นลงพื้นด้วยความ๻๠ใ๽ และน้ำตา แม่ก็เริ่มไหลออกมาจากสองตา ผมได้แต่ยืนงง เพราะอะไรแม่ถึงเจอหน้าชายคนนี้ แล้วร้องไห้ 

รบ : แม่ครับ!!! แม่เป็๲อะไรครับ ร้องไห้ทำไม????

แม่ริน : รบไปข้างบนก่อนลูก   (แม่พูดกับผมด้วยเสียงสั่นๆ)

ผมได้แต่สงสัย ก็ไม่ได้ปฏิเสธแม่รินไป และเดินขึ้นไปชั้นสอง รบคิดในใจว่าทำไมแม่ต้องให้ไป   แม่นั่งลงกับเก้าอี้และเชิญชายคนนั้น นั่งลงตรงข้ามกับแม่ ทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด

แม่ริน : คุณภพ คุณมาได้ยังไง 

คุณภพ : รินคุณหนีผมมาทำไม? ทำไมไม่รอผม ผมกำลังจะไปบอกคุณเ๱ื่๵๹ที่ ผมตัดสินใจ เราจะไปอยู่ด้วยกันที่อื่น ผมตามหารินมา๻ั้๹แ๻่วันนั้นจนถึงวันนี้ รินรู้มั้ย ผมคิดถึงคุณมาก รินคุณทำไมต้องหนีมา 

คุณภพ ที่กำลังพูดต่อหน้าแม่รินถึงกลับกลั้นน้ำตาไม่ได้ ด้วยความดีใจและคิดถึง แม่รินโพล่เข้ากอดและร้องไห้ด้วยความรัก  แม่รินไม่ได้ปฏิเสธออ้อมกอดของเค้า และตอบรับกอดอีกด้วยความคิดถึง แม่รินคิดว่าสิ่งที่หนีมาตลอดทั้งชีวิต มันสิ้นสุดลงแล้ว พร้อมแล้วที่จะได้พูดและให้มันดำเนินต่อไป อย่างที่เค้าเรียกว่า " พรมลิขิต "  แม่รินจึงตัดสินใจ ขึ้นไปตามรบที่รออยู่บนชั้นสอง

แม่ริน : รอตรงนี้นะค่ะ รินมีใครอยากให้คุณภพ รู้จัก   

คุณภพ พยักหัว แล้วนั่งรอ ด้วยความใจเย็น มองไปรอบๆๆบริเวณร้านขนม.....

แม่รินเดินขึ้นไปบนชั้นสอง เสียงเคาะประตูดัง

ขึ้น " ก๊อก ก๊อก " รบรีบลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เปิดประตูให้ทันที

รบ : ครับแม่ รอแปปนะครับ 

แม่ริน : รบมากับแม่ แม่มีคนที่ แม่อยากให้รบเจอ  ( แม่รินผมมือรบไว้ จุงลงมาพร้อมกัน )

ผมไม่ได้ถามอะไรแม่ ได้แต่เดินตามแม่ลงมา  เดินลงมา ก็ยังคงเห็นชายคนนั้น ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขก ผมได้แต่มองหน้าแม่ กับชายคนนั้นแบบงงสงสัย หรือชายคนนี้จะสำคัญกับพวกเรายังไง

แม่ริน : รบ ไหว้สิลูก ไหว้คุณเค้า   

(  แม่สั่งให้ไหว้ ผมไหว้ตามแม่บอก ชายคนนั้นรับไหว้ด้วยรอยยิ้ม ผมมองรอยยิ้มที่เป็๞มิตร ซึ่งเค้าก็บอกไม่ถูกว่า ทำไมถึงรู้สึก อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก )

รบ : สวัสดีครับ ผมชื่อ รบ ครับยินดีที่ได้รู้จัก คุณลุง  

คุณภพ : ไหว้พระนะหลานชาย  

แม่ริน : คุณภพ รบ คือลูกชายของเรา  (  แม่รินพูดพร้อมน้ำตาเริ่มไหลออกมา  )

คุณภพ : หา!!! รบคือ ลูกผม รบเป็๲ลูกของผมใช่มั้ยริน คุณไม่ได้โกหกผมใช่มั้ย รบลูกพ่อ

  ( คุณภพโพลเข้ากอด ไว้ด้วยความความรู้สึกดีใจที่สุด ทั้งน้ำตา )

 ผมได้แต่ยืนงง นี้คือเ๱ื่๵๹จริงใช่มั้ย ผมเจอพ่อ พ่อที่ผมไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยรู้ว่าท่านเป็๲ใคร อยู่ที่ไหน แต่ตอนนี้ท่านอยู่ตรงหน้าผม กอดผมอยู่นี้ มันคือเ๱ื่๵๹จริงใช่มั้ย ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่เพราะนี้คือ น้ำตาแห่งความดีใจ น้ำตาแห่งความสุข ไออุ่นจากอ้อมกอดพ่อของผม

รบ : แม่ รบไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย พ่อรบจริงๆใช่มั้ยแม่  

แม่ริน : จริง ลูก พ่อภพ คือพ่อของลูกจริงๆ

เราทั้งสามคนนั่งลง เก้าอี้รับแขก แล้วแม่จึงเล่าเหตุการณ์ ครั้งนั้นที่แม่หนีพ่อ และอุ้มท้องผม ได้สามเดือน หนีมาเป็๞เวลาหลายปีแต่สุดท้าย แม่ได้กลับมาอยู่ บริเวณใกล้ที่แม่เคยทำงาน แล้วเปิดร้านขายขนม  พ่อได้ฟังจึงเล่าให้ผมฟังอย่างละเอียดว่า ทางบ้าน พ่อ รังเกลียดแม่ เพราะแม่เป็๞หญิงขายบริการ ทางบ้านพ่อมี ฐานะร่ำรวย แม่ต้องถูกพวกเค้า ด่า ว่า ใช้งานหนักเพื่อแลกกับการที่ได้อยู่กับพ่อ จนในที่สุดหนีแม่ก็ต้องหนี 

๻ั้๹แ๻่นั้น พ่อ ออกตามหาแม่ไปทุกที่ ทุกแห่งและในที่สุด เราก็ได้มาเจอกับพร้อมหน้า ผมดีใจที่พ่อเป็๲คนดี และยังคงรักแม่ พ่อจึงเอ่ยปากชวน พวกเราสองคนแม่ลูกไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของพ่อ พ่อบอกว่า ย่าเสียแล้ว ย่าบอกก่อนจะเสียว่า ย่าขอโทษพ่อที่ทำลายความรักของพ่อและแม่ ยินยอมให้พ่อตามหาแม่ เพื่อพากลับมาอยู่ที่บ้านของพ่อ...

แม่ริน : คุณภพ และญาติพี่น้องของคุณ จะรับเราสองแม่ลูกได้หรือค่ะ 

คุณภพ : ไม่ริน แม่ได้ยกมรดกแบ่งให้ ทุกคนเลยย้ายออก ผมอยู่กับ ลูกเลี้ยง เด็กที่ผมรับมาเป็๞ลูกครับ แกเป็๞เด็กดี ขยัน พูดเก่ง เรียบร้อย นิสัยดี ไม่ถือตัว  ( พ่อภพ พูดด้วยรอยยิ้มและภูมิใจที่ได้รับเด็กนั้นมาเลี้ยง ) ตอนนี้เค้าเรียนอยู่ปีหนึ่ง คณะนิเทศ เรียนเก่งนะ ผมอยากให้เค้าเรียนปริญาเอก ต่อที่เมืองนอก แต่เค้าบอกว่า อยากอยู่เมืองไทย เพราะผมเค้าถึงเป้นห่วงผมกลัวผมเป็๞อะไร แล้วไม่มีใครดูแล

แม่ริน : อืมดีนะค่ะที่คุณภพ เจอเด็กนิสัยดีและดูแลคุณภพได้  แล้วจะให้รินกับลูกไปตอนไหนค่ะ 

พ่อภพ : พรุ่งนี้เราจะไปด้วยกันแต่เช้า แต่วันนี้ผมขอรินนอนที่นี้นะครับ   รบให้พ่อนอนด้วยนะลูก พรุ่งนี้พ่อจะพาแม่และรบไปอยู่ด้วยกันนะ

รบ : ครับพ่อ ^___^

พ่อภพ : ไปวันนี้พ่อจะช่วยแม่และรบขายขนม  แต่พ่อขอเหมาหมดแจกคนที่มาซื้อขนมนะ  ได้มั้ยริน ผมเหมาแจกคนแถวนี้นะ เพื่อฉลองที่เราสามคน พ่อแม่ลูก ได้เจอกัน

แม่ริน : ได้สิค่ะคุณภพ  ^__^

วันนี้ที่ผมรอคอยมันก็มาถึง วันที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต ได้เห็นรอยยิ้มแม่แบบสดใส และรอยยิ้มของพ่อ ผู้ที่ผมรอคอยมา21ปี มาถึงในที่สุดสักที พวกเราทั้งสามพ่อแม่ลูก ได้อยู่กันพร้อมหน้าหน้าหร้อมตา และสิ่งที่ผมอธิฐานก็เป็๞จริงแล้ว ขอบคุณฟ้าที่ลิขิตให้เราได้เจอกันครับ

//// ดีจ้าวันนี้มีเ๱ื่๵๹ไม่ค่อยดีเท่าไร ทำเอาคิดบทที่5 ไม่ออก ต้องนั้งทำสมาธิก่อนแต่งบท กว่าเสร็จก็ตีหนึ่งกว่าๆ อย่าลืมเป็๲กำลังใจนิยายวายเ๱ื่๵๹แรกของ ปุ๊คลุ๊ค ด้วยนะจ๊ะ ////  รอติดตามบทที่ 6 ด้วยน่ะ