ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        หลินเสวี่ยจู๋รู้ดีว่าหากหยวนซิวอยู่ในเงื้อมมือของเหยี่ยนอ๋องย่อมไม่มีทางถูกปฏิบัติอย่างดีเป็นแน่นางต้องรีบสู้รีบจบแล้วช่วยเขาออกมา

        ดังนั้นหลังจากสลัดสายตาของเหยี่ยนอ๋องได้แล้วหลินเสวี่ยจู๋จึงเอ่ยถามองครักษ์ผู้นั้น “แปลงผักในจวนอยู่ตรงไหนหรือ?”

        องครักษ์ชะงักไปแล้วมองหลินเสวี่ยจู๋ด้วยสายตาเคลือบแคลง

        เมื่อเห็นหลินเสวี่ยจู๋หันซ้ายหันขวาราวกับไม่เคยเห็นโลกกว้าง ก็พลันคลายความสงสัยแล้วยิ้มดูแคลน

        “ฮูหยินหิวหรือยัง?” เมื่อนึกถึงชีวิตอันแสนลำบากบนเส้นทางเนรเทศเขาก็พอเข้าใจได้

        แต่เขายังไม่ทันได้ยินคำตอบก็กลับถูกตีเข้าที่ท้ายทอย

        หลินเสวี่ยจู๋เห็นเขาแน่นิ่งไปก็กลอกตาแล้วปรบมือเบาๆ“พูดจาไร้สาระ มารดาเดินหาเองก็ได้”

        นางตรงไปยังลานด้านหลังเดินไปสักพักก็พบกับประตู

        เมื่อผลักประตูเข้าไปสิ่งที่เห็นก็ทำให้นางตกตะลึง ‘โอ้สวรรค์ผลไม้และพืชผักบนภูเขาลูกนี้จะงอกงามเกินไปแล้ว’

        หลินเสวี่ยจู๋รีบวิ่งไปเก็บเกี่ยวผลผลิตทันที

        แม้ว่านางจะไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าอีกทั้งขอบเขตการเก็บสิ่งของเข้ามาในมิติก็กว้างขึ้น ทว่านางกลับใช้เวลาไปถึงสองเค่อกว่าจะวิ่งทั่วยอดเขาลูกนี้

        นอกจากนี้นางยังค้นพบเรื่องน่าตกใจ นั่นคือ ที่นี่มีไร่ชาด้วย

        ช่างหรูหราเสียจริงๆเหยี่ยนอ๋องช่างรู้จักผลิตเองขายเองอย่างถึงที่สุด

        สุดท้ายเมื่อเห็นยอดเขาที่โล่งเตียนหลินเสวี่ยจู๋จึงวกกลับมายังเส้นทางเดิม

        นางเก็บเกี่ยวผลผลิตไปตลอดทางจากลานด้านหลังไปจนถึงลานด้านหน้าขอเพียงเก็บเข้ามิติได้ก็ไม่ปล่อยให้หลุดรอดสายตา

        ไม่นานลานด้านหลังก็โล่งเตียน

        หลินเสวี่ยจู๋อ้อมทางโค้งใหญ่เก็บเกี่ยวทุกอย่างที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ในลานด้านหน้า

        ดังนั้นทั่วทั้งจวนจึงเปลี่ยนจากความเขียวชอุ่มเป็นซากปรักหักพัง

        ในที่สุดหลินเสวี่ยจู๋ก็หารถม้าของตนเองพบนางขนย้ายสิ่งของจำนวนหนึ่งจากมิติออกมาไว้ในรถม้า

        โอกาสทองเช่นนี้หากนางพลาดไปคงโง่เขลาเต็มที

        หลังจากทำทุกอย่างเสร็จหลินเสวี่ยจู๋ก็มองไปยังลานด้านหน้า พบว่ามีเรือนเพียงหลังเดียวที่มีกำแพงล้อมรอบ นางจึงหยิบพับไฟออกมาจากมิติ

        นางเดินวนรอบลานเล็กๆครึ่งรอบ ก่อนจะนำสุรานารีแดงชั้นดีที่ปล้นมาจากห้องเก็บสุราเมื่อครู่ออกมาจากมิติหลายไห

        รินสุราเล็กน้อยจุดไฟนิดหน่อยก็เสร็จสิ้น!

        “ไฟไหม้ ไฟไหม้แล้ว!”

        หลินเสวี่ยจู๋ตะโกนพลางวิ่งไปหลบที่ทางเดินด้านข้าง

        ไม่นานเหยี่ยนอ๋องก็พุ่งออกมาภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์นับสิบคน

        “รีบดับไฟเร็ว!”

        เมื่อเห็นเปลวไฟลุกลามไปถึงกำแพงเขาก็วิ่งหนีโดยไม่ลังเล เมื่อไปถึงริมทะเลสาบที่ขุดขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ที่ลานด้านหลังเขาก็หอบหายใจพลางจ้องมองเปลวไฟอย่างเคร่งเครียด

        ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ เห็นชัดว่าไฟไหม้เพียงบางส่วน ทว่าเหตุใดทั้งลานถึงได้ดูโล่งเตียนอย่างน่าประหลาด?

        ขณะที่เขาคิดว่าตนเองมองผิดและกำลังขยี้ตาอย่างสุดชีวิตอยู่นั้นหลินเสวี่ยจู๋ก็แบกหยวนซิววิ่งออกมาจากลานเล็กๆ

        หยวนซิวสำลักควันจนหน้าดำ

        เขาไม่คาดคิดว่าตนเองจะไม่ตายในเงื้อมมือของเหยี่ยนอ๋องแต่เกือบจะตายเพราะหลินเสวี่ยจู๋

        สตรีผู้นี้รู้อยู่แก่ใจว่าเขาอยู่ในเรือนยังจะวางเพลิงอีก!

        นางบ้าระห่ำหรือสะเพร่ากันแน่?

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบแบกหยวนซิวตรงไปที่รถม้า

        ทันทีที่ยัดคนเข้าไปด้านในก็ได้ยินเสียงตะโกนขององครักษ์ดังไล่หลัง“คนหนีไปแล้ว รีบตามไปเร็ว!”

        “ตามมารดาเจ้าสิ!” หลินเสวี่ยจู๋กระชากม่านรถม้าปิดแล้วสะบัดแส้อย่างแรง ม้าจึงพุ่งทะยานออกไป

        หลินเสวี่ยจู๋หัวเราะคิกคัก

        เอามาให้ข้าเสีย!

        ดาบขององครักษ์ถูกนางเก็บเข้ามิติภายในชั่วพริบตา

        นางฉวยโอกาสที่องครักษ์ยังคงตกตะลึงมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับพวกเขา ฝูงสุนัขกินคนนั่นเอง

        ด้วยความหวังดีจึงปล่อยพวกมันไว้ในกำแพง

        ไชโย! ในที่สุดนางก็กำจัดสิ่งกวนใจเหล่านี้ได้เสียทีมิฉะนั้นหากเลี้ยงไว้ในมิติตลอดเวลา นางย่อมไม่มีอะไรให้พวกมันกิน

        ฝูงสุนัขกินคนหิวโหยมาทั้งคืนเมื่อได้เห็นมนุษย์ที่ไร้ทางสู้ ดวงตาของพวกมันพลันแดงก่ำ พวกมันส่งเสียงเห่าหอน แล้ววิ่งเข้าไปล้อมองครักษ์นับสิบคนทันที

        เสียงเห่าของสุนัขปะปนกับเสียงกรีดร้องของมนุษย์ดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

        หยวนซิวได้ยินเสียงจึงเปิดม่านรถม้าออกแล้วมองไปทางด้านหลังเห็นเพียงร่างหนึ่งกำลังวิ่งโซซัดโซเซอยู่บนภูเขาที่โล่งเตียน ดูจากเสื้อผ้าแล้วดูเหมือนเสด็จพี่ของเขา

        หึเรื่องความร้ายกาจต้องยกให้หลินเสวี่ยจู๋จริงๆ

        มุมปากของหยวนซิวยกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะปล่อยม่านรถม้าลง

        เมื่อรถม้าแล่นออกไปไกลแล้วหลินเสวี่ยจู๋ก็ดึงบังเหียนให้ม้าหยุดลงนางหาวหวอดแล้วปีนเข้าไปในรถม้า

        “เจ้าเป็นคนทำหรือ?” หยวนซิวชี้ไปยังสิ่งของที่กองพะเนินจนเกือบถึงหลังคารถม้า

        หลินเสวี่ยจู๋พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเอนกายลงแล้วหลับตา

        “สามี ท่านช่วยเฝ้ายามหน่อย ข้าขอหลับสักงีบ” กล่าวจบ จิตสำนึกของนางก็เข้าไปในมิติทันที

        ว้าวข้าวของเยอะแยะเลย

        เมื่อครู่นางเก็บอย่างรีบร้อนไม่ได้ดูอย่างละเอียด ตอนนี้เมื่อค่อยๆ ตรวจสอบ ความสุขก็พลันเอ่อล้น

        หลินเสวี่ยจู๋นั่งลงใต้ต้นอิงเถาเก็บผลมากำมือใหญ่ แล้วเอาเข้าปากอย่างไม่เกรงใจ

        อืม…

        รสชาติเปรี้ยวอมหวานเทียบกับสายพันธุ์ใหม่ๆ ที่นางเคยกินในชาติก่อนไม่ได้ แต่ข้อดีคือสดใหม่ และมีกลิ่นหอมเข้มข้น

        ขอเพียงใช้น้ำพุจิตวิญญาณรดน้ำไปเรื่อยๆสักวันมันต้องอร่อยขึ้นแน่

        หลินเสวี่ยจู๋จัดระเบียบมิติอย่างพิถีพิถัน

        คราวนี้ในมิติของนางไม่ได้มีเพียงสวนผลไม้แปลงผัก บ่อน้ำ ป่าไผ่ ลำธาร และภูเขาเท่านั้น ยังมีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่เพิ่มมาอีกด้วย

        หากมองจากมุมสูงก็จะพบว่าวิวทิวทัศน์ช่างงดงามราวกับแดนเซียนในโลกมนุษย์

        หลินเสวี่ยจู๋รู้สึกสบายใจยิ่งนักนางสร้างเรือนไม้ไผ่เพิ่มอีกหลายหลัง และประดับประดาด้วยรั้วไม้ไผ่ หลังจากพึงพอใจแล้วสตินางก็ดับวูบผล็อยหลับไปทันที

        หลับไปตื่นหนึ่งก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว

        หลินเสวี่ยจู๋ลืมตาขึ้นเห็นหยวนซิวหลับตาราวกับกำลังพักผ่อนเช่นกัน จึงลุกขึ้นมาเงียบๆ

        “ตื่นแล้วหรือ?” เสียงของหยวนซิวดังขึ้นแทบจะในเวลาเดียวกัน

        “อืม” หลินเสวี่ยจู๋หยิบแส้ม้าขึ้นมา ก่อนจะขอคำแนะนำ “สามี พวกเรากลับกันเลยหรือไม่?”

        “กลับเถิด ออกมานานแล้ว คนในครอบครัวคงเป็นห่วง” หยวนซิวตอบอย่างเฉยเมย

        หลินเสวี่ยจู๋ใจสั่นเล็กน้อยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดคำว่า ‘คนในครอบครัว’ ที่เขาเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ฟังแล้วกลับรู้สึกสบายใจและปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง

        หลินเสวี่ยจู๋ยิ้มน้อยๆก่อนมุดออกจากรถม้า แต่กลับต้องตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า

        สุนัขกินคนเหล่านั้นเฝ้าอยู่รอบๆรถม้า บางตัวนั่ง บางตัวยืน บางตัวปรือตานอนหมอบอยู่บนพื้น

        หลินเสวี่ยจู๋ตบหน้าผากนางประมาทเกินไป ลืมไปว่าพวกมันตามกลิ่นมาได้ แต่พวกมันตามมาทำไม? ทั้งยังไม่ได้โจมตีรถม้าทั้งยังไม่ได้เห่าหอนเสียงดัง ทว่ากลับเฝ้าอยู่เงียบๆ เช่นนี้?

        หลินเสวี่ยจู๋ทำสีหน้างุนงงก่อนจะมุดกลับเข้าไปในรถม้าอีกครา

        “สามี...” นางเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

        “สุนัขเหล่านั้นคงจะรู้สึกดีกับเจ้า” หยวนซิวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เช่นนั้นเจ้าก็พาพวกมันไปด้วยสิ”

        “พูดเล่นอันใดกันเจ้าคะ? พวกมันเติบโตมาด้วยการกินเนื้อมนุษย์นะ!”หลินเสวี่ยจู๋นึกถึงฉากคาวเลือดที่พวกมันกัดกินชิ้นส่วนของมนุษย์ก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมา

        คงเป็นเพราะมิติของนางมีพลังวิญญาณทำให้พวกมันไม่อยากจากไป แต่นางไม่ต้องการเลี้ยงสัตว์ดุร้ายเช่นนี้ไว้ในมิติ

        หลินเสวี่ยจู๋ครุ่นคิดแล้วหยิบขาหมูชิ้นใหญ่ที่อยู่ในรถม้าออกมาก่อนจะเปิดประตูหลังของรถม้าแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง

        เมื่อเห็นฝูงสุนัขวิ่งไปแย่งขาหมูกินหลินเสวี่ยจู๋ก็รีบสะบัดแส้ลงบนหลังม้าอย่างแรง

        .............................