ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        ในด้านของกู้ชิงเฉิงและเกอจวิ้น

        “ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้กู้ตงหลิงเข้าวังบ่อยครั้งนักอีกทั้งยังไปตระกูลไป๋อีกด้วย!” เกอจวิ้นมาเยี่ยมเยียนกู้ชิงเฉิงทุกวันไม่ขาดเขาจะนำอาหารและของเล่นมาให้กู้จิ่งเซวียนทุกวันทำให้มองดูคล้ายว่าเขามีสัมพันธ์อันดีกับนาง

        “นางคงกำลังสืบเรื่องอยู่กระมัง” กู้ชิงเฉิงหรี่ตาลง“นางวางแผนมามากถึงเพียงนี้ เหตุใดจะหยุดมือกลางคันได้? ด้วยนิสัยของนาง หากอันหยวนถังไม่ล่มสลาย ข้าไม่ตาย นางก็ย่อมไม่หยุดยั้ง”

        กู้ชิงเฉิงเองก็เข้าใจว่ากู้ตงหลิงมีรัศมีนางเอกคุ้มครองแม้นางจะโต้กลับอย่างรุนแรงเพียงใด กู้ตงหลิงก็ยังคงรอดพ้นไปได้โดยสวัสดิภาพช่างน่าหงุดหงิดใจยิ่งนัก ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งต้องกำจัดกู้ตงหลิงให้จงได้!

        “แต่ตอนนี้ นางอยู่ในเมืองหลวง” เกอจวิ้นหรี่ตาลงใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล การกำจัดกู้ตงหลิงนั้น สำหรับพวกเขาแล้วช่างเป็นเรื่องที่ยากยิ่งนัก

        เกอจวิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวเบาๆ ว่า “ทว่าตลอดมาข้าได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ห่วงใยทุกข์สุขของราษฎร ฉลาดเฉลียวหาผู้ใดเทียบ ทว่ากลับกระทำกับอันหยวนถังเช่นนี้ข่าวลือย่อมไม่อาจเชื่อถือได้จริงๆ”

        หากเกอจวิ้นไม่ได้เห็นด้วยตาตนเองเขาก็ไม่อาจเชื่อได้เลยว่ากู้ตงหลิงจะกระทำการอันน่ารังเกียจต่ออันหยวนถังถึงเพียงนี้ ไหนเลยจะมีจิตใจเมตตา?มีแต่จิตใจอำมหิตโหดเหี้ยม ทั้งยังชั่วช้ายิ่งกว่าผู้ใด

        ยิ่งไปกว่านั้นในวันที่นางมาเยือนอันหยวนถัง นางกลับวางท่าหยิ่งยโส ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาวาจาที่เอื้อนเอ่ยออกมาก็หยาบคายยิ่งนัก แม้แต่กู้จิ่งเซวียนที่เป็นเพียงเด็กน้อยนางก็ไม่ได้แสดงความเมตตาแม้แต่น้อย

        หากไม่ใช่เพราะกู้ชิงเฉิงมีฝีมือเก่งกาจวันนั้นกู้จิ่งเซวียนอาจจะประสบเคราะห์กรรมไปแล้วก็เป็นได้ ดังนั้นเกอจวิ้นจึงไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับกู้ตงหลิง

        “อืม คงจะเป็นการเผยโฉมหน้าที่แท้จริงกระมัง เพราะที่นี่คือเมืองอี๋สุ่ยไม่ใช่เมืองหลวง” กู้ชิงเฉิงไม่ได้กล่าวว่าในวันนั้นกู้จิ่งเซวียนได้ใช้ยาบางอย่างจึงทำให้กู้ตงหลิงไม่อาจควบคุมอารมณ์ตนเองได้ และไม่อาจเสแสร้งดังเช่นทุกวัน

        เกอจวิ้นพยักหน้า“หากนี่คือโฉมหน้าที่แท้จริงของคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ก็ชวนให้ตกใจยิ่งนัก”

        กู้ชิงเฉิงกลับยิ้มบาง“เรื่องน่าตกใจยังคงรออยู่เบื้องหน้าเจ้าค่ะ”

        ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับดั้งเดิมกู้ตงหลิงในฐานะตัวเอกที่กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งหลังจากสิ้นใจอย่างน่าเวทนาการกระทำของนางนั้นเหี้ยมโหดไร้ความปรานี ไม่สนวิธีการใดๆและจัดการกับทุกคนที่เคยทำร้ายนางในอดีตชาติไปทีละคนจนหมด

        ในมุมมองของนักเขียนแล้วนี่คือการแก้แค้น แต่ท้ายที่สุดแล้วในชาตินี้ คนเหล่านั้นยังไม่ได้ทำร้ายนางเลยแต่กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของนางจนหมดสิ้น ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

        ร่างเดิมเคยทำเรื่องชั่วช้ามากมายและเคยทำร้ายกู้ตงหลิงหลายครั้ง ทว่านางก็ได้รับผลกรรมแล้วเช่นกันทั่วทั้งร่างถูกเผาผลาญ ใบหน้าพิกลพิการอีกทั้งมารดาผู้ให้กำเนิดสิ้นใจด้วยน้ำมือนางเอง สูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแม้แต่ความรักจากครอบครัวมารดาก็พลันเหือดหาย สิ่งเหล่านี้ช่างโหดร้ายยิ่งกว่าการฆ่านางให้ตายตกไปเสียอีก

        แต่ในเนื้อหาเดิมกู้ตงหลิงบีบคั้นนางร้ายให้มาถึงจุดนี้แล้ว ยังคงวางแผนซ้ำแล้วซ้ำเล่าสุดท้ายแล้วให้นางร้ายและบุตรชายต้องตายภายใต้คมดาบของคนที่นางรักที่สุด…ช่างชั่วร้ายยิ่งนัก

        เกอจวิ้นนิ่งงันไปครู่หนึ่งเขากวาดสายตามองกู้ชิงเฉิงตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ท่านหมอแท้จริงแล้วท่านคือ...คุณหนูรองแห่งตระกูลกู้งั้นหรือ?”

        คุณหนูรองแห่งตระกูลกู้ผู้มีข่าวลือว่าโหดเหี้ยมอำมหิตนางฆ่ามารดาแท้ๆ แล้วป้ายความผิดให้กู้ตงหลิงทั้งยังวางแผนให้องค์รัชทายาทตกเป็นของนาง บีบบังคับให้ต้องแต่งตั้งเป็นพระชายาเป็นกบฏ ลักลอบบอกข่าวการเคลื่อนไหวของทัพตระกูลไป๋ให้แก่ข้าศึกทำให้ทัพตระกูลไป๋เกือบพินาศ... เรื่องราวแต่ละเรื่องล้วนน่าสะพรึงกลัว!

        เพียงแค่เอ่ยถึงกู้ชิงเฉิงชาวเมืองหลวงก็ปรารถนาจะฉีกร่างนางให้เป็นชิ้นๆแม้นางจะตายในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน แต่ชาวบ้านจำนวนมากก็ยังคงไม่อาจทำใจได้เพราะในสายตาของพวกเขา กู้ชิงเฉิงนั้นชั่วร้ายยิ่งนัก แม้จะตายไปแล้วก็ยังไม่อาจระงับความโกรธแค้นของประชาชนได้

        แต่กู้ชิงเฉิงที่เกอจวิ้นรู้จักแม้นางจะดูเด็ดเดี่ยว ทว่ากลับมีจิตใจที่บริสุทธิ์และแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ 

        อันหยวนถังแห่งนี้ช่วยชีวิตผู้คนมากมายอีกทั้งอันหยวนถังของนางก็ไม่ได้ตั้งขึ้นเพื่อแสวงหาเงินทองหากแต่เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยการออกตรวจโรคไม่เสียค่าใช้จ่ายที่จัดเพียงเดือนละครั้งทำให้อันหยวนถังต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล 

        มาถึงจุดนี้แล้วเกอจวิ้นไม่อาจเชื่อมโยงสตรีตรงหน้ากับกู้ชิงเฉิงในข่าวลือได้เลยแม้แต่น้อย

        “ใช่เจ้าค่ะ” กู้ชิงเฉิงไม่ได้ปิดบังเมื่อโม่อวี้เฉินได้กระจายข่าวออกไปแล้ว สถานะของนางย่อมไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

        เกอจวิ้นยืนนิ่งราวกับรูปปั้นแม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินกู้ชิงเฉิงยอมรับด้วยตนเองก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ สตรีผู้นี้เหตุใดจึงแตกต่างจากคุณหนูรองตระกูลกู้ในข่าวลือได้ถึงเพียงนี้

        “ท่านไม่รู้หรือเจ้าคะ ว่าเหตุใดข้าจึงสวมผ้าคลุมหน้ามาตลอด? เพราะไฟไหม้ครั้งนั้นได้ทำลายใบหน้าของข้าไป” กู้ชิงเฉิงเอ่ยเสียงแผ่วดวงตาคู่นั้นยังคงเรียบสงบ ราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่เบ่งบานชวนให้หลงใหลไม่สิ้นสุด หรือสระน้ำที่สงบนิ่ง ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสงบเย็นและสะกดผู้คนให้จมดิ่งลงไป เกอจวิ้นเองก็เคยตกอยู่ในห้วงตาคู่นั้นมาแล้วแต่เขาไม่เคยพบเห็นใบหน้าที่แท้จริงของกู้ชิงเฉิงมาก่อน

        “ท่านหมอกู้…” เกอจวิ้นเอ่ยเรียกเบาๆรู้สึกราวกับมีบางสิ่งจุกอก คาดไม่ถึงว่าใบหน้าอันงดงามจะถูกทำลายไปแล้ว!

        “เจ้าค่ะ ที่จริงแล้วแต่ก่อนข้าก็เคยทำเรื่องเลวร้ายมากมาย” กู้ชิงเฉิงนั่งอยู่ตรงนั้น เงยหน้าขึ้นมองเกอจวิ้น “และตอนนี้ข้าเองก็ยังเป็นเช่นนั้นอยู่เจ้าค่ะ”

        แน่นอนว่านางแตกต่างจากเมื่อก่อนก็ตรงที่เมื่อก่อนนางไม่เลือกวิธีการและเป็นฝ่ายโจมตีก่อนแต่ตอนนี้แม้นางจะไม่เลือกวิธีการเช่นเดิม แต่นางก็เป็นฝ่ายตั้งรับหลักการของนางก็คือ ‘ผู้คนให้เกียรติเราหนึ่งศอกเราให้เกียรติเขาสิบศอก ผู้คนทำลายข้าวเปลือกเราหนึ่งเมล็ดเราจะเอาข้าวเขามาสามถัง [1]’ นางไม่เคยลังเลที่จะจัดการกับกู้ตงหลิงและไม่เคยคิดจะตอบแทนความแค้นด้วยความเมตตาเลยแม้แต่น้อย

        เกอจวิ้นเคยเห็นความโหดเหี้ยมของกู้ชิงเฉิงหากเป็นผู้อื่นคงไม่สามารถเชื่อมโยงนางกับเทพธิดาแห่งการรักษาที่ช่วยเหลือผู้คนได้เลยจริงๆนางเป็นดั่งขั้วตรงข้ามโดยแท้ ยามช่วยคนก็ดุจเทพธิดา ยามฆ่าคนก็ดุจปีศาจมือซ้ายช่วยชีวิต แต่มือขวาใช้ปลิดชีพ เป็นตัวตนที่ย้อนแย้งกันอย่างแท้จริงแต่กลับดูสอดคล้องกันอย่างยิ่งจนทำให้เกอจวิ้นรู้สึกว่ากู้ชิงเฉิงควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว

        “อันที่จริง คนพวกนั้นสมควรตายยิ่งนัก” เกอจวิ้นปรับสีหน้าให้จริงจังและกล่าวอย่างหนักแน่น

        ในสายตาของเขากู้ตงหลิงสมควรตาย องค์รัชทายาทก็สมควรตายเช่นกัน ในตอนนั้นองค์รัชทายาทสืบทราบว่าตระกูลเกอสมคบคิดกับข้าศึก คิดก่อกบฏหลักฐานทั้งหมดล้วนมาจากกู้ตงหลิง เขาไม่อาจเข้าใจว่าเหตุใดนางจึงมีหลักฐานการกบฏของตระกูลเกอ ทั้งที่ตระกูลเกอกับกู้ตงหลิงไม่เคยติดต่อกันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันเลยแม้แต่น้อย

        กู้ชิงเฉิงมองเกอจวิ้นนางรู้ว่าเกอจวิ้นมีความแค้นฝังลึก เขาเฝ้ามองบิดา ญาติพี่น้องและพี่ชายน้องสาวถูกประหารต่อหน้าต่อตา ภาพเหล่านั้นติดตาเขาไปชั่วชีวิตทุกค่ำคืนเขาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยฝันร้าย ดังนั้นกู้ชิงเฉิงจึงรู้ถึงความแค้นของเกอจวิ้นดี

        แต่ในเนื้อเรื่องต้นฉบับไม่ว่าเขาจะใช้เล่ห์กลใดร่วมกับนางร้าย ก็ไม่สามารถสังหารโม่อวี้เฉินได้และไม่สามารถแก้แค้นได้สำเร็จ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยความทุกข์ระทมวงรัศมีของพระเอกอย่างโม่อวี้เฉินในเรื่องนั้นแข็งแกร่งเกินไปแม้แต่วงรัศมีของนางเอกอย่างกู้ตงหลิงก็ไม่มีใครต้านทานได้

        เมื่อคิดถึงตรงนี้กู้ชิงเฉิงอดกำหมัดแน่นไม่ได้ นับตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมายังนิยายเรื่องนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่างไปมากแล้วควรจะเกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกบ้าง แต่ถึงกระนั้นรัศมีของนางเอกอย่างกู้ตงหลิงก็ยังคงแข็งแกร่งนัก นางหลบหนีจากการควบคุมของกู้ชิงเฉิงได้ครั้งแล้วครั้งเล่าอีกทั้งยังมีตัวประกอบชายหญิงคอยให้ความช่วยเหลืออีกมากมาย

        “ใช่ สมควรตายยิ่งนัก” กู้ชิงเฉิงยิ้มบางๆไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่อาจปล่อยกู้ตงหลิงไว้ ส่วนโม่อวี้เฉินนางก็ไม่อยากปล่อยไว้เช่นกัน แต่นางยังไม่อาจสู้เขาได้ จึงไม่กล้ากระทำการโดยพลการ

        ที่สำคัญที่สุดไม่ว่าจะพูดอย่างไร โม่อวี้เฉินก็คือบิดาผู้ให้กำเนิดของกู้จิ่งเซวียนหากนางสังหารโม่อวี้เฉิน นางไม่รู้ว่าจะอธิบายให้กู้จิ่งเซวียนฟังได้อย่างไร 

        นับตั้งแต่วันที่โม่อวี้เฉินปรากฏตัวที่อันหยวนถังในใจของนางก็ขัดแย้งอย่างหนักระหว่างการสังหารโม่อวี้เฉินกับการเกาะติดขาเขาเอาไว้นางยังตัดสินใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

        “ทว่าบางเรื่องก็ไม่อาจมองแต่เพียงภายนอกได้” กู้ชิงเฉิงกล่าวเสริมตระกูลเกอสมควรตายจริง ในอดีตแม่ทัพเกอเยว่คิดช่วงชิงอำนาจจริงและยังสมคบกับแคว้นข้าศึกอีกด้วย คนทรยศเช่นนี้ต้าฉินย่อมไม่อาจปล่อยให้มีชีวิตรอดได้ และจะไม่มีทางไว้ชีวิตเป็นแน่

        เกอจวิ้นตัวแข็งไปชั่วขณะแต่ก็ส่ายหน้า “พวกเขาจะเอาแต่เรียกร้องเช่นนี้แต่พวกเขาเคยเรียกร้องสิ่งนี้จากตัวเองบ้างหรือไม่”

        เชิงอรรถ 

        [1]ผู้คนให้เกียรติเราหนึ่งศอก เราให้เกียรติเขาสิบศอกผู้คนทำลายข้าวเปลือกเราหนึ่งเมล็ด เราจะเอาข้าวเขามาสามถัง (人敬我一尺，我敬人一丈，人毁我一粟，我夺人三斗)หมายถึง ถ้ามีผู้ให้เกียรติเราแม้เพียงเล็กน้อยเราจะตอบแทนด้วยเกียรติที่ยิ่งใหญ่กว่าแต่ถ้ามีผู้คิดร้ายหรือทำลายเราเพียงเล็กน้อยเราจะตอบโต้กลับอย่างรุนแรงกว่าหลายเท่า