ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        ราชามารตะวันตกยืนอยู่ตรงหน้าจี๋เล่อน้อยไอพลังต่อสู้แผ่ซ่านออกมาจากร่างพุ่งเข้าปกคลุมร่างของจี๋เล่อน้อยเอาไว้

        แม้สัมผัสได้ถึงไอพลังแข็งแกร่งของราชามารตะวันตกจี๋เล่อน้อยยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ ม่านพลังที่แข็งแกร่งพอๆ กันปรากฏขึ้นบนร่างปะทะกับพลังของราชามารตะวันตก ทำให้พลังต่อต้านกันไปมา ต่างคนต่างเอาชนะกันไม่ได้เลย

        “ให้ข้าจัดการเองเถอะ”

        ขณะนั้นเสิ่นเสวียนที่ยืนอยู่ด้านหลังราชามารตะวันตกกล่าวขึ้นทำให้ราชามารตะวันตกที่เตรียมโจมตีออกไปหยุดนิ่งลงทันที

        แล้วเขาจึงหันมองเสิ่นเสวียน

        “เจ้าหนุ่มนี่แข็งแกร่งมาก!”

        เขาต้องการบอกเสิ่นเสวียนว่าจี๋เล่อน้อยแข็งแกร่งมาก เจ้าจะสู้กับเขาได้จริงๆ หรือ

        ราชามารตะวันตกไม่ได้สงสัยในพลังของเสิ่นเสวียนแต่คิดถึงความแตกต่างของพลังทั้งสองฝ่าย แม้เสิ่นเสวียนจะไม่ได้อ่อนแอแต่ราชามารตะวันตกไม่ได้เห็นเสิ่นเสวียนมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับเดียวกับตนเองหรือแม้จะอยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็ยังด้อยกว่ามาก

        ยิ่งไปกว่านั้นจี๋เล่อน้อยยังซ่อนตัวอยู่ในสุสานมากว่าครึ่งปีพลังยุทธ์จะต้องก้าวหน้าขึ้นมากแน่ๆ

        ไม่ง่ายเลยที่จะสู้กันได้

        “ไม่เป็นไร”

        เสิ่นเสวียนกล่าวเสียงเรียบเขาให้ราชามารตะวันตกถอยไปและตนเองเดินหน้าขึ้นมาแทน

        จี๋เล่อน้อยชอบท้าทายเขาแล้วเขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากอีกฝ่ายได้อย่างไร

        ตั้งแต่เข้ามายังเขตกู่ซวีเขาได้วางหมากลงไปแล้ว

        เขายังไม่เคยลืมว่าเข้ามาทำอะไรในหุบเขาสุขาวดีนั่นคือการสังหารเหลยป้าเทียน

        เป็นเพราะหลายเรื่องก่อนหน้านี้ทำให้พลาดโอกาสอันดีไปตอนนี้เขาเลื่อนไปถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดได้สำเร็จแล้วและยังมีราชามารสองคนอยู่ข้างกาย ถึงเวลาเก็บกวาดแล้ว

        เหลยป้าเทียนสังหารได้ง่ายดายแต่คิดเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยกลับไม่ใช่เรื่องง่ายเลยรวมไปถึงคนชุดดำที่เจอกันในสุสานก่อนหน้านี้ด้วย

        แม้ตนเองจะสามารถทำลายร่างของอีกฝ่ายไปได้แต่ฝ่ายนั้นยังไม่ตาย หรือกระทั่งอาจไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก เมื่อครู่ตอนที่เขาออกมาเขาสัมผัสได้ถึงไอพลังของคนชุดดำซ่อนตัวอยู่ในมิติภายนอก

        เขาเลื่อนถึงขั้นหยวนก่อกำเนิดเพราะดูดซับพลังของอีกฝ่ายมาดังนั้นจึงมีสัมผัสที่ไวต่อไอพลังของอีกฝ่ายอย่างละเอียดอ่อน

        อีกฝ่ายซ่อนตัวอยู่ที่นี่รอคอยโอกาสที่จะปลิดชีวิตเขา

        จี๋เล่อน้อยมีพลังไม่เลวเป็นเป้าหมายที่เขาต้องการเอาชนะ

        “เจ้าเชื่อมั่นในตนเองมาก”

        จี๋เล่อน้อยมองเสิ่นเสวียนดวงตาคมกริบราวกับกระบี่คู่นั้นคล้ายจะมองทะลุร่างของเสิ่นเสวียนเข้าไปถึงจิตใจได้

        “เจ้าเองก็เหมือนกัน”

        เสิ่นเสวียนกล่าวกับอีกฝ่าย

        “คนที่ต่อสู้กันอยู่ในถ้ำมีเจ้าด้วยใช่ไหมล่ะ”

        “อืมมีข้าด้วย”

        “แล้วหลังจากนั้นไปไหนต่อ”

        เสิ่นเสวียนมองซ้ายมองขวาแล้วเดินหน้าไปอีกสองก้าวจนอยู่ตรงหน้าจี๋เล่อน้อย เขาไม่ได้ป้องกัน แต่ค่อยๆเข้าใกล้หูของอีกฝ่ายพลางกล่าวบางอย่างเบาๆ

        เสียงนั้นเบามากจนเหมือนกับไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

        เสิ่นเสวียนไม่ได้กล่าวอะไรจริงๆแต่ใช้วิธีการส่งกระแสจิตเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของอีกฝ่ายแทน

        หลังจากได้ยินคำของเสิ่นเสวียนจี๋เล่อน้อยหรี่ตามองอีกฝ่ายทันที คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

        เสอฮวาฮวาจากสำนักนาคาสี่เซี่ยงจากสำนักจตุรเทพ และผู้แข็งแกร่งขั้นราชันอีกสองคนต่างมองเสิ่นเสวียนและจี๋เล่อน้อยด้วยความสงสัย

        จี๋เล่อน้อยถูกขนานนามว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับต้นๆในหุบเขาสุขาวดี

        แต่เสิ่นเสวียนคนนั้นล่ะเรียกได้ว่าอย่างไร

        เขามีสิทธิ์สนทนากับจี๋เล่อน้อยด้วยหรือ

        เสิ่นเสวียนและจี๋เล่อน้อยสบตากันเล็กน้อยทันใดนั้นจี๋เล่อน้อยก็เคลื่อนไหว

        ร่างเล็กของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงพลังต่อสู้น่ากลัวพลุ่งออกมาโจมตีใส่เสิ่นเสวียนที่ยืนอยู่ข้างๆบนร่างของเสิ่นเสวียนมีไอพลังน่ากลัวปะทุออกมาเช่นเดียวกันเข้ารับแรงปะทะจากพลังต่อสู้ของอีกฝ่ายจากนั้นจี๋เล่อน้อยจึงกำหมัดแน่นและโจมตีใส่เสิ่นเสวียน

        พลังของจี๋เล่อน้อยเพิ่มขึ้นจากครึ่งปีก่อนมาไม่น้อยอยู่ในระดับที่สามารถสู้กับราชามารตะวันตกได้แล้วพลังหมัดนั้นแม้แต่ราชามารตะวันตกยังต้องขมวดคิ้วเพราะถึงระดับเดียวกับเขาแล้ว

        ทว่าเมื่อกลับไปมองเสิ่นเสวียนเขามิอาจรับพลังโจมตีนี้ได้เลย

        ขณะที่ทุกคนคิดว่าเสิ่นเสวียนต้องบาดเจ็บหนักอย่างแน่นอนกลับเห็นว่าร่างของเขาบิดตัวเหมือนน้ำหลบหลีกพลังโจมตีของจี๋เล่อน้อยไปได้อย่างง่ายดายทว่าพลังที่ระเบิดออกมายังคงทำให้ร่างกายถอยหลังไป ส่วนจี๋เล่อน้อยไม่ได้ลดละเขาไล่ตามไปและโจมตีใส่เสิ่นเสวียนต่อ

        ตั้งแต่ที่ทั้งสองสบตาตอนนั้นพวกเขาคาดหวังการต่อสู้นี้มาตลอด

        ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

        จี๋เล่อน้อยรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากส่วนเสิ่นเสวียนก็ยิ้มน้อยๆ ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

        คนอื่นๆที่ดูอยู่รู้สึกกระตือรือร้นที่จะลอง

        เดิมทีหุบเขาสุขาวดีขึ้นชื่อว่าวุ่นวายมากอยู่แล้วหากมีคนต่อสู้กัน ความคาดหวังในจิตใจของผู้คนต่างตื่นตัว

        หลังจากที่เสิ่นเสวียนและเริ่นเสี้ยวเทียนออกมาจากทางเข้าออกสุสานทางเข้าออกนั้นก็ค่อยๆ จมลงไปใต้น้ำ ตามมาด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหวสุสานที่เปิดออกทุกๆ สามสิบปีจบสิ้นลงแล้วอย่างเป็นทางการ

        ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างเพ่งความสนใจไปยังผู้ที่ได้เข้าไปในสุสานคนจากตระกูลใหญ่และสำนักต่างๆ ไม่กล้าเคลื่อนไหว ส่วนคนจากอำนาจเล็กๆบางส่วนตอนนี้กำลังตกอยู่ในอันตราย

        ในจำนวนนั้นคนสิบกว่าคนจากสำนักซานฉีรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ผิดปกติไปจึงปกป้องศิษย์อัจฉริยะของสำนักตนเตรียมตัวออกไปจากที่นี่ ทว่ากลับโดนยอดฝีมือหลายคนเข้าล้อมโจมตี

        นอกจากเสิ่นเสวียนและจี๋เล่อน้อยแล้วการต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

        ตอนนี้ความโกลาหลกระจายออกไปเป็นวงกว้าง

        ผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอคนตัวใหญ่ทำร้ายคนตัวเล็ก แสดงให้เห็นถึงโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง

        ส่วนผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงในที่นั้นกลับไม่มีใครเคลื่อนไหวเลย

        เหลยป้าเทียนยืนอยู่ในอาณาเขตของราชามารทิศเหนือ

        ราชามารทิศเหนือและราชามารตะวันตกต่างเงยหน้ามองการต่อสู้ของเสิ่นเสวียนและจี๋เล่อน้อยไม่ได้ขยับไปไหนเช่นกัน

        สี่เซี่ยงจากสำนักจตุรเทพและเสอฮวาฮวาจากสำนักนาคาในตอนนี้ต่างเบนสายตาไปมองราชามารตะวันตก

        ขณะนั้นเองเทียนเซี่ยงจากสำนักจตุรเทพก็พาอีกสามเซี่ยงเดินเข้าไปหาไอพลังบนร่างรุนแรงอย่างที่สุด ขณะที่เดินไปแผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับภูเขาแม่น้ำกำลังเคลื่อนที่

        ราชามารตะวันตกที่กำลังมองบนท้องฟ้าค่อยๆหันไปมองสี่เซี่ยงที่เดินเข้ามา

        “ทำไมคันมากนักหรือ”

        ราชามารตะวันตกไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางมีชื่อเสียงโหดเหี้ยมเช่นนี้ในหุบเขาสุขาวดี

        “พวกข้าต้องการท้าสู้เจ้า”

        เทียนเซี่ยงเชิดหน้าไอพลังรุนแรงพวยพุ่งออกจากร่างโจมตีใส่ราชามารตะวันตกทันที

        หลังจากสัมผัสได้ถึงการคุกคามของสี่เซี่ยงราชามารตะวันตกเพียงแค่ส่งเสียง ‘ฮึ’ อย่างเย็นชาจากนั้นไอพลังจากร่างของเขาพลันพลุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าทำลายพลังของสี่เซี่ยงในพริบตา

        “เจ้าอยากท้าสู้ข้าถามข้าหรือยังว่ายินยอมหรือไม่”

        “ข้าไม่ได้ถามความเห็นเจ้าข้าต้องการแล้วข้าต้องได้ พวกเราลุย!”

        เทียนเซี่ยงไม่ได้รู้สึกเหลือเชื่อที่พลังของตนเองถูกทำลายไปแต่สั่งให้อีกสามเซี่ยงเข้าล้อมราชามารตะวันตกเอาไว้

        “ลูกชายออกห่างจากตรงนี้หน่อย เดี๋ยวเปื้อนเลือด”

        ขณะนั้นเองราชามารทิศเหนือดึงคุณชายน้อยซูให้ถอยไปข้างๆ กลัวว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

        “ขอบอกก่อนพวกเจ้าสู้กันไปอย่ามายุ่งเกี่ยวกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะทำลายพวกเจ้าเสีย”

        ราชามารทิศเหนือตะโกนใส่ทั้งสี่เซี่ยง

        “วางใจเถอะพวกข้าไม่ทำร้ายท่านแน่นอน”

        เทียนเซี่ยงยิ้มชั่วร้ายราชามารทิศเหนือไม่ลงมือ เขายิ่งเชื่อมั่นว่าจะเอาชนะราชามารตะวันตกได้

        การท้าสู้ครั้งนี้ไม่มีเหตุผลอื่นมีเพียงเพราะราชามารตะวันตกคอยสั่งสอนพวกเขาอยู่เสมอสำนักจตุรเทพถูกโจมตีในหุบเขาสุขาวดีไม่รู้กี่ครั้ง แต่ครึ่งหนึ่งนั้นล้วนมาจากราชามารตะวันตกพวกเขาจะไม่เคียดแค้นได้อย่างไร

        “รวมพลังแห่งจตุรเทพ”

        ทั้งสี่คนตะโกนออกมาพร้อมกันจากนั้นก็กระทืบเท้าลงไปที่พื้น มิติแรงโน้มถ่วงพลันปรากฏขึ้นปกคลุมร่างของพวกเขาเอาไว้พร้อมทั้งขังราชามารตะวันตกไว้ในนั้นด้วย

        ทันทีที่มิติแรงโน้มถ่วงปรากฏขึ้นราชามารตะวันตกรู้สึกเหมือนร่างกายหนักขึ้นมากกว่าสิบเท่าการเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัดใช้แรงโน้มถ่วงควบคุมพลังเอาไว้เช่นนี้นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

        “น่าสนใจดีนี่แต่ยังทำร้ายข้าไม่ได้หรอก”

        จากนั้นราชามารตะวันตกดีดตัวเองให้พุ่งทะยานขึ้นไปด้านบนขอเพียงออกไปจากมิติแรงโน้มถ่วงนี้ได้ อีกฝ่ายจะสูญเสียข้อได้เปรียบไปทันที

        “ตอนนี้น่าจะทำได้แล้วหรือเปล่า”

        ขณะนั้นบนท้องฟ้ามีงูเขียวตัวใหญ่ตัวหนึ่งขดตัวอยู่กลางอากาศ