เมื่อถูกหลานชายหัวเราะใส่ พ่อลู่และแม่จางหุบปากลงทันใดหลังจากนั้นโต๊ะกินข้าวก็มีแต่เสียงหัวเราะของทั้งเด็กและผู้ใหญ่
หลังหัวเราะกันจนพอใจแล้ว พ่อลู่ก็ตัดสินใจได้
“เอาตามที่อาอิงว่าก็แล้วกันตอนนี้แผลที่ขาข้าก็สมานกันดีแล้ว คิดว่าน่าจะออกไปตัดต้นไผ่มาทำรั้วได้แล้ว”
จางซื่อฟังแล้วค้านทันที
“ข้าก็เห็นด้วยตามที่อาอิงกล่าวแต่ขาของท่านเพิ่งจะสมานตัวไม่สมควรขยับมากนัก”
“ข้าก็เห็นด้วยกับท่านแม่เ้าค่ะ ขาท่านต้องรักษาให้หายดีก่อนจะได้ไม่เป็ปัญหาเรื้อรังในภายหลังตอนที่พวกเราออกมาจากบ้านใหญ่ทุกคนต่างรู้ว่าเราขัดสนนักขุดแปลงผักเพื่ออำพรางสายตาก็เป็วิธีที่ดีเช่นกัน”
ทุกคนบนโต๊ะพยักหน้าเห็นด้วย
“ข้าก็จะช่วยท่านแม่ปลูกผัก”
เสี่ยวเป่าเห็นทุกคนพยักหน้าก็เลียนแบบเป็ผู้ใหญ่ตัวน้อยอีกคน
สร้างเสียงหัวเราะอีกระลอกใหญ่เพราะท่าทางที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูของเขา
วันนี้ทุกคนจึงเข้าไปถางแปลงดินหลังบ้าน จนใกล้เวลากินมื้อกลางวัน จ้าวอิงเข้าครัวเพื่อมาทำบะหมี่ไข่ให้คนละชามหลังกินเสร็จ่บ่ายจางซื่อก็นำผ้ามาทำปลอกผ้าห่ม ปลอกหมอนใหม่ให้กับทุกคน
ระหว่างนี้ถังเสียนก็มาพร้อมชายร่างกายกำยำผิวสีคล้ำแดด ใบหน้าแดงก่ำเนื่องจากการทำงานหนัก หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินมานาน
“ลู่ซานถิงวันนี้ข้าพาอาเต๋อมาดูเื่ที่จะขุดบ่อน้ำ”
ถังเสียนเรียกมาจากด้านหน้าบ้าน
“เชิญ ๆ ๆ ๆ เข้ามาก่อน รออาอิงสักครู่เถิด....เสี่ยวเป่าไปตามแม่เ้ามาหน่อยบอกว่าลุงถังมาดูที่ขุดบ่อน้ำ”
พ่อลู่บอกกับถังเสียนและหันไปหาเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่ารับคำแล้วไปตามจ้าวอิงทันที
จ้าวอิงที่ขณะนี้ยังเก็บเศษหญ้ามากองไว้เพื่อทำปุ๋ยหมักอยู่ที่สวนหลังบ้าน
“ท่านแม่ ท่านปู่ให้มาบอกท่านว่าลุงถังพาคนมาขุดบ่อน้ำให้ท่านแม่มาดูด้วยกัน”
จ้าวอิงได้ยินแล้วก็ทิ้งเศษใบไม้ในอ้อมกอดแล้วปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า
“ไปกันเถอะ”
จ้าวอิงยิ้มแล้วหันมาจูงมือเสี่ยวเป่า
เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านเห็นอาถังเสียนและชายแปลกหน้าอีกคนกำลังเดินรอบๆ ลานบ้าน ดูท่ากำลังหาจุดที่จะขุดลงไป
จ้าวอิงจึงเดินเข้าไปหาพร้อมเอ่ยทัก
“ท่านอาถัง สวัสดียามบ่ายเ้าค่ะ”
จ้าวอิงโค้งตัวทักทายผู้มาใหม่ทั้งสอง
“ภรรยาเหวินเหยา นี่คือถังเต๋อเขาจะมาขุดบ่อน้ำให้บ้านเ้าวางใจได้เลยปกติอาเต๋อรับจ้างทำอยู่แล้วฝีมือไว้ใจได้”
ถังเสียนกล่าว
“สวัสดียามบ่ายท่านอาถังเต๋อฝีมือท่านต้องดีอยู่แล้วเ้าค่ะ ข้าเชื่อท่านเพียงมีคำถามเล็กน้อยเื่รูปแบบของบ่อน้ำเท่านั้นว่าที่บ้านข้าหลังนี้สามารถทำแบบไหนได้บ้าง”
จ้าวอิงหันไปถามถังเต๋อ
ถังเต๋อที่ปกติจะรับจ้างไปทั่วอำเภออยู่แล้วก็มองหน้านางเล็กน้อยแล้วตอบตามตรง
“บ้านเ้าอยู่ติดเชิงเขาหลังบ้านมีแม่น้ำไหลผ่านไม่ต้องขุดลึกมากนัก เพียงสองสามจั้งก็ได้น้ำสะอาดแล้ว ขุดแบบธรรมดาไม่ก่ออิฐล้อมรอบไม่มีชักรอกก็ ห้าตำลึง อีกแบบคือก่ออิฐหนาล้อมรอบทำชักรอกเหล็กก็แปดตำลึง”
จ้าวอิงหันไปหาพ่อลู่ พ่อลู่ทำหน้าเห็นได้ชัดว่าให้นางตัดสินใจเขาไม่กล้าใช้เงินจริง ๆ จึงหันไปหาจ้าวอิงว่า
“อาอิงเ้าอยากได้แบบไหนก็บอกท่านอาถังเต๋อได้เลย”
จ้าวอิงรู้อยู่แล้วว่าพ่อสามีนางไม่กล้าใช้เงิน จึงพยักหน้าเรียบ ๆ
“ท่านอาถัง ช่วยทำแบบก่ออิฐเถิดเ้าค่ะบ้านข้ามีเด็กเล็กจะได้ไม่ต้องห่วงนัก”
“ได้เลยงั้นบ่ายนี้ข้าจะไปซื้ออิฐกับอุปกรณ์มารอไว้ก่อน” ถังเต๋อกล่าว
“ท่านรอตรงนี้สักครู่นะเ้าคะ”
จ้าวอิงบอกให้ถังเต๋อรอสักครู่
แล้วนางวิ่งไปหยิบเงินออกมาให้ถังเต๋อทั้งหมดเจ็ดตำลึงแต่ถังเต๋อรับไว้เพียงสี่ตำลึงแล้วกล่าวว่ารับบางส่วนก่อนหากงานเสร็จจนนางพอใจค่อยจ่ายส่วนที่เหลือ จ้าวอิงก็ไม่ได้ดึงดันหันไปหาถังเสียนที่ตอนนี้กำลังคุยกับพอลู่เื่อาการาเ็อยู่
“ท่านอาถังเสียนขอบคุณท่านมากนะเ้าคะที่เป็ธุระให้เย็นนี้อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิเ้าคะ”
“ฮ่า ๆ อาอิงอย่าเกรงใจเลยถังเต๋อเองก็เป็คนในครอบครัวข้า เขาได้ประโยชน์ก็ดีกับคนในครอบครัวเช่นกันไว้คราวหน้าพวกเ้ามีอะไรก็เรียกหาข้าได้”
“ได้เลยเ้าค่ะ”
“เอาล่ะข้าไปก่อน ที่บ้านยังมีงานอีก”
จ้าวอิงเดินไปส่งสองคนจากสกุลถังที่หน้าบ้าน แล้วหันกลับมาเล่าที่ตกลงกับถังเต๋อให้จางซื่อฟัง
“ท่านแม่ข้าตกลงเื่ทำบ่อน้ำเรียบร้อยแล้วนะเ้าค่ะทำแบบก่ออิฐล้อมรอบจะได้ปลอดภัยอีกอย่างวันนี้ยังมีเวลาข้าจะเข้าไปดูกับดักในป่าเสียหน่อยนะเ้าคะ”
“ระวังตัวด้วย อย่าออกมาช้านักล่ะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน”
จางซื่อกำชับนางแล้วก็หันไปเย็บผ้าที่กองไว้ต่อนางต้องเร่งมือเพราะหากแสงจากดวงอาทิตย์หมดไปก็ไม่สามารถทำต่อได้แล้ว
จ้าวอิงเห็นแบบนั้นก็อดสงสารแม่สามีของนางไม่ได้แต่นางช่วยไม่ได้จริง ๆ ครั้นจะจ้างชาวบ้านมาช่วยทำจางซื่อนางก็ไม่ยอมบอกว่างานเล็กน้อยนางทำคนเดียวก็พอแล้วให้เก็บเงินเอาไว้
เอาเถอะค่อย ๆปรับไปก็แล้วกัน ก่อนจะออกไปถางที่หลังบ้านต่อ
วันนี้งานถอนหญ้าเกือบหมดแล้วนางจึงขึ้นแปลงไว้ด้านหลังครัวเพื่อที่จะปลูกสมุนไพรที่นางเจอในป่าครั้งก่อน ใช่แล้วนางคิดจะเอาสมุนไพรมาขยายพันธุ์เองที่บ้านนางไม่อาจเอาสมุนไพรในห้วงมิติออกมาขายได้ตลอด
เพราะของส่วนใหญ่เป็สมุนไพรที่ไม่มีให้เห็นทั่วไปจะกล่าวว่าเก็บในป่าลึกก็ดูไม่น่าเชื่อถือโสมและเห็นหลินจือนางก็มีจำกัดขายแล้วหมดไปหากถึงคราวจำเป็จะหาไม่ได้อีก
ดังนั้นนางต้องคิดหาวิธีหาเงินให้ได้มากที่สุดห้วงมิติของนางตอนนี้มีพื้นที่จำกัดแปลงปลูกสมุนไพรแปลงใหญ่ยังข้ามผ่านบาเรียนั้นไปไม่ได้ถูกจำกัดไว้แค่ตัวเรือนสองเรือนและแปลงผักเล็ก ๆ เท่านั้นถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้วิธีว่าจะข้ามผ่านบาเรียนั้นไปอย่างไร
ช่างเถอะ ๆ ได้เท่านี้ก็ดีมาแล้วนอกจากแปลงสมุนไพรป่ายังทำแปลงผักเพิ่มด้วย จากนั้นก็นำเมล็ดผักที่ซื้อมาลงหว่านและยังนำน้ำพุจากกลางสวนผักในห้วงมิติออกมารดอีกด้วย
น้ำพุนี้เป็น้ำแร่ที่นางต่อมาจากบ่อน้ำพุร้อนกลางหุบเขานอกกระท่อมไว้ซึ่งนางค้นพบว่าน้ำพุร้อนแห่งนั้นมีแร่ธาตุสูงมาก ทั้งยังช่วยรักษาาแนำมาทำกระษัยยาก็ดึงประสิทธิภาพออกมาได้หลายเท่านัก เมื่อนำมารดพืชผักก็จะทำให้เจริญงอกงามอย่างคาดไม่ถึง ดียิ่งกว่าปุ๋ยเคมีเสียอีก
หลังจากหว่านเมล็ดแล้วนางกำลังจะขึ้นเขาต่อครั้งนี้เสี่ยวเป่าขอตามไปด้วย
“ท่านแม่ข้าขอติดตามท่านไปในป่าด้วยได้หรือไม่ขอรับ”
เขาทำหน้าละห้อย
“ตอนนี้เสี่ยวเป่ายังเล็กเกินไปเอาไว้โตกว่านี้ค่อยตามแม่เข้าไปดีหรือไม่”
นางพาเสี่ยวเป่าไปด้วยไม่ได้เพราะระยะทางไกลมากอีกอย่างเขาเองก็คงเดินไม่ไหวด้วย ครั้นจะให้นางแบกเขาไว้คงหน้ามืดเสียก่อนลำพังร่างอ้วน ๆนี่นางก็ลำบากพอตัวแล้วและนางจะเข้าไปดูกับดักที่ข้างน้ำตกด้วยหากได้สัตว์มากมากยิ่งแล้วใหญ่ มีเด็กไปด้วยจะยิ่งลำบาก
“เอาแบบนี้แล้วกัน ไว้แม่จะเอาผลไม้อร่อย ๆจากในป่ามาฝากเยอะ ๆดีหรือไม่”
“ได้ขอรับ วันนี้ข้าจะช่วยท่านปู่ถอนหญ้าเอง”
“เสี่ยวเป่าของแม่รู้ความเป็ที่สุด แต่ต้องดื่มน้ำให้มาก ๆด้วยนะ”
จ้าวอิงกล่าวชื่นชมเขาพร้อมกับลูบหัวเขาไปด้วย .....
•─────❅❀❅─────•
6K
