ลอว์เรนซ์มองหานซั่วอย่างประหลาดใจ พลางยิ้มกล่าว
“ดีมาก”
ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอีกครั้ง ก่อนจะมาปรากฏเบื้องหน้าหานซั่วด้วยความเร็วเพียงชั่วพริบตา เขาปล่อยลูกเตะที่รุนแรงและเร็วราวสายฟ้า ซึ่งยังคงเล็งไปที่ท้องของหานซั่ว
หานซั่วโดนลูกเตะเข้าที่ท้องเต็ม ๆ ซึ่งเจ็บเกินบรรยาย เขารู้ดีว่าความเร็วในการโจมตีและความแข็งแกร่งของอัศวินระดับกลางอย่างลอว์เรนซ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาหรือใครก็ตามที่ยังไม่บรรลุอาณาจักรพลังเวทปีศาจขั้นรูปธรรมจะสามารถทนรับไหว
แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หานซั่วนั้นไร้ซึ่งความเกรงกลัวอย่างสิ้นเชิง กลับรอคอยอย่างกระตือรือร้นเสียด้วยซ้ำ แก่นมนตราภายในร่างกายไหลเวียนโคจรผ่านบริเวณท้องของเขาเป็ระยะ ทำให้ความเ็ปลดลงอย่างรวดเร็ว เขารวบรวมสมาธิอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน และเผชิญหน้ากับการโจมตีของลอว์เรนซ์ที่กำลังจะตามมาด้วยอาการสงบ
เมื่อเท้าของลอว์เรนซ์พุ่งเข้ามา เท้าของหานซั่วก็ถีบส่งตัวเองให้ถอยไปข้างหลังเพื่อหลบเท้าของลอว์เรนซ์ด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า ลอว์เรนซ์ไม่ได้แปลกใจหรือลังเล เขายังคงรัวหมัดและลูกเตะโจมตีหานซั่วที่กำลังถอยหนีอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ลอว์เรนซ์เป็อัศวินระดับกลางที่สามารถเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกายได้เหนือกว่าคนธรรมดาที่มีกล้ามเป็มัด ๆ โดยการใช้ออร่าต่อสู้มาช่วยเพิ่มพละกำลังในการโจมตี แม้ความเร็วของหานซั่วตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหลบทันหากเป็การโจมตีต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว
พลั่ก พลั่ก พลั่ก
เสียงการโจมตีปะทะร่างเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อหานซั่วทำได้เพียงป้องกันใบหน้า ทิ้งให้หน้าอก เอว ท้อง แขน และขา ต้องเจ็บจากการโจมตีที่ลอว์เรนซ์ใส่มาไม่ยั้ง
ความเ็ปบนร่างกายเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อโดนโจมตีหลายครั้งเข้า ความเร็วในการหลบหลีกก็เริ่มช้าลงตามสภาพร่างกาย ยิ่งเขารับการโจมตีมากเท่าไร ขาของเขาก็ยิ่งหนักอึ้ง การขยับเขยื้อนร่างกายแต่ละครั้งกลับต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
หากไม่ใช่เพราะใน่ที่ผ่านมา หานซั่วฝึกฝนเวทมนตร์และความแข็งแกร่งของร่างกายมาอย่างต่อเนื่อง ถ้าเป็ร่างกายเดิมของไบรอันที่ทั้งอ่อนแอและบอบบาง ต้องมารับพายุการโจมตีที่โหมกระหน่ำของลอว์เรนซ์แบบนี้ คงตายอย่างรวดเร็วในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับคล็อดและเอริค ทั้งคู่ยิงออร่าต่อสู้ใส่หานซั่วโดยตรง ซึ่งออร่าต่อสู้ที่บ้าคลั่งถูกห่อหุ้มไว้ด้วยแก่นมนตราทันทีที่มันเข้าไปในร่างกาย เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายของเขาเ็ปทรมานกับความเสียหายที่ได้รับมากนัก
และทั้งสองครั้งก็ไม่ได้ทำให้หานซั่วาเ็รุนแรง จึงทำให้เขาประเมินค่าทหารและอัศวินต่ำไปสักหน่อย พอมาเจอลอว์เรนซ์ถึงได้ตาสว่าง ในที่สุดเขาก็รู้ตัวว่าตนเองเข้าใจผิดมาโดยตลอด
การที่เขาไม่ได้รับาเ็มากมาย เป็เพราะผลอันน่ามหัศจรรย์ของแก่นมนตรา ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ทันทีที่ออร่าต่อสู้พุ่งเข้าใส่ร่างกาย อวัยวะภายในของเขาคงจะแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดคล็อดถึงตกตะลึงที่หานซั่วไม่ได้ตายอย่างสยดสยองในทันทีตอนที่ออร่าต่อสู้ของตนเองพุ่งใส่หานซั่ว และนี่ก็เป็อีกเหตุผลหนึ่งที่เอริคมั่นใจนักหนาว่าหานซั่วต้องตายอย่างแน่นอน โดยไม่คิดจะมาตรวจดูศพ
แต่ลอว์เรนซ์ใช้ออร่าต่อสู้ในรูปแบบที่แตกต่างออกไป เขาไม่ได้ยิงออร่าต่อสู้ใส่หานซั่วเพื่อหมายจะทำลายอวัยวะภายใน กลับกัน ลอว์เรนซ์ใช้มันเพื่อเพิ่มความเร็วและความรุนแรงในการโจมตี ทำให้แก่นมนตราไม่สามารถแสดงผลใด ๆ ได้ และหานซั่วต้องรับการโจมตีทางกายภาพด้วยร่างกายของตัวเองเท่านั้น
พลั่ก!
เท้าข้างเดิมอัดเข้ามาที่ท้องของหานซั่วอีกครั้ง เขาเซถอยหลัง เมื่อรับการโจมตีไม่ไหวอีกแม้แต่ครั้งเดียว เขาก็ล้มลงไปบนพื้นอย่างแรง
หานซั่วซี่โครงหักสองซี่ และาเ็อีกหลายแห่ง นอกจากใบหน้าที่ไม่ได้รับาเ็ใด ๆ แล้ว ทั่วทั้งร่างเ็ปอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน หานซั่วพยายามฝืนร่างกายให้ยืนขึ้น แต่ก็ต้องทรุดลงกับพื้นไปเสียทุกครั้ง
การพลิกตัวหรือเคลื่อนไหวแต่ละครั้งเ็ปอย่างแสนสาหัส แต่หานซั่วกลับรู้สึกปีติยินดี เขาััได้อย่างชัดเจนว่าแก่นมนตรากำลังหมุนวนเร็วขึ้นมากกว่าปกติ โคจรผ่านความเ็ปทุกแห่ง พร้อมให้ความรู้สึกแปลกประหลาดโดยเฉพาะกระดูกที่หักและาแเปิดนั้นร้อนราวกับลุกเป็ไฟ
หานซั่วเข้าใจแล้วว่าข้อสรุปของเขาเมื่อครั้งก่อนนั้นถูกต้อง วิธีที่เร็วที่สุดในการบรรลุอาณาจักรพลังรูปธรรมก็คือ ‘การทำให้แตกหัก’ แก่นมนตราที่โคจรอย่างผิดปกติเวลานี้กำลังฟื้นฟูกระดูกที่หักของเขาอยู่ รวมทั้งฟื้นฟูเส้นเอ็น กระดูก กล้ามเนื้อ และผิวกายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า หล่อหลอมให้ร่างกายของเขาทนทานมากยิ่งขึ้น
แม้จะเ็ปอย่างเหลือเชื่อ แต่หานซั่วก็ค่อนข้างพอใจ เขากัดฟันขณะส่งเสียงร้องด้วยความเ็ปพร้อม ๆ กับที่หัวเราะอย่างชั่วร้าย ในที่สุดเขาก็ยันให้ตัวเองยืนขึ้นได้สำเร็จ และมองไปยังลอว์เรนซ์
“ข้าว่า...เราน่าจะเป็หุ้นส่วนกันต่อไปได้อีกนานเลยนะ”
ลอว์เรนซ์หยุดและยืนตรงหน้าหานซั่ว เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นหานซั่วยังยืนไหวทั้ง ๆ ที่ล้มไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ในฐานะผู้โจมตี ลอว์เรนซ์ทราบดีถึงพลังที่ตนเองใช้โจมตีเมื่อครู่ แม้คู่ซ้อมธรรมดา ๆ ที่เก่งพอจะป้องกันตัวจากออร่าต่อสู้ได้ แต่ไม่มีใครสามารถรับการโจมตีได้เท่ากับที่หานซั่วดึงดันรับไปแล้วแน่
แต่สิ่งที่ทำให้ลอว์เรนซ์ประหลาดใจมากที่สุด คือการได้เห็นหานซั่วที่เ็ปทรมานจากการโจมตีอย่างรุนแรง กลับสามารถหัวเราะร่าด้วยเสียงอันดังทั้ง ๆ ที่กำลังส่งเสียงร้องด้วยความเ็ป ลอว์เรนซ์ได้ยินแล้วก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง และคิดว่ามันช่างเป็เื่ที่น่าเหลือเชื่อมาก
เมื่อหานซั่วเอ่ยถึงการเป็หุ้นส่วนในระยะยาว ตอนแรกลอว์เรนซ์อึ้งไปชั่วขณะ แต่แล้วเขาก็ยิ้ม
“ไบรอัน เ้านี่น่าสนใจดี แต่การเป็หุ้นส่วนในระยะยาวมันก็ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของเ้าด้วย ว่าจะรับการโจมตีมากกว่านี้ได้อีกหรือไม่ บอกตามตรง วันนี้ข้ายังใช้กำลังไม่เต็มที่เลย และไม่ได้ใช้ดาบด้วย ข้ามีเงินมากมายอยู่แล้ว ถ้าเ้ายังอยากได้อยู่ละก็ มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ข้ายังคงเสนอเงินห้าเหรียญทองต่อครั้งเหมือนเดิม เ้าคิดว่าอย่างไร?”
หานซั่วพยักหน้ารับ
“ไม่มีปัญหา ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้!”
“ดี ไบรอัน หวังว่าเ้าจะหายดีไว ๆ การโจมตีครั้งต่อไปของข้าจะหนักหน่วงกว่านี้แน่ เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ!”
เมื่อลอว์เรนซ์ออกไปแล้ว หานซั่วยังไม่ตามออกไปในทันที เขากลับนั่งลงในท่าขัดสมาธิ และโคจรแก่นมนตราซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อฟื้นฟูร่างกายที่ได้รับความเสียหายรุนแรง
ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่เคยหมดไปค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากโคจรแก่นมนตราอย่างต่อเนื่อง ขาที่เคยหนักอึ้งกลับค่อย ๆ มีแรงมากขึ้น แม้จะยังเจ็บไปทั่วทั้งตัว แต่ความเ็ปดูเหมือนจะเป็อะไรที่เข้าท่ากว่าการอยู่อย่างไร้ชีวิตชีวาอย่างที่เขาเคยเป็ในโลกเดิมมาก
ทุกการเคลื่อนไหว ใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวเพราะความเ็ป หานซั่วหัวเราะเสียงดัง พยายามฝืนทนภายใต้ความเ็ปที่เหมือนจะไร้ที่สิ้นสุด เขาค่อย ๆ ยืนขึ้น และเดินโซซัดโซเซออกไปจากสนามฝึกซ้อม
“โอ ไบรอัน เ้าเป็อะไรมากหรือเปล่า?”
หานซั่วได้ยินเสียงตระหนกใทันทีที่เดินออกมาจากสนามฝึกซ้อม หมุนตัวกลับมา เขาก็เห็นคาล ทหารหนุ่มจิตใจดี ผู้ที่พยายามโน้มน้าวให้หานซั่วล้มเลิกการเข้าร่วมั้แ่อยู่ในห้องรับรอง ชุดคลุมของคาลเปื้อนฝุ่น หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ นอกจากนี้แล้ว ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้รับาเ็ใดๆ
“ไม่ได้เป็อะไรมากหรอก”
หานซั่วส่งรอยยิ้มจาง ๆ ให้คาลพร้อมกับค้อมศีรษะ
คาลเป็ทหารเจนสนาม มองเพียงปราดเดียวเขาก็รู้ว่าหานซั่วไม่ได้เป็อย่างที่พูด เพราะผ่านประสบการณ์ในฐานะเป้ามนุษย์มาอย่างช่ำชอง เขารู้ดีว่าแม้สภาพภายนอกจะไม่ปรากฏให้เห็น ก็ไม่ได้แปลว่าร่างกายไร้ซึ่งการาเ็ และวิธีที่หานซั่วพูดและแสดงออกมาก็บอกได้ชัดเจนว่าสภาพของเขาในเวลานี้ค่อนข้างแย่ทีเดียว
คาลรีบเดินเข้ามาหาหานซั่วและยื่นมือมาช่วยประคองให้เขายืนได้ถนัด เขานิ่วหน้าและเอ่ยขึ้น
“ไม่เป็อะไรที่ไหนกัน? ร่างกายเ้าสะบักสะบอมขนาดนี้ มาเถอะ ข้าจะไปส่งเ้าเอง ดีนะที่เ้าเดินออกมาแบบยังมีชีวิต ข้านึกว่าเ้าจะโดนซ้อมในนั้นจนตายไปแล้วเสียอีก!”
คาลพูดด้วยความหวังดี แต่หานซั่วเป็เพียงเด็กรับใช้ในสาขาศาสตร์แห่งความตาย ทั้งยังอยู่ในสถานะคนสติไม่ดี หากเขากลับไปกับคาล รังแต่จะก่อให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็
อีกอย่าง หานซั่วไม่้าติดหนี้บุญคุณใคร แม้จะรู้สึกแย่มากแค่ไหน เขาก็ต้องอดทนไว้เท่านั้น หากค่อย ๆ เดินกลับไปช้า ๆ คงไม่เป็ไร หานซั่วจึงปัดมือของคาลออกพร้อมกับยิ้ม
“ขอบคุณนะ คาล ข้าไม่เป็ไรจริง ๆ ข้ากลับเองได้”
หานซั่วหมุนตัวกลับออกไปทันทีที่พูดจบ แต่แล้ว ร่างที่แลดูคุ้นตาก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจากที่ไกล ๆ --- คล็อดนั่นเอง
มีเป้ามนุษย์คนหนึ่งเดินตามหลังคล็อดมาด้วย ทั้งคู่กำลังเดินไปยังสนามฝึกซ้อมของนักเรียนอัศวิน ดูเหมือนว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อฝึกซ้อมกับเป้ามนุษย์ด้วยเช่นกัน
หานซั่วพร้อมจะมีเื่กับคล็อดอยู่แล้วเมื่อเขาเดินเข้ามาในสมาคมอัศวิน ครั้งสุดท้ายที่สาขาเวทมนตร์ธาตุแสง เ้าโครงกระดูกน้อยของหานซั่วเกือบถูกคล็อดทำลาย และตัวเขาเองก็ต้องเจ็บตัวเพราะออร่าต่อสู้ของคล็อด หากมิใช่เพราะแก่นมนตราห่อหุ้มออร่าต่อสู้เอาไว้ ป่านนี้เขาคงตายไปนานแล้ว
แต่คล็อดกลับลืมเื่พวกนั้นไปนานแล้ว และไม่รู้ด้วยว่าหานซั่วเป็นายของเ้าโครงกระดูกน้อยตนนั้น ในขณะที่หานซั่วจดจำเหตุการณ์นั้นไว้อย่างฝังใจ เพื่อรอคอยโอกาสที่จะได้แก้แค้น แม้จะเตรียมตัวมาเจอกับคล็อดอีกครั้ง แต่สภาพร่างกายของเขาตอนนี้ก็ย่ำแย่เกินไป เขาจึงยังไม่้าปะทะกับคล็อดตอนนี้ แต่ถ้าหานซั่วเดาผิด และคล็อดยังคงแค้นเื่เมื่อคราวก่อนอยู่ และถ้าคล็อดคิดอยากแก้แค้นขึ้นมา เขาก็คงต้องตายสถานเดียว
ในหัวของหานซั่วรีบคิดหาทางหลบเลี่ยง ในขณะที่คล็อดหันหน้าไปคุยอย่างออกรสกับเพื่อนนักเรียนอัศวินคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และกำลังเดินตรงเข้ามา
************************
84K
