ตอนนี้เป็นเวลา 2:00 น.อินดี้ยังคงนั่งคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นและนอนไม่หลับ เธอคิดถึงแววตาของเอเธนส์ที่มองจ้องมาหาเธอ วินาทีนั้นอินดี้รู้สึกว่ารอบๆตัวเธอมันหยุดเคลื่อนไหวทำให้เธอสามารถมองใบหน้าของเอเธนส์ได้อย่างชัดเจน อย่ามองเห็นความรักในแววตาของเอเธนส์ทุกอย่างมันช่างรู้สึกดีเมื่อเธออยู่ใกล้ๆเขา มันจึงทำให้อินดี้ลังเลว่าเธอจะลาออกจากที่นี่ไปหรือจะยังอยู่ที่นี่ต่อเพราะลึกๆแล้วเธอก็ไม่อยากจะเดินจากเอเธนส์ไป ก่อกๆๆ ก่อกๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำเอาอินดี้ใจร้อนรูปวาดและภาพที่เขาจบกับเธอนั้นมันก็โผล่เข้ามาในสมองของเธออีก
"ใครคะ?"
"มาเรียเองค่ะ...คุณอินดี้ยังไม่นอนใช่ไหมคะ มาเรียมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ ขอมาเรียเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหมคะ?" อินดี้พ่นลมหายใจออกมาแบบโล่ง เมื่อรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าประตูคือมาเรีย ไม่ใช่เอเธนส์ เธอรีบเดินไปเปิดประตูให้มาเรียเข้ามาในห้องทันที
"คุณมาเรียมีธุระอะไรกับอินดี้หรอคะ มาซะดึกเลย"
"หรอคะ...พอดีว่ามาเรียเป็นคนนอนเช้าน่ะค่ะ ตอนดึกก็เลยไม่ง่วง คุณอินดี้ง่วงยังคะ?"
"อ่อ..ยังค่ะ..ว่าเเต่คุณมาเรียมีอะไรรึป่าวคะ?"
"มันอาจจะฟังดูซ้ำซากนะคะ แต่ที่มาเรียมาที่นี่เพราะมาเรียอยากจะคุยกับคุณอินดี้เรื่องพี่เอเธนส์น่ะค่ะ" มาเรียขยับตัวเข้ามาใกล้อินดี้พร้อมกับเอื้อมือไปกุมมือของอินดี้ไว้ในลักษณะขอร้องต่อเธอ
"คุณอินดี้ อย่าลาออกเลยนะคะ อยู่ที่นี่ต่อไปเถอะค่ะ มาเรียรู้ว่าคุณอินดี้รู้สึกยังไงกับพี่เอเธนส์และรู้ด้วยว่าพี่เอเธนส์รู้สึกยังไงกับคุณอินดี้ เพราะฉะนั้นทำไมทั้งสองคนจะต้องเดินกันไปคนละทางด้วยล่ะคะ ทำไมไม่อยู่ด้วยกัน คอยช่วยเหลือกันและกันแบบที่เป็นมาล่ะคะ?"
"เอ่อ..คุณมาเรียคะ อินดี้ว่า…."
"คุณอินดี้จะไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่พี่เอเธนส์เขายอมรับและเขาไม่อยากเสียคุณอินดี้ไปจริงๆนะคะ เหตุผลที่มาเรียเข้ามาพูดกับคุณในวันนี้เพราะมาเรียมไม่อยากเห็นทั้งคู่ต้องเสียใจเพราะตัดสินใจอะไรโดยไม่ได้คิดทบทวนให้ดีก่อนค่ะ"
"แต่ที่นี่มันอันตรายมากสำหรับอินดี้นะคะ อินดี้อยู่ที่นี่ก็เหมือนกับว่าอินดี้อยู่ใกล้กับความอันตราย แล้วในตอนที่อินดี้มีอันตราย พี่ชายของคุณก็ไม่เคยเข้ามาช่วยอินดี้ไว้ได้เลย แบบนี้ยังจะให้อินดี้อยู่ต่อไปเพื่ออะไรล่ะคะ"
"แล้วคุณอินดี้รู้ได้ยังไงคะว่าพี่เอเธนส์ไม่ทำอะไรเลย วันนั้นที่คุณเอาไปหาแหวนในบ่อปลาที่เอเธนส์ก็เป็นคนช่วยคุณไว้จากงูเห่าตัวนั้น สามวันก่อนที่คุณต้องไปทำความสะอาดหน้าห้องเก็บของเพราะป้าเคกำลังจะล่อลวงคุณไปทำร้าย พี่เอเธนส์ก็เป็นคนที่สั่งให้บิลลี่ไปช่วยคุณ เมื่อวานก่อนที่คุณดันไปได้ยินป้าเคกับลุงคริสพูดขู่ว่าจะฆ่าคุณ พี่เอเธนส์ก็เป็นคนสั่งให้ฉันไปช่วยคุณเอง...แล้วก็ล่าสุดเมื่อวาน คุณโดนป้าเคไล่เอามีดบังตอจะทำร้ายคุณ พี่เอเธนส์ก็เป็นคนที่บอกให้พวกเราสองคนมาช่วยคุณอินดี้และล่าสุดเลยวันนี้….."
"วันนี้งั้นหรอคะ?..."
"ใช่..วันนี้ ป้าเคกับลุงคริสจ้องทำร้ายคุณอยู่ตลอด...แต่พี่เอเธนส์ก็ช่วยคุณไว้ทุกครั้งนะคะ...พี่เอเธนส์เขาเป็นห่วงคุณตลอดเวลาเลยนะคะเขาถึงจับตาดูคุณทุกวินาทีแบบนี้"
"แสดงว่าวันนั้นอินดี้ไม่ได้ฝัน อินดี้โดนงูกัดจริงๆใช่ไหมคะ?"
"ใช่ค่ะ..และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นในแผนการของป้าเคด้วยค่ะ...พี่เอเธนส์ยอมทะเลาะกับป้าเคลุงคริสเพื่อปกป้องคุณไว้นะคะ…แถมพี่เขาก็ตั้งใจจะไล่ป้าเคกับลุงคริสไปอยู่ที่อื่นด้วย ก็เพราะให้คุณสบายใจ คุณรู้แบบนี้แล้ว ยังคิดจะหนีคนที่รักคุณมากขนาดนี้ ไปอีกหรอคะ"
"ความจริงแล้วพี่ชายของคุณเขาไม่ได้รักฉันหรอกค่ะ เขาเเค่รู้สึกดีเพราะฉันดันไปมีใบหน้าคล้ายกับคุณดารัญ ภรรยาเก่าของเขาต่างหากละคะ...จริงๆฉันรู้มานานแล้วแต่ฉันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้จนเผลอคิดเกินเลยเจ้านายกับลูกน้องไป เเต่ตอนนี้ฉันมีสติแล้วค่ะ ยังไงฉันคงจะทำตามที่คุณมาเรียขอไม่ได้หรอกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"
"มาเรียไม่เชื่อหรอกนะคะว่า..คุณอินดี้จะทิ้งพี่ชายของมาเรียไปจริงๆ ในเมื่อตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่าพี่ชายของมาเรียปกป้องคุณด้วยชีวิตของเขาขนาดนี้"
"คุณรู้อะไรไหมคะ...การที่เราถูกมองว่าเป็นเงาของคนอื่น มันเจ็บปวดมากนะคะ เพราะฉะนั้นอินดี้ก็ควรพาตัวเองออกไปจากความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่หรอคะ ขอโทษนะคะคุณมาเรีย"
"ในเมื่อคุณอินดี้คิดแบบนั้น มาเรียก็คงห้ามอะไรไม่ได้ งั้นมาเรียขอตัวก่อนนะคะ...คุณอินดี้จะได้พักผ่อนค่ะ" อินดี้เดินมาส่งมาเรียที่หน้าประตูพร้อมกับยิ้มให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูเข้า ภายหลังประตูนั้น เอเธนส์ก็ได้ยืนนิ่งฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว การกระทำเมื่อสักครู่มันไม่ช่วยเปลี่ยนจิตใจให้อีกที่ยอมอยู่กับเขาต่อเลย
"พี่เอเธนส์..คือว่า…"
"ไม่ต้องพูดอะไรต่อแล้วมาเรีย พี่ได้ยินทุกอย่างชัดเจนหมดแล้ว ถ้าเธอยืนยันว่าจะไปพี่ก็คงห้ามอะไรไม่ได้แล้วสินะ ชั่งเถอะ..ฮึฮึ..ชาตินี้พี่คงเหมาะที่จะอยู่คนเดียวจริงๆนั่นแหละ จริงไหม ฮ่าฮ่าฮ้า!!" จู่ๆเอเธนส์ก็หัวเราะออกมา..เเต่มาเรียรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้นมันปนความเศร้าและคราบน้ำตาอยู่ไม่น้อย เอเธนส์เดินโซซัดโซเซกลับขึ้นไปบนหอคอยด้วยสภาพจิตใจที่โดนทำร้ายมาหนักพอสมควร เขาเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวโปรด สายตาแห่งความเวิ้งว้างมองลอดหน้าต่างออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย
"จบแล้วมันจบแล้วสินะ...พอกันทีความรักที่ไม่สมบูรณ์ ฉันคงไม่มีโอกาสได้เธอกลับคืนมาแล้ว อินดี้" เอเธนส์นั่งกุมขมับเพราะเขาไม่รู้เลยว่าต่อไปเขาจะต้องทำอะไร เอเธนส์ทำได้แค่มองท้องฟ้าผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆนั้นเพียงลำพัง เขาหวนกลับคืนวันที่เขาจากบ้านหลังเก่ามา เขาต้องเสียคนรัก พ่อแม่และบ้านหลังโปรดที่เขาตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอของเขากับภรรยา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเหมือนฝันที่พอตื่นก็จางหายไปและไม่มีวันย้อนกลับมาได้อีก น้ำตาแห่งความเสียใจค่อยๆหลั่งไหลออกมาทั้ง 2 แก้ม
"ฉันจะต้องทำยังไง ฉันถึงจะได้เธอกลับคืนมาอยู่ข้างๆฉัน ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่ได้มองเธอเป็นเงาของดารัญ เเต่ฉันมองเธอเป็นเธออินดี้ ได้โปรดขอให้เธอช่วยคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างใหม่ด้วยเถอะ ฉันขอร้อง ฉันไม่พร้อมจะเสียเธอไปจริงๆ" จากองค์ชายรัตติกาลผู้เเข็งเเกร่ง ไม่ยอมเสียน้ำตาให้ใคร กลับกลายมาเป็นแวมไพร์ใจเสาะกระจอกและไม่มีใครอยากอยู่ด้วยไปซะแล้ว ความเสียใจที่มันถาโถมเข้ามาสะสมไว้ในร่างกายของเอเธนส์ บัดนี้มันได้ระบายออกมาผ่านม่านน้ำตาของเขาเสียแล้ว วันพรุ่งนี้คือวันสุดท้ายที่เขาจะได้เจอหน้าอินดี้แล้ว เอเธนส์จะต้องวางตัวยังไง..ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
2K
