โซ่ตรวนใจ

        คฤหาสน์การุซิงห์

        ความเงียบสงัดภายในห้องนอนของจินนี่ ร่างบางนอนหงายหน้ามองเพดานกว้างใหญ่ แววตานิ่งเฉย “ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครเรียกเราว่า โง่ อาจารย์เป็นใครมาจากไหน” ร่างของเธอตะแคงนอนมองเเจกันดอกไม้ สายตาเริ่มนับดอกไม้ที่ละดอก เพ่งมองใบไม้เริ่มเหี่ยวแห้ง “คำว่ากุลสตรี สะกดอย่างไร โธ่..เว้ย” จินนี่ลุกขึ้นถอดชุดนักศึกษาสีน้ำเงินโยนทิ้ง มองเรือนร่างของเธอในกระจกเงาบานใหญ่ กระโปรงยาวร่วงลงกองบนพื้น “เราไม่เหมือนผู้หญิงหรือไง” จินนี่คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก็อกฝักบัว ปล่อยให้กระแสน้ำรดใบหน้าอย่างแรง โยนชุดชั้นในทิ้งเรี่ยราด “เราสวมหน้ากากหลอกคน” คำพูดของอนูปก้องขึ้นที่ละประโยคในสมองของเธอ อุ้งมือของเธอเต็มด้วยสบู่เหลว ลูบไล้ผิวกายด้วยความสับสน “สอบตก 3 ปี เราขวางคนอื่นอย่างนั้นหรือ” จินนี่รีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ห่อร่างด้วยผ้าเช็ดตัว วิ่งมาที่โทรศัพท์มือถือ กดหมายเลขของเพื่อนสนิท “ชาร์มา เธอทำอะไรอยู่” เสียงตอบรับอู้อี้งัวเงีย สะบัดใบหน้ามองชื่อของผู้เรียกเข้า “จีย่า อะไรของแก”

        ภายหลังจากจินนี่เล่าเรื่องของอาจารย์อนูปเล่าจนหมดเปลือก “พระเจ้าจอร์จ ไม่อยากเชื่อเลย ฟ้าเปิดตอนไหนวะ มีคนกล้าด่าแกและแม่งด่าได้ถูกทุกเรื่องซะด้วย เป๊ะซุปเปอร์เป๊ะด้วย...เฮ้ย” จินนี่ตัดสายมือถือปาลงข้างเตียง “ไอ้บ้า ไม่คุยด้วยแล้ว” ความเครียดเริ่มพุ้งเข้ามาในใจ “ลาออกก็ได้ เรื่องแค่นี้” จินนี่รีบสวมเสื้อผ้า แต่งหน้าอย่างลวกๆ คว้ามือถือขึ้นมา “ไปบอกพ่อขอลาออกดีกว่า” หญิงสาวรีบวิ่งลงมาจากบันไดที่ละขั้นตรงเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ ประตูห้องทำงานแง้มปิดไม่สนิท “เป็นความจริงเหรอ กันดู” กันดูสมุนมือขวาอายุ45ปี รับใช้นายใหญ่ตั้งแต่จินนี่เกิด “ครับท่าน อาจารย์คนนั้นสอนการปกครอง เรื่องที่ผมเล่าทั้งหมดเป็นความจริงครับ” การุซิงห์ครุนคิดเนื้อหาที่ได้ยินมา ใบหน้าเหี่ยวย่นไม่มาก เดินวนไปมา จินนี่แอบเงี่ยหูฟังจากซอกประตู “สิ่งที่เขาพูดถูกต้องหมดทุกอย่าง มันทำให้ฉันย้อนนึกว่า ชีวิตในเยาว์วัยที่เดินเท้าเปล่าไปเรียนหนังสือ ฝนตกหนัก เอาเสื้อผ้าใส่ลงโอ่งเล็ก ลอยคอข้ามแม่น้ำ เเล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงเรียน ความยากจนทำให้ฉันปากกัดตีนถีบ ไม่ขอกลับไปเป็นเช่นนั้นอีก” จินนี่ยืนนิ่งฟังเรื่องราวชีวิตของพ่อ “ฉันมอบความสุขความสบายให้จินนี่มากกว่าลูกทุกคน มันเหมือนนิทานพ่อแม่รังแกฉัน เหอะ!!! กันดู เรามาคอยดูกันว่าอาจารย์คนนี้จะทำให้ลูกสาวของฉันเป็นกุลสตรีได้ไหม ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงฝีเท้าเดินมาที่ประตูห้องทำงาน จินนี่หลบไปยืนพิงเสาใหญ่กลางคฤหาสน์

        “ท่านครับ คุณวินัยจากบริษัทSunwanty มาถึงแล้วครับ” มือหยาบหนาโบกมือให้เข้ามา “ไปสั่งมอลลี่ บอกว่านายใหญ่ให้เตรียมมื้อค่ำ และเรียกๆลูกของฉันมาทานอาหารค่ำด้วยกันหมดทุกคน”

        “ปัง” เสียงปิดประตูดังอย่างแรง “เหอะ ถ้าฉันจะเปลี่ยนนิสัย ทำไมต้องทำตามอาจารย์บ้าๆคนนั้นด้วย ไม่เห็นเกี่ยวข้องอะไรกัน” จินนี่ทิ้งร่างของเธอลงบนเตียงนอน ภาพใบหน้าของอนูปลอยวนเวียนหลอกหลอนในห้วงความคิดของเธอ “เลิกยุ่งกับชีวิตของฉันสักทีได้ไหม น่ารำคาญจริงๆ หนีเสือเจอจระเข้ตัวใหม่” หมอนหนุนหัวขาดกระจุยกระจายเต็มพื้นห้อง “คุณจินนี่ขาาา” แม่บ้านสุธิตา และดานิน ยืนมองบานประตู “วันนี้เธอคิดว่าอะไรพังในห้องคุณหนู” ดวงตากลมเล็กๆของแม่กลอกกลิ้งไปมาพร้อมเสียงคิ๊กคิ๊ก “ไม่มีอะไรพัง มีแต่หมอนขาดเท่านั้น” หญิงสาวคลี่ยิ้ม เอี๊ยวร่างมองภายในห้อง แล้วเดินเชิดหน้าลงไปข้างล่าง

        ภายในห้องอาหารหรูในคฤหาสน์

        สำรับอาหารชุดดีนำมาวางรอเสริ์ฟอาหารอิตาเลี่ยน และอินเดีย “เมนูวันนี้น่าจะพอใจจีย่านะ” เสียงมอลลี่สั่งแม่ครัวดังออกมา สองเท้าของจินนี่เดินเข้าไปในห้องอาหาร “สวัสดีครับ จีย่า” วินัยชายหนุ่มในชุดลำลอง เสื้อยืดและการเกงยีนส์ยิ้มพร้อมก้มศีรษะทักทาย “คุณวินัย วันก่อนลืมขอบคุณที่พาไปชมอาคารสร้างใหม่นะคะ” วินัยมองเรือนร่างที่ดึงดูดสายตาของชายหนุ่ม “ไม่เป็นครับ ผมยินดีเสมอ”

        เสียงหัวเราะชอบใจของการุซิงห์พร้อมทุบโต๊ะเมื่อวินัยตอบคำถามและเสนอข้อคิดที่ถูกใจ “ผมดีใจมากๆที่คุณวินัยคือตัวเเทนของ Sunwany” เส้นสปาเก็ตตี้รูดเข้าไปในปากของจินนี่อย่างเอร็ดอร่อย วินัยอมยิ้มมองดูอาการเบื่อหน่ายของหญิงสาว มอลลี่สะกิดลูกสาวให้ระวังรักษามารยาท “จินนี่” พี่ชายทั้งสองส่ายหน้าไปมาด้วยความอาย “เอ่อ คุณวินัยมีเพื่อนเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยใช่ไหมครับ” วินัยเลื่อนจานสสัดให้จีย่า “ครับ อนูปเพื่อนรักของผมตั้งแต่วัย 5ขวบ”

        เสียงไอค๊อกๆ แค๊กๆของจินนี่เหมือนอาหารลงผิดหลอด วินัยรีบยื่นแก้วน้ำดื่มให้หญิงสาว ฝ่ามือของพ่อลูบแผ่นหลังของลูกสาว “ทานช้าๆลูก ระวังติดคอ” ดวงตาเรียวโตขึงใส่หน้าของพี่ชายที่อมยิ้ม “เดียวก่อนค่ะ หนูมีอะไรจะถาม” วินัยวางช้อนส้อมลง “มีอะไรครับ” นิ้วมือของหญิงสาวแตะกันสิบนิ้ว วางข้อศอกทั้งสองบนพื้นโต๊ะอาหาร “อาจารย์อนูป อันวาร์กุมารใช่ไหมคะ” วินัยจ้องมองริมฝีปากเรียวบาง ไรฟันเรียบสวยงามขาวสะอาด “ใช่ !! ครับ อาจารย์คนที่สอนคุณในวิชาการปกครอง” จินนี่เลื่อนจานอาหารไปทางอื่นเมื่อนึกถึงคำพูดของอาจารย์คนนั้น หญิงสาวขมวดคิ้วยุ่ง การุซิงห์เข้าใจสีหน้าของลูกสาว พ่อเฝ้ามองดูอาการของลูกสาวที่จะอาละวาดหรือนิ่งเงียบเพื่อรักษาหน้าเเขกผู้มาเยือนในค่ำนี้ “มีอะไรหรือครับ ผมคิดว่าคุณจินนี่รู้จักอนูปดี” วินัยเอียงใบหน้าแววตาที่สงสัยของเขา การุซิงห์เลื่อนปลายเท้าสะกิดปลายเท้าของเธอเหมือนเตือนสติ “เปล่าค่ะ หนูดีใจนะคะ ที่รู้จักเพื่อนของอาจารย์ค่ะ”

        การุซิงห์ถอนหายใจ “เรามาทานของหวานกันดีกว่า” ถาดของหวานFrench Lemon Pie ของโปรดของจีย่า และ Chocolate Mousse ของโปรดของวินัย ชายหนุ่มวิศกรเลื่อนลูบไล้หน้าท้อง “ผมรู้สึกอิ่มแล้วครับ” มอลลี่ไม่ยอมลุกขึ้นตักขนมหวานของโปรดของเขาในถ้วยเงินใบเล็ก “ลองชิมฝีมือของแม่นะคะ” มอลลี่ออกตัวเรียกตัวเองว่าแม่ วินัยไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงรอยยิ้ม เขาก้มหน้ารับถ้วยเงินใบเล็ก “ขอบคุณครับ”

        บรรยากาศในห้องอาหารหรูค่ำคืนนี้สร้างความสัมพันธ์อีกระดับให้วินัยกับครอบครัวของการุซิงห์ “ว่างๆแวะมาทานอาหารที่นี่บ่อยๆ วันนี้พวกเรามีความสุขมาก ขอบใจมากนะจ๊ะ” มอลลี่จูงมือลูกสาวกลับเข้าไปในคฤหาสน์ จินนี่ชูนิ้วมือโบกลา “Byeee” วินัยยิ้มรับเพียงอย่างเดียว แต่จินนี่เรียกชื่อของวินัย เธอวิ่งเข้ามายืนตรงหน้าของเขา “คุณวินัยคะ ฝากราตรีสวัสดิ์อาจารย์ปากร้ายด้วยค่ะ” หญิงสาวทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้

        ภายในรถเก๋งสีดำของวินัย

        ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ วินัยปิดเปลือกตาเพื่อปรับอารมณ์ของเขา “เด็กเจ้าอารมณ์ รั้นสุดๆ มิน่าเจ้าอนูปถึงออกอาการประสาท” วินัยย้อนนึกไปถึงเวลาจินนี่ทานสปาเก็ตตี้ หญิงสาวดูดนิ้วเลี้ยเครื่องเทศ และดูดหอยนางรมต่อหน้าทุกคนที่นั่งรับประทานอาหาร “ไปอยู่สลัมมาหรือวะ” เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น ชายหนุ่มเลื่อนปิดกระจกหน้าต่าง

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        ห้องพัก 1909

        ร่างอนูปกำลังคลานเก็บตัวอักษรแม่เหล็กที่หล่นกระจายไปทั่วพื้นห้อง “บ้าจริง ปัดทิ้งทำไมวะ” สายตาของเขาโฟกัสที่ละจุด “26ตัว ทำไมมันหายากแบบนี้นะ” ปลายเท้าเรียวงามหยุดยืนตรงหน้าของเขา “คุณควรทานอาหารค่ำและยาชุดสุดท้ายนะคะ” ชายหนุ่มชะเง้อใบหน้าแสนซื่อ ส่งแววตาอ้อนเหมือนลูกแมวตาแบ๋ว “คุณจะป้อนผมไหม รู้สึกปวดตัวไปหมด” อารีน่าก้าวถอยหลัง หย่อนร่างนั่งลงบนปลายเท้า “ไม่ป้อนค่ะและไม่นอนด้วย จำไว้นะคะ” อนูปคุกเข่ายืดร่างของเขาขึ้น ทำตาปริบๆมองดวงตากลมโต อารีน่ายืนขึ้นวางตัวอักษร A ลงในมือของเขา “ชื่อลูกต้องขึ้นต้นด้วย A ค่ะ”

        “ใครเป็นคนซื้อของเล่นบ้าๆชิ้นนี้มา” อนูปโยนอักษรแม่เหล็กลงในกล่องกระดาษ “เพื่อนของคุณค่ะ คงจะตั้งใจให้คุณฝึกคำบางคำ” อนูปขมวดคิ้วหันไปมองร่างของเธอในชุดคลุมลายดอกไม้เล็กๆ หญิงสาวรวบเส้นผมขึ้นมัดด้วยผ้าลายเดียวกัน “วินัยต้องการให้ผมฝึกคำว่าอะไร” อนูปก้าวเข้ามาในห้องครัว หยิบมันฝรั่งชิ้นบางที่ทอดเสร็จใหม่ “ล้างมือก่อนได้ไหมคะ คุณยังไม่หายดีนะคะ” ชายหนุ่มเหมือนแมวเชืองเดินเข้าไปล้างมือ ก้าวเข้ามายืนซ้อนร่างของเธอ พ่นลมหายใจหนักบนต้นคอของเธอ อารีน่าหยักไหล่และเบี่ยงร่างออกมา “โกรธผมใช่ไหม ไม่ยอมป้อนผม แถมไม่ยอมนอนด้วย” ชายหนุ่มยื่นมือสอดเข้ารอบเอวของเธอ “คุณรู้อะไรไหม เด็กในท้องใกล้ชิดกับผมมากกว่าคุณ”

        “ลูกในท้องของฉันใกล้ชิดกับคุณมากกว่าฉัน” คำถามของเธอสร้างรอยยิ้มที่ผุดขึ้นที่มุมปากของเขาเหมือนเย้ยหยันเธอนิดๆ “ครับ คุณคอยดูเด็กคนนี้จะรักผมมากกว่าคุณ เมื่อไม่เห็นหน้าของผม เขาจะร้องไห้ไม่หยุด” เสียงทัพพีฟาดลงบนฝ่ามือเขา “เพี้ยะ” อนูปสะบัดเพราะความร้อน “ให้ตายเถอะ อารีน่า มือของผม” ฝ่ามือขึ้นผื่นแดง “แสบนะคุณ” อารีน่ารีบปิดเตาแก้สเมื่อได้สติ “ขอโทษค่ะ” เธอวิ่งไปที่ตู้ยา คว้าหลอดยาทาไฟลวก “คุณพูดแบบนั้น ใครๆก็โมโหสิค่ะ ลูกของแม่จะไม่เชื่อฟังแม่ได้ยังไง” ปลายนิ้วมือแตะเนื้อยาค่อยๆบรรจงทามือของเขา อนูปเฝ้ามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเขา เธอซ่อนอารมณ์ไม่อยู่เมื่อครั้งเขาล้มป่วยและครั้งนี้ก็เช่นกัน ริมฝีปากเป่าลมเย็นบนฝ่ามือของเขา “ขอบคุณครับที่เป็นห่วง” อารีน่าทิ้งฝ่ามือของเขาลง “เอ่ะ” อนูปหัวเราะดังลั่น “มีแบบนี้ด้วย คุณทำผมเจ็บนะครับ ดูนี่กี่รอยแล้วครับ ครั้งนี้มีรอยแผลเป็นเพิ่มอีกรอย” อารีน่าเบือนใบหน้าไปทางอื่น ดวงตาเอ่อเต็มด้วยน้ำตา “มันแค่รอยแผลเป็นภายนอกเท่านั้นค่ะ เราต่างมีรอยแผลลึกๆในหัวใจที่รักษาไม่หายต่างหาก”