“มาแล้วสินะ ตูนคุง... อยากเจอมานานแล้วล่ะ”
ผอ. คนนี้มันอะไรกัน ทำไมต้องพูดอะไรเบียว ๆ แบบนั้นด้วย อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว
"ผะ-ผมจะโดนไล่ออกหรอครับ?" เด็กหนุ่มถามออกมาด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ
“มาใกล้ ๆ ฉันสิ"
ตูนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ ทว่าทันใดนั้น ผอ.ก็ได้พูดประโยคหนึ่งออกมาที่ทำให้้เด็กหนุ่มตาสว่างขึ้นมาทันที
“โห จะเข้ามาหาอย่างงั้นเหรอ? ไม่หนี แต่เข้ามาใกล้ฉันคนนี้อย่างงั้นเหรอ?" (ดิโอ : โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ)
เขารู้ได้ทันทีเลยว่า ผอ. คนนี้ ไม่ธรรมดา เขาสลัดความกลัวทิ้ง เดินยืดอกด้วยความมั่นใจตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับพูดสวนกลับไป
“ถ้าไม่เข้าไปใกล้ ก็อัดแกไม่ได้น่ะสิ" (โจทาโร่ โจสตาร์)
“โฮ่ ๆ ถ้างั้นก็เข้ามาใกล้ให้พอเลย"
ทั้ง 2 คนประจันหน้ากัน เด็กหนุ่มได้ชี้นิ้วตรงไปที่ชายตรงหน้า ในขณะที่อีกฝ่ายก็ลุกพรวดตามขึ้นมา จากนั้นทั้งคู่ก็ได้พูดเสียงดังลั่นออกมาพร้อมกัน
“สตาร์แพลตตินั่ม!!! / เดอะ เวิลด์!!!”
“….”
“….”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
ที่แท้ก็เจอคนประเภทเดียวกันนี่เอง เด็กหนุ่มและชายวัยกลางคนหัวเลาะลั่นห้องพร้อมกับแปะมือเข้ากันได้เป็ปี่เป็ขลุ่ย ตูนได้จังหวะเลยหวังว่าจะตึเนียนออกห้องไป
“ฮ่า ๆ ๆ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมไปแล้วนะครับ…. สวัสดีครับ….”
ทว่าเขายังอ่อนประสบการณ์นักถ้าเทียบกับชายคนนี้
“เดี๋ยวก่อนสิไอ่หนู... มานั่งคุยกันก่อน จะรีบไปไหนเล่า...”
“ผะ-ผมจะรีบไปอ่านหนังสือ...”
ดิ้นไม่หลุด สุดท้ายตูนก็ได้มานั่งจึ๋งอยู่บนโซฟา นั่งหลังตรงเข่าชิดกันมือวางไว้บนตักอย่างเรียบร้อย อย่างกับชายชาติทหาร
“ไม่ต้องเกร็งไปเ้าหนู ทำตัวสบาย ๆ เรียกฉันว่า ผอ.ประเสริฐ เฉย ๆ ก็ได้”
“ครับ...”
บรรยากาศเงียบลงไปอีกครั้งหนึ่ง
“ที่ฉันเรียกเธอมาวันนี้ไม่มีอะไรมากหรอก... เธอคงรู้แล้วใช่ไหมว่าดาวน่ะเป็ลูกสาวฉัน”
“ครับ...”
“ฉันก็เลยอยากจะให้เธอ ช่วยเป็เพื่อนกับลูกสาวฉันให้หน่อย ไปเที่ยวเล่นด้วยกันบ่อย ๆ ก็ได้ เดี๋ยวฉันออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง”
“ครับ...-- ห่ะ-ห้ะ!!!?”
ดูเหมือนว่างานจะเข้า หรือว่านี่จะเป็การเลือกว่าที่ลูกเขย
“ทำไมต้องเป็ผม...”
“เพราะว่าเธอ 2 คนมีอะไรหลายอย่างคล้าย ๆ กัน… ลูกสาวฉันน่ะนะ วัน ๆ ทำแต่งาน แถมยังมีนิสัยเอาจริงเอาจังแบบนั้นอีก เลยไม่ค่อยมีเพื่อนกับเขาน่ะ เมื่อก่อนไม่ได้เป็แบบนี้หรอกนะ ฉันก็เลยอยากให้ลูกสาวฉันได้พักผ่อนบ้างน่ะ เธอโอเคไหม?”
ถึงแม้จะดูเหมือนเป็การถามความเห็นของทั้ง 2 ฝ่าย แต่สีหน้าของผอ.ประเสริฐในตอนนี้ดูไม่ค่อยเป็มิตรเอาซะเลย ถ้าเกิดเขาปฏิเสธกลับไปล่ะก็ ศพไม่สวยแน่นอน คำตอบมันถูกล็อคไว้ั้แ่แรกอยู่แล้ว
“ได้ครับ... ผมจะทำ...”
“ดีมาก... แต่ฉันไม่ได้ให้เธอทำฟรี ๆ หรอกนะ ถ้าเธอทำให้ลูกสาวฉันพอใจได้ ฉันจะเพิ่มงบให้กับชมรมของเธอให้ และจัดงานคอสเพลย์กับงานหนังสือที่มีนักคอสเพลย์และนักวาดการ์ตูนชื่อดังจากทั่วทวีปเอเชียเข้ามาร่วมด้วย ดีไหม?”
“ดีครับ....”
“ตอบให้มันดัง ๆ หน่อย!! นินจาแห่งโคโนฮะ!!!”
“ดะ-ดัดเตะบาโย่!!!” ตูนลุกพรวดขึ้นมาด้วยความใและยกมือตะเบ๊ะไปที่หางคิ้ว
ผอ. ประเสิรฐอมยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจและยื่นนามบัตรให้อีกฝ่าย
“เข้าใจก็ดีแล้ว เอาเบอร์ฉันไป แล้วก็ไปได้แล้วล่ะ”
“ขอบคุณครับ!! ขอตัวครับ!!” เด็กหนุ่มโค้งคำนับและวิ่งแจ้นออกห้องไปทันที จากนั้นตูนก็ได้มาพักสูดหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอดอยู่หน้าประตู
ฮ่า..... นึกว่าจะตายแล้วเรา ผอ.คนนี้แข็งแกร่ง!!! ทำมาเป็ถามว่า ‘เธอโอเคไหม’ โถ่เอ้ย ฉันไม่สามารถเลือกอะไรได้ั้แ่แรกแล้วแท้ ๆ -- ช่างมัน! ถือว่าทำเพื่อชมรม
“นี่ผอ.ว่าไงบ้าง”
“หือ.. อ้ากกกกก!!!!!”
ตูนไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าเพียงดาวยืนอยู่ตรงนั้นมาตลอดั้แ่เขาเข้าไปข้างใน หัวใจของเขาแทบหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม
“นายเป็อะไรของนายอีกเนี่ยห้ะ!! ใอะไรซะโอเวอร์ขนาดนั้น!! มันทำให้ฉันดูแย่นะเข้าใจไหม!!!”
“ขะ-ขอโทษทีแม่นาง... แฮ่ก... แฮ่ก...” ดูเหมือนว่าเขาจะหลอนไปหมดแล้ว สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“เลิกเรียกฉันว่าแม่นางสักที! ฉันชื่อเพียงดาว!! แล้วสรุปผอ.ว่าไงบ้าง!!”
ตูนพักหายใจให้หายเหนื่อยสักพัก ก่อนที่จะหันหน้าไปทางเพียงดาวพร้อมกับยิ้มแฉ่งออกมา
“นี่ดาว ถ้าสอบเสร็จแล้วเราไปเที่ยวกันไหม?”
ฝ่ายหญิงที่ได้ยินก็หน้าแหยขึ้นมาทันที
“ห๋าาาาา!!!??? ทำไมฉันต้องไปเที่ยวกับนายด้วยยะ! เห็นฉันว่างนักเหรอ?”
“ฉันได้ยินว่าเธอไม่ค่อยมีเพื่อนน่ะ เลยคิดว่าน่าจะว่าง ฉันก็ไม่มีอะไรทำพอดีเลยเหมือนกัน”
ที่จริงมีอีกหลายเื่ใน Webtoon ที่ดองเอาไว้กะว่าจะกลับไปอ่าน แต่นาทีนี้ชีวิตในรั้วโรงเรียนสำคัญที่กว่าเป็ไหน ๆ !
“วะ-ว่าใครไม่มีเพื่อนกัน! ฉันแค่เลือกคบคนต่างหาก! รู้เอาไว้ซะด้วยเ้าเตี้ย!”
“งั้นสอบเสร็จแล้วโทรมานะ”
“นี่แกไม่ได้ฟังที่พูดเลยใช่ไหมเนี่ย!! เฮ้อ... แต่ก็ช่างมันเถอะ พักบ้างสักหน่อยก็ดี…” พูดจบ เธอก็หันหลังขวับและเดินออกไป
อะไรกันตาบ้านั่น จู่ ๆ ก็มาชวนเราเที่ยว ทั้งที่ไม่เคยมีใครเคยชวนเรามาก่อนเลยแท้ ๆ พ่อไปพูดอะไรเอาไว้อีกล่ะเนี่ย!
และเมื่อถึงเวลาสอบ
ภายในโรงเรียนต่างเต็มไปด้วยความตรึงเครียด เหล่านักเรียนต่างหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือหน้าห้องเตรียมเข้าสอบในวิชาต่อไป แต่ก็มีบางคนที่เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้แล้วจึงไม่ค่อยได้สนใจคะแนนสอบสักเท่าไหร่ เช่น เคที่เป็นักมวย ก็ไม่ต้องใช้เกรดใช้คะแนนในการเป็ ไบรท์ที่อยากเป็นักบาส ก็ไม่จำเป็ต้องใช้เกรดใช้คะแนนเหมือนกัน ส่วนคนที่อยากเป็หมอ อยากเป็สถาปัตย์ อยากเป็วิศวะ หรืออะไรอื่น ๆ ที่ต้องใช้คะแนน ก็จะขลุกอยู่กับหนังสือตลอดเวลาจนบางทีถึงขั้นเก็บเอาไปฝัน
ซึ่งเขาคนนี้ก็อ่านหนังสือเยอะเหมือนกัน
แต่เป็หนังสือการ์ตูนนะ
“เอ... ข้อนี้ตอบนี่ละกัน”
ััได้ถึงกลิ่นแห่งการเดาคำตอบ
“ส่วนข้อนี้ก็-”
“นี่เธอตรงนั้นน่ะ นั่งสอบให้มันดี ๆ หน่อย!”
เสียงดุด่าของอาจารย์พุ่งตรงมาที่เด็กหนุ่มร่างเล็กที่นั่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนเก้าอี้ เขานั่งยองชันเข่าทั้ง 2 ข้างขึ้นมาเหมือนกับ L ในเื่ Death Note ไม่มีผิด
"ปล่อยเขาไปเถอะค่ะครู"
“ใช่ครับปล่อยเขาไปเถอะ"
“ใช่ครับ / ใช่ค่ะ / ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ / ใช่แล้วครับ / ปล่อยเขาไป”
เพื่อน ๆ ในห้องต่างพูดเป็เสียงเดียวกัน ดูเหมือนว่าจากเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมา ทำให้พวกเขาไม่มองตูนเป็ตัวประหลาดอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่รังเกียจและ้ากำจัดตูนทิ้งออกจากห้อง แต่เป็การปรับตัวเข้าหาและไม่อคติ ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็ และคอยตักเตือนเมื่อทำผิด
“ก็ได้ ๆ ๆ ๆ ตามใจพวกเธอเลยละกัน"
จนกระทั่งประกาศผลคะแนนออกมา ซึ่งตูนก็มีคะแนนสอบอยู่ที่ 50 คะแนนเท่ากันทุกวิชา เพราะระหว่างการสอบ เขาดันเปลี่ยนใจกระทันหันเป็เอา 50 คะแนนเท่ากันหมดเหมือน อายาโนะโคจิ ดีกว่าเพราะมันรู้สึกเท่ดี แตท่านั่งยอง ๆ แบบ L มันก็นั่งสบายไปอีกแบบ เขาเลยนั่งท่านั้นจนสอบเสร็จซะเลย (อายาโนะโคจิ : ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยม (เฉพาะ) ยอดคน)
และหลังจากที่ประกาศผลคะแนนสอบบออกไปไม่ถึง 5 นาที
ตรู๊ดดด.... แกร๊ก!
[โมชิ โมชิ สวัสดีคร้าบ~ ขณะนี้สิบโทเคโรโระกำลังพูดอยู่คร้าบ~ ไม่ทราบว่า้าจะติดต่อกับใครเหรอคร้าบ~]
[จะไปเที่ยวกันเมื่อไหร่…]
[อะไรนะขอรับ~ สัญญาณไม่ค่อยดีเลยขอรับ~]
[ซู๊ด…..] เสียงสูดลมหายใจดังเข้ามาจากปลายสายทำให้ตูนได้ยินไม่ถนัดจึงยื่นหูไปใกล้ลำโพงมากกว่าปกติ
[ฉันถามว่า!!! จะไปเที่ยวกันเมื่อไหร่!!!!!!!!!!]
สกิลความโกรธเกรี้ยวของเพียงดาวทำงาน ตูนที่โดนเข้าไปเต็ม ๆ ก็หูชายืนนิ่งสตั้นไปเลย 1 นาที
[โอย…. ได้ยินแล้ว ๆ งั้นก็วันพรุ่งนี้ที่เซ็นทรัลโอเคไหม… เจ็บหูวุุ้ย….]
[พรุ่งนี้ไม่ว่าง!]
[งั้นมะรืนนี้ก็ได้]
[มะรืนนี้ก็ไม่ว่าง!]
[งั้นวันพุธโรงเรียนหยุด]
[วันพุธก็ไม่ว่าง!]
เถียงกันไปเถียงกันมาได้สักพัก สุดท้ายก็ฟิลส์ขาดกันทั้งคู่
[แล้วเธอจะว่างวันไหนบ้างฉันจะไปตรัสรู้ไหมเนี่ยห้ะ!!!]
[โอ้ย!!! หนวกหนวกหูโว้ย!!! ก็ที่นายเสนอมาดันเป็วันที่ฉันไม่ว่างทั้งนั้น!!]
[เออ! งั้นว่างเมื่อไหร่ก็โทรมาด้วยละกัน!!]
จะไปรอดกันไหมคู่นี้ ยังไม่ทันเริ่มก็เกือบจะล่มซะแล้ว เจอเื่หนัก ๆ มาหลายตอนขอผ่อนคลายลงบ้างซักตอนสองตอน หวังว่าวันที่ไปเที่ยวกันจะไปแบบดี ๆ ไม่เจอปัญหา ไม่ไปมีเื่กับใครเขานะ…. หวังว่าจะไม่ไปมีเื่กับใครเขานะ
2K
