ตอนที่ 2: ความลับใต้ศพและวีรบุรุษผู้ไม่เต็มใจ
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานดินเปื้อนเืชั่วอึดใจ สายตานับสิบคู่จ้องมองไปที่ร่างไร้ิญญาของนายทหารแคว้นจ้าว และชายหนุ่มร่างผอมบางผู้ยืนอยู่ห่างออกไป
"ตาย... ตายจริงดิ?" ทหารนายหนึ่งพึมพำ ทำลายความเงียบขึ้นมา
จางหู่ที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นด้วยแขาสั่นเทา เขาเดินขากะเผลกเข้าไปที่ศพนั้น แล้วใช้เท้าเขี่ยให้ร่างพลิกหงายขึ้นมา
ใบหน้าของนายทหารผู้นั้นบิดเบี้ยวด้วยความเ็ปและเคียดแค้น ดวงตายังคงเบิกกว้างจ้องมองท้องฟ้า
จางหู่ก้มลงค้นที่เอวของศพ มือของเขาัักับป้ายหยกสีเืหมูที่แกะสลักลวดลายพยัคฆ์คำรามอย่างประณีต
"ป้ายหยกพยัคฆ์โลหิต..." เสียงของจางหู่แหบพร่า ก่อนจะเปลี่ยนเป็ะโก้องด้วยความตื่นตระหนก "นี่มัน 'จ้าวคั่ว'! รองแม่ทัพปีกขวาของทัพจ้าว! บุตรชายคนโตของจ้าวเชอ!"
สิ้นเสียงประกาศ ทหารหน่วยพลาธิการรอบด้านต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่
"จ้าวคั่ว? คนที่สังหารทหารม้าของเราไปสามร้อยคนด้วยตัวคนเดียวเมื่อวานน่ะรึ?" "์! ค่าหัวของเขามีค่าเท่ากับทองคำพันตำลึง!" "ลี่หยาง... เ้าหนูลี่หยางรวยเละแล้ว!"
สายตาทุกคู่เปลี่ยนเป้าหมายจากศพ พุ่งตรงไปที่ลี่หยางทันที สายตาเ่าั้เต็มไปด้วยความอิจฉา ความทึ่ง และความเคารพยำเกรง
ลี่หยางยืนนิ่ง สีหน้าภายใต้ผ้าปิดหน้าดูยากจะคาดเดา แต่ในใจเขากำลังกรีดร้อง 'ชิบหายแล้ว... ทองคำพันตำลึงอะไรข้าไม่สน ข้าสนแค่ว่าจะทำยังไงให้เื่นี้เงียบที่สุด!'
จางหู่เดินตรงเข้ามาหาลี่หยาง เขาตบไหล่เด็กหนุ่มอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้ง "เ้าหนู! เ้าช่วยชีวิตข้าไว้ แถมยังเด็ดหัวแม่ทัพข้าศึกได้อีก! ฝีมือปาดาบเมื่อกี้มันอะไรกัน? แม่นราวจับวาง ระยะสิบก้าวเข้าจุดตายพอดีเป๊ะ!"
ลี่หยางรีบปั้นหน้าซื่อ (แม้คนจะมองไม่เห็น) แล้วตอบเสียงอ่อย "นายกองจาง ท่านก็รู้ข้าเป็พรานป่ามาก่อน ข้าเคยปาฉมวกใส่หมูป่าบ่อยๆ... เมื่อกี้ข้าแค่ใ กลัวท่านตาย ก็เลยขว้างมั่วๆ ไป ฟลุ๊คโดนพอดีขอรับ"
"ฟลุ๊คเรอะ?" จางหู่หรี่ตามอง "ฟลุ๊คแทงทะลุเกราะหนังแรดของแม่ทัพจ้าวเนี่ยนะ?"
"ดวงล้วนๆ ขอรับ!" ลี่หยางยืนยันเสียงแข็ง
จางหู่ส่ายหัว ยิ้มมุมปาก "เอาเถอะ จะดวงหรือฝีมือ เ้าก็คือผู้มีพระคุณของข้า และเป็วีรบุรุษของวันนี้... พวกเรา! มาช่วยกันยกศพจ้าวคั่วไปที่กระโจมบัญชาการเร็วเข้า!"
ทหารหลายนายรีบกุลีกุจอเข้าไปยกศพด้วยความกระตือรือร้น หวังจะได้รับเศษเสี้ยวความดีความชอบจากการมีส่วนร่วม
ในจังหวะชุลมุนนั้น ลี่หยางแอบเดินเข้าไปใกล้ศพจ้าวคั่วอีกครั้ง ทำทีเป็ช่วยจัดท่าทางศพ แต่จริงๆ แล้วเขาแอบแตะมือลงบนแขนของศพอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
ติ๊ง! [ดูดซับตกค้างสำเร็จ: ได้รับปราณยุทธ์พื้นฐาน (10 ปี)]
ความร้อนรุ่มสายใหม่แล่นพล่านในจุดตันเถียน ลี่หยางรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองลึกและยาวขึ้น พลังภายในที่ไม่เคยมีมาก่อนเริ่มก่อตัว
'เยี่ยม... อย่างน้อยความเสี่ยงครั้งนี้ก็ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า'
...
ณ ค่ายบัญชาการหลักทัพเยี่ยน
บรรยากาศภายในกระโจมแม่ทัพเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด แผนที่หนังสัตว์ขนาดใหญ่ถูกกางอยู่บนโต๊ะ
'แม่ทัพหวังเปิน' ขุนพลหนุ่มผู้ห้าวหาญ บุตรชายของยอดขุนพลหวังเจี่ยน กำลังฟังรายงานความเสียหาย
"ทหารม้ากองธงดำสูญเสียไปสองพันนาย ทหารราบห้าพันนาย... ส่วนทัพจ้าวแตกพ่ายยับเยิน แต่เรายังหาศพของจ้าวคั่ว รองแม่ทัพคนสำคัญไม่เจอขอรับ" นายกองคนหนึ่งรายงาน
หวังเปินขมวดคิ้ว "จ้าวคั่วมียุทธเก่งกล้า มันคงหนีไปได้... หากปล่อยเสือเข้าป่า วันหน้ามันต้องกลับมาแว้งกัดเราแน่"
ทันใดนั้น เสียงเอะอะก็ดังขึ้นหน้าค่าย "รายงานท่านแม่ทัพ! หน่วยพลาธิการแจ้งข่าวพบศพรองแม่ทัพจ้าวคั่วแล้วขอรับ!"
หวังเปินเลิกคิ้ว "พบแล้ว? หน่วยล่าสังหารหน่วยไหนเป็คนลงมือ?"
ทหารสื่อสารทำหน้าเลิ่กลั่ก "มะ... ไม่ใช่หน่วยล่าสังหารขอรับ แต่เป็ทหารเก็บศพคนหนึ่ง"
"หือ?" หวังเปินและนายทหารชั้นผู้ใหญ่ในกระโจมต่างหันมามองหน้ากัน
เมื่อร่างไร้ิญญาของจ้าวคั่วถูกหามเข้ามา พร้อมกับจางหู่ที่เดินนำเข้ามาคุกเข่ารายงาน หวังเปินเดินเข้าไปตรวจสอบศพด้วยตัวเอง
"ดาบเดียว... ทะลุหัวใจจากด้านหลัง" หวังเปินพึมพำ สายตาคมกริบประเมินาแ "แรงส่งมหาศาล ความแม่นยำระดับยอดฝีมือ... ใครเป็คนทำ?"
"ทหารเลวสังกัดหน่วยพลาธิการที่ 7 นามว่า ลี่หยาง ขอรับ!" จางหู่ตอบเสียงดังฟังชัด
"ลี่หยาง..." หวังเปินทวนชื่อ "คนผู้นี้อยู่ที่ไหน?"
"เอ่อ... เขากลับไปแบกศพต่อที่สนามรบแล้วขอรับ เขาบอกว่างานยังไม่เสร็จ"
ความเงียบปกคลุมกระโจมอีกครั้ง ก่อนที่หวังเปินจะะเิเสียงหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆๆ! ฆ่ารองแม่ทัพศัตรูเสร็จก็กลับไปแบกศพต่ออย่างนั้นรึ? ช่างเป็คนที่น่าสนใจจริงๆ!"
ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มเป็ประกายวาวโรจน์ "ถ่ายทอดคำสั่งข้า! มอบรางวัลทองคำร้อยตำลึง ผ้าแพรสิบพับ แก่ทหารผู้นั้น... และให้ย้ายเขาสังกัดเข้า 'กองพันพยัคฆ์ทมิฬ' หน่วยทะลวงฟันใต้สังกัดข้าทันที!"
"แต่ท่านแม่ทัพ... เขาเป็แค่ทหารเก็บศพ..." นายทหารคนสนิทพยายามท้วง
"คนที่มีปัญญาฆ่าจ้าวคั่วได้ ไม่ควรเอาเวลาไปเสียกับการแบกศพ!" หวังเปินตัดบทเสียงเฉียบขาด "พรุ่งนี้เช้า ข้าอยากเห็นหน้าเขาที่หน้าแถว!"
...
ตัดกลับมาที่ลี่หยาง
หลังจากความวุ่นวายผ่านพ้นไป ลี่หยางก็ปลีกตัวออกมาหามุมสงบหลังกองเกวียนเสบียง เขาไม่ได้กลับไปแบกศพทันทีอย่างที่บอกจางหู่ แต่เขากำลังตื่นเต้นกับ "ของรางวัลพิเศษ" ที่ได้มาจากระบบ
[กล่องสุ่มสมบัติระดับทองแดง]
"สาธุ... ขออาวุธเทพ หรือไม่ก็ยาวิเศษที่กินแล้วเป็ะทีเถอะ" ลี่หยางพนมมือไหว้ฟ้าดิน ก่อนจะกดเปิดกล่องในจินตนาการ
แสงสีทองแดงสว่างวาบขึ้นในมิติเก็บของ
ติ๊ง! [ยินดีด้วย! ท่านได้รับ: เสื้อเกราะไหมฟ้า (ระดับต่ำ)] [คุณสมบัติ: ถักทอจากเส้นใยหนอนไหมฟ้าพันปี เบาบางดุจปีกจักจั่น แต่เหนียวทนทานฟันแทงไม่เข้า กันธนูและหน้าไม้ได้ดีเยี่ยม สวมใส่ไว้ด้านในแนบเนื้อได้]
"แจ๋ว!" ลี่หยางร้องออกมาเบาๆ ดวงตาเป็ประกาย ในสนามรบ สิ่งที่สำคัญกว่าดาบที่คมกริบ คือชุดเกราะที่รักษาชีวิตได้ เสื้อเกราะไหมฟ้านี้คือหลักประกันความปลอดภัยชั้นดี
เขาเรียกเสื้อเกราะออกมา มันเป็เสื้อตัวในสีขาวขุ่น เนื้อัันุ่มลื่นและเย็นสบาย ลี่หยางรีบถอดชุดเกราะหนังเน่าๆ ออก แล้วสวมเสื้อไหมฟ้าไว้ด้านในสุด ก่อนจะสวมชุดทหารทับ
"รู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะ"
ขณะที่เขากำลังจัดแจงเสื้อผ้า จางหู่ก็เดินกลับมาที่ค่ายด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและดูซับซ้อน
"ลี่หยาง"
"นายกองจาง เื่รางวัลเป็ยังไงบ้าง? ข้าจะได้ทองไหม?" ลี่หยางถามด้วยรอยยิ้ม
จางหู่ถอนหายใจยาว เดินมานั่งลงข้างๆ กองไฟที่ลี่หยางเพิ่งก่อ "ทองน่ะได้แน่... แต่มีเื่อื่นที่เ้าต้องรู้"
"เื่อะไรขอรับ?"
"คำสั่งแม่ทัพหวังเปินลงมาแล้ว... พรุ่งนี้เช้า เ้าต้องไปรายงานตัวที่ กองพันพยัคฆ์ทมิฬ"
รอยยิ้มบนหน้าลี่หยางแข็งค้างไปทันที "กองพัน... พยัคฆ์ทมิฬ?" เสียงของเขาสั่นเครือ
ใครในกองทัพเยี่ยนจะไม่รู้จัก? กองพันพยัคฆ์ทมิฬ คือหน่วยเดนตายที่บ้าเืที่สุด พวกเขาจะถูกส่งไปเป็ทัพหน้าเสมอ อัตราการรอดชีวิตในแต่ละศึกมีไม่ถึงสามส่วน!
"ข้าไม่ไปได้ไหม?" ลี่หยางถามหน้าซีด "ข้าบอกแล้วว่าข้าฟลุ๊ค ข้าแค่คนแบกศพ..."
"คำสั่งทหารดั่งขุนเขา ฝ่าฝืนมีโทษปะา" จางหู่พูดเสียงเรียบ แต่แฝงความเห็นใจ "ข้าช่วยเ้าไม่ได้แล้วลี่หยาง... เส้นทางคนแบกศพของเ้า จบลงแล้ว"
ลี่หยางเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ไร้แสงดาว เขาอยากจะะโด่า์ แต่ก็ทำไม่ได้
สุดท้าย เขาได้แต่กำหมัดแน่น พลังมหาศาลในร่างกายนิ่งสงบรอวันปะทุ "ก็ได้... ในเมื่ออยากให้ข้าไปอยู่แนวหน้า ข้าก็จะไป"
"แต่ข้าจะไม่ยอมตายเด็ดขาด... ข้าจะเปลี่ยนสนามรบของหน่วยเดนตาย ให้กลายเป็บุฟเฟต์ฟาร์มเลเวลของข้าคอยดู!"
131
