ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

นิชาและหนุ่มๆทั้ง3ปลอมตัวเป็นหนุ่มชาวบ้าน ทั้งหมดเดินมุ่งหน้าไปยังหอคนิกาพร้อมๆกัน

"ข้าว่าเจ้ากลับเหอะ ดูการแต่งตัวเจ้าแล้วจะอยู่ได้ไม่ถึงก้านธูปความจะแตกเสียก่อน" ชิงรั่วเฟิงแย้งนิชา

"พูดมาก แค่ก้านธูปก็พอจะสืบได้แล้ว" นิชามองชิงรั่วเฟิง "รึท่านอยากจะเข้าหอกับนางคนิกา"

"เป็นไปได้อย่างไร ข้ากลัวแต่เสด็จพ่อรู้ว่าพากันมาหอคนิกา โดนโบยกันแน่" ชิงรั่วเฟิงหวั่นๆ

"ก็อย่าให้รู้สิ ต่างแคว้นกันนิ" นิชาเถียง

"คำนับคุณชาย เชิญด้านในเจ้าค่ะ" แม่นางคนิกาออกมาต้อนรับ

"จัดสุราที่รสชาดที่สุดมาให้ข้า " นิชากล่าว

"เจ้าค่ะ"แม่นางคนิกาสั่ง"สุราดีๆ4สาวๆ4"

ทั้งหมดพากันมานั่งห้องๆหนึ่ง

"เจ้าว่ามันจะได้ผลเหรอ"ชิงรั่วเฟิงถามนิชา

"แค่ถามเฉยๆนิ" นิชาตอบ

และแล้วสาวงามทั้ง4ก็เดินเข้ามาพร้อมจอกสุรา

สามหนุ่มทำนั่งตรงหน้าตรง เมื่อมีสาวงามอยู่ใกล้ๆ

นิชาเห็นสีหน้าแต่ละคนอดขำไม่ได้

"พวกท่านต้องอย่างนี้สิ มองข้านะ" นิชาโอบไหล่สาวงาม แล้วเชยคางนางมาหอมแก้ม

ทั้ง3เห็นนิชาทำ รัชทายาทนั่งอึ้ง ชิงรั่วเฟิงอ้าปากค้าง องครักษ์หลี่แทบสำลักเหล้าออกมา

"แค๊กๆๆ ข้าขอโทษเสียมารยาท" องครักษ์หลี่ยังไม่ทันทำอะไรสาวงามก็เอาผ้าเช็ดปากให้ องครักษ์หลี่นั่งตัวแข็งทื่ออีกรอบ

นิชายังคงทำต่อไป ยกจอกดหล้าดื่มกอดเอวสาวงามไว้ นิชากำลังจะเอ่ยถาม ก็โดนชิงรั่วเฟิงเข้ามาดึงแขนให้ลุกเดินออกมาที่มุมห้อง

"เจ้าทำอย่างนี้ได้ยังไง เจ้าเป็นคู่หมั้นข้านะ เจ้าไม่มียางอาย" ชิงรั่วเฟิงโมโหพูดกระซิบเบาๆ

"โถ่ ก็แค่แสดง เข้าใจไหมแสดงให้สมจริง พวกท่านก็แสดงสิ" นิชากระซิบตอบ"

"อะไรคือแสดง" ชิงรั่วเฟิงทำหน้างง

"เล่นละครไง เล่นละครให้สมกับที่ปลอมตัวมาหน่อยสิ" นิชาอธิบาย และแล้วนางก็กลับไปนั่งที่เดิม

"เอ่อๆ เราถามเลยดีไหม เอ่อๆ" รัชทายาทยังนั่งตัวแข็งทื่อ เอ่ยขึ้น

"คุณชายอยากถามอะไรเหรอเจ้าคะ"สาวงามคนหนึ่งถามขึ้น

"เอาหล่ะเราจะไม่อ้อมค้อมละนะ" นิชาหยิบเงินในแขนเสื้อออกมา วางบนโต๊ะ จำนวนหนึ่ง

"พวกท่านมาที่นี่เพื่ออยากสืบข่าวบางอย่างใช่หรือไม่" สาวงามอีกคนพูดขึ้น

"ใช่ เราอยากจะถามว่า แค้วนนี้มีคนชื่อ เชียเฟยหรือไม่" นิชายิ้มให้สาวงาม

"โอ้ เชียเฟย ก็มีแค่ไม่กี่คนนะในแคว้นนี้" สาวงามคนหนึ่งตอบ" แต่ท่านรู้จักแซ่หรือไม่ ถ้ามีแซ่อาจจะตอบง่ายขึ้นมาอีกนิด"

"เอาเท่าที่พวกเจ้ารู้ก็ได้" นิชาครุ่นคิด

"มีคนหนึ่งชื่อ"หวังเชียเฟย พิการตาบอด พักอยู่ไม่ไกลจากนี่เท่าไหร่นัก" สาวสวยนั่งคิดต่อ

ทั้ง3คนหันมองรัชทายาท 

"ไม่ๆนะ นางไม่บอด ไม่บอดแน่นอน" รัชทายาทพูดตะกุกตะกัก

สาวงามพูดขึ้น"อีกคนมีลูกมีผัวแล้ว ชื่อเชียเฟยอวี้ ตอนนี้กำลังท้องแก่ใกล้คลอดลูกอีกคนแล้ว อยู่ทางเหนือแคว้นนี้ไปไม่ไกลนัก'

ทั้ง3หันไปมองรัชทายาทอีกครั้ง

"ไม่ไม่ แก่ เอ้ย ไม่มีท้องแก่ " รัชทายาทพูดตะกุกตะกักอีกรอบ

"มีแบบคนที่เป็นสาวๆ สวยๆ อะไรแบบนี้หรือไม่" นิชาถามสาวงาม

สาวงามครุ่นคิดหนัก แล้วก็นึกขึ้นได้ " มีสิ อีกคน แต่ข้าไม่รู้นะว่านางจะเป็นแบบไหน เพราะไม่มีใครเคยเห็นนางเลย"

ทั้ง4คนตั้งหน้าตั้งตาฟัง

"นางน่าจะชื่อว่าเชียเฟยอะไรนี่แหละ ได้ยินมาแบบฉาบๆฉวยๆ รู้สึกว่าจะอยู่ในวัง ไม่เคยออกนอกวังเลย พวกข้าจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางมากนัก" 

"นางถูกขังหรือไม่" นิชาเอ่ยถาม

"ต้องขออภัย พวกข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางเลย" สาวงามตอบ

"รู้แค่ว่ามีชื่อนี้อยู่ในวัง เป็นคนในวัง แต่มี บรรดาศักดิ์อย่างไร ชายาหรือแค่สนม ไม่ก็ นางกำนัน อันนี้พวกข้าไม่รู้จริงๆ" สาวคนั้นตอบ "เรื่องในวังเป็นกฏข้อห้ามของแคว้นเราห้ามผู้ใดนำมาพูด ดังนั้นในวังจึงไม่ค่อยมีข่าวอะไรเล็ดดังนั้นในวังจึงไม่ค่อยมีข่าวอะไรเล็ดลอดออกมาเลย"

"แคว้นพวกท่านกฎในวังดียิ่งนัก ถือว่าเคร่งครัดดี" นิชานั่งนึก "ไม่เหมือนแคว้นเรา เป็นถึงอ๋องต้องไปตามแก้ข่าวแถวๆตลาด" นิชาทำหน้าเยาะเย้ยมองหน้าชิงรั่วเฟิง

"อ๋อ เช่นนั้นรึ ข้าว่าเราต้องหาเวลามาศึกษาในวังแคว้นซีเย่วซะแล้ว เขาใช้กฏยังไงถึงปราบขี้ปากชาวบ้านได้ดียิ่งนัก" ชิงรั่วเฟิงสนใจ

"พวกท่านเป็นในคนราชวังเหรอ" สาวสวยคนหนึ่งตกใจ " พวกข้าขออภัยหากล่วงเกินอะไรพวกท่านไป"

นิชารีบตอบเพราะกลัวข่าวจะไปถึงหูฮ่องเต้

"ไม่ๆ พวกข้าก็ชาวบ้านในตลาดแคว้นอันนั่นแหละ แค่วันนั้นเห็นท่านอ๋องออกมาแก้ข่าวเฉยๆ" 

สาวสวยได้ยินก็โล่งใจ" ดียิ่ง ข้านึกว่าข้าจะโดนทำโทษเสียแล้ว" 

" พวกเจ้าออกไปเหอะ เดี๋ยวพวกข้าขอคุยส่วนตัวกันนิดหน่อย" นิชากล่าว

สาวสวยทั้ง4ก็พากันลุกเดินจากไป

"นิชายกจอกเหล้าดื่ม "มาๆ ยกแก้ว ตอนนี้เรารู้แล้วว่าต้องไปตามหานางที่ไหน"

"ไม่ดื่มแล้ว รีบออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ด่วน" ชิงรั่วเฟิงรีบดึงแขนนิชาลุกขึ้น "ก่อนที่เรื่องจะไปถึงพระกรรเสด็จพ่อ" 

ทุกคนพากันรีบเดินออกจากหอคนิกา

"เราจะไปไหนกันต่อ พะยะค่ะ" องครักษ์หลี่ถาม

"ไปวังแคว้นซีเย่วสิ" นิชาเอ่ย

"พี่ว่า เราไม่มีเวลาแล้วนะ ตอนนี้ใกล้ค่ำ ถ้ามัวช้าจะมืดเสียก่อนเดินทางกลับวังก็อันตราย 

"ใช่ ออกแค้วนซีเย่วก่อนก็แล้วกัน " ชิงรั่วเฟิงรีบอุ้มนิชาขึ้นควบม้าทันที

"ตามนี้" รัชทายาทกล่าว

ทุกคนมาถึงจวนหน้างานแคว้นอัน ก็รีบขึ้นรถม้า กลับวังกันก่อนค่ำ

ภายในรถม้า

"เจ้ามีแผนอย่างไร" รัชทายาทถามนิชา

"ต้องเข้าวังแคว้นซีเย่วก่อน สืบให้รู้ว่านางเป็นใคร" 

"ข้าว่าเรากลับไปฟังรับสั่งเสด็จพ่อก่อน เราจะได้วางแผนถูก" ชิงรั่วเฟิงค้าน

"ใช่ ไม่รู้จะทรงมีกิจใดให้ทำ" รัชทายาทครุ่นคิด

"แค่กิจก็ดีสิ ท่านพี่ ท่านยังไม่รู้นิสัยเสด็จพ่ออีกเหรอ" ชิงรั่วเฟิงถอนหายใจ " ถ้าเป็นราชกิจต้องรับสั่งทันทีแน่นอน น่าจะเป็นเรื่องภายในครอบครัวมากกว่า ถึงมีรับสั่งให้เรากลับ"

"เจ้านี่ช่างสังเกตุยิ่งนัก" รัชทายาทชม

นิชานั่งหลับตาคิดหาวิธีเข้าวังซีเย่ว

..............................................

ถึงวังหลวงแคว้น

"ถวายบังคมเสด็จพ่อ ถวายบังคมเสด็จแม่" รัชทายาทและชิงรั่วเฟิง โค้งคำนับพูดพร้อมกัน

"ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮา" นิชาโค้งคำนับ

"เอาหล่ะ ข้าสั่งม้าเร็วไปแต่เช้า ทำไมพวกเจ้ามาป่านนี้" ฮ่องเต้นั่งจ้องมองมายังทั้ง3คน

"คือระหว่างทางมีอุบัติเหตุนิดหน่อยเพคะ" นิชารีบตอบ กลัว2หนุ่มจะทำให้เสียแผน 

"เช่นนั้นรึ เหตุอันใดกัน ถึงมาช้า" ฮ่องเต้มองมายังนิชา

"รถม้าเสียหลัก ล้อรถเกิดความเสียหายนิดหน่อยเพคะ กว่าจะซ่อมเสร็จ จึงทำให้เสียเวลาไปบ้างเพคะ" นิชาหาข้ออ้าง

"เจ้านี่แต่งเรื่องเก่งซะจริงนะ สงสัยข้าต้องระวังเจ้าให้มากเสียแล้วสิ" ชิงรั่วเฟิงกระซิบข้างหูนิชา

"เจ้าสองคนพูดอะไรกัน" ฮ่องเต้จ้องมาที่ชิงรั่วเฟิง

"เปล่าๆ พะยะค่ะ ลูกแค่ถามนางว่า " ชิงรั่วเฟิงหยุดคิด " ถามว่า จะบอกเสด็จพ่อดีไหมว่ามีอะไรกันรอบ2" 

"เฮ้ย จะพูดออกมาทำไม " นิชาเสียงดัง

ฮ่องเต้หัวเราะ "ข้าว่าเจ้าทั้ง2 จะเข้าหอก่อนกี่ครั้งถึงจะยอมแต่งเสียที" 

"เฟิงเอ๋ง แม่เจ้าว่าหาฤกษ์หายามได้แล้วกระมัง"ฮองเฮาหัวเราะ

"ยังเพคะ"นิชารีบแย้ง " มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เหตุสุดวิสัยเพคะ" 

"นี่เจ้า จะบังเอิญไม่บังเอิญ ก็ต้องแต่ง เข้าใจไหม" ชิงรั่วเฟิงแย้ง

"ข้าบอกแล้วไงว่าต้องยินยอมทั้ง2ฝ่าย" นิชามองหน้าชิงรั่วเฟิง

" อ้าว แล้ววันนั้นไม่ใช่ยินยอม2ฝ่ายหรอกเหรอ " ชิงรั่วเฟิงจ้องตานิชา "เจ้าถึงขั้นเชื้อเชิญข้าเชียวนะ"

ถ้าไม่ได้อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้กับฮองเฮาแล้วก็นิชาอยากจะกรี๊ดให้สลบ 

"มันสุดวิสัยไง เข้าใจไหม "นิชาเสียงดัง

ทุกคนมองมายังนิชา

"ข้าหมายถึงสุดวิสัย คือๆ มันเกิดขึ้นฉับพลันไม่สามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้ จึงจำเป็นต้องทำ เพคะ" นิชาอธิบาย

"เอาหล่ะ ข้าได้ข่าวว่าพวกเจ้าเจอคนร้าย ดีที่อ๋อง4ไปช่วยได้ทัน " ฮ่องเต้กล่าวชม " รัชทายาทบาดเจ็บตอนนี้แผลเป็นอย่างไรบ้าง"

"ลูกไปพบหมอแล้วได้รับการรักษา กินยา ไม่กี่วันคงหายพะยะค่ะ" รัชทายาทตอบ

"ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามานี่ ก็เพราะมีเรื่องจะบอกเจ้า รัชทายาท"

"เรื่องอันใด พะยะค่ะ" รัชทายาทกล่าว

"ทางแคว้นซีเย่ว เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย" ฮ่องเต้ทำหน้าเครียด 

"เรื่องอันใดพะยะค่ะ" รัชทายาทถาม

"เกิดเรื่องวุ่นวายในวังแคว้นซีเย่ว" ฮ่องเต้จ้องรัชทายาท " ดังนั้นพ่อจึงอยากให้พวกเจ้าที่ได้หมั้นหมายกันมานาน เข้าพิธีแต่งงานกันอย่างเป็นทางการ" 

ทั้ง3มองหน้ากัน

"เกิดเรื่องอันใดในวังซีเย่วเพคะ" นิชาอยากรู้เพื่อจะเอามาตัดสินใจวางแผนต่อ

"ทางโน่นเขาไม่ได้แจ้งมาว่าด้วยเรื่องอันใด แต่ทรงเน้นเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ปองดองแคว้นโดยเร็ววัน เท่านั้นเอง"ฮ่องเต้กล่าว