“ไงจุนเสี่ยวเหยา” เสียงอันไพเราะน่าฟังดังมาจากทางด้านหลังของจุนเสี่ยวเหยาต้นทางของเสียงนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเธอก็คือหลินจางนั่นเอง
“อ้าวว่าไงหลินจาง”
“วันนี้นายต้องระวังตัวให้มากๆนะเพราะทั้ง3คนที่เข้ารอบมานั้นล้วนอยู่ระดับปราณแท้จริงถ้าเกิดนายไม่ไหวก็อย่าฝืนตัวเองนะจุนเสี่ยวเหยา”
“ขอบคุณมากนะหลินจางที่เป็ห่วงฉันแต่เธอไม่ต้องกังวัลไปหรอกฉันเอาอยู่” จุนเสี่ยวเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไร้กังวล
“ใครเป็ห่วงนาย ฉะฉะ..ฉันแค่กลัวว่านายจะโดนพวกเขาทำร้ายนายต่างหากละ!” หลินจางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักใบหน้าของเธอเริ่มแดงเถือก
“โอเคๆเธอเป็ไข้งั้นหรอหน้าแดงเชียว?”
“เอ่อ..เอ่อใช่ใช่เมื่อวานฉันตากฝนมาหนะ!”
“งั้นเธออย่าลืมกินยาแล้วกัน ฉันไปเตรียมตัวแข่งก่อนนะ”
“อืออ ฉันจะรอเชียร์”
ทั้งคู่สนทนากันเพียงไม่นานก็แยกย้ายกันในทันที
10นาทีผ่านไป
การแข่งขันคู่แรกในรอบสี่คนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นระหว่างิเหย่วและฉินเจียงทั้งคู่นั้นอยู่ในระดับปราณแท้จริงขั้น 6 ซึ่งถือว่าเป็อัจฉริยอันดับหนึ่งและสองของโรงเรียน FO1
เสียงเชียร์ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสนาม พวกเขาตั้งตารอดูการต่อสู้ของอัจฉริยะอันดับหนึ่งและอันดับสองซึ่งถือว่าเป็บิ๊กเเมตท์เลยก็ว่าได้!
“นายคิดว่าิเหย่วกับฉินเจียงใครจะชนะ?”
“ฉันว่าพวกเขาทั้งสองอาจจะเสมอ”
“ิเหย่วต้องเป็ฝ่ายชนะสิฉันเชียร์เขา!”
“ฉินเจียงต่างหากละที่จะชนะ..ฮึ!”
ตัดภาพไปที่สนาม
ฉินเจียงและิเหย่วยืนอยู่บนเวทีเป็ที่เรียบร้อยท่าทีของทั้งสองนั้นเคร่งขรึมเป็อย่างมากทั้งสองยืนจ้องตากันเขม่ง กรรมการไม่รอช้าประกาศเริ่มการแข่งขันในทันที “เริ่มได้”
‘ปั้ง! ทั้งสองเคลื่อนที่เข้าประทะกันด้วยรวดเร็วและรุนแรงคลื่นพลังงานกระจัดกระจายออกไปเป็วงกว้างทั้งสองหลี่ตาลงเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น
“ดูเหมือนว่าแกจะแข็งแกร่งขึ้นมานิดหน่อยสินะิเหย่ว” ฉินเจียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเหยียดหยามแววตาของถ้อประกายเ้าเล่ห์ถึงขีดสุด
“แกก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเหมือนกันนะฉินเจียงแต่เสียดายที่แกต้องมาเจอกับฉัน!” หลังจากที่ิเหย่วพูดจบเขาพรันรวบรวมพลังงานไว้ที่หมัดขวาของตนและเล็งไปที่ลำตัวของฉินเจียง
ิเหย่วเหวี่ยงหมัดพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่บริเวณลำตัวของฉินเจียงอย่างจัง พึ่บ! แต่แล้วหมัดของเขากับถูกฉินเจียงรับไว้ได้อย่างง่ายได้
“อะไรกัน? เป็ไปไม่ได้!”
“แรงแกมีแค่นี้หรอิเหย่วงั้นฉันจะแสดงให้ดูแล้วกันนะว่าความแข็งที่แท้จริงหนะเป็ยังไง!”
ทันทีที่ฉินเจียงพูดจบเขาได้เหวี่ยงหมัดเข้าใส่ลำตัวของิเหย่วด้วยความรุนแรง ตู้ม! ิเหย่วถูกหมัดของฉินเจียงเข้าอย่างจังร่างของเขากระเด็นออกไปถึงสองเมตร
‘เฮือกก ิเหย่วกระอักดลือดออกมา
“แคกๆ..แค่เพียงหมัดเดียวสามารถทำให้กระดูกซี่โครงของฉันหักถึงเลยงั้นหรอ!?”
“แค่นี้แกก็หวาดกลัวฉันคนนี้แล้วงั้นหรอิเหย่ว”
“ฉันไม่กลัวแกหรอกฉินเจียง!”
“งั้นฉันจะอัดแกให้จดจำปู่เจียงคนนี้เลยไปตลอดกาล!”
ฉินเจียงเคลื่อนที่เข้าหาิเหย่วด้วยความเร็วเขาได้ปลดปล่อยทักษะของเขาในทันที ‘หมัดห้าขุนเขา!
ทันใดนั้นก็ปรากฏคลื่นพลังงานหมัดขนาดใหญ่ประมาณสามเมตรพุ่งเข้าใส่ิเหย่ว
ิเหย่วที่เห็นอย่างนั้นเขาก็ได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับปลดปล่อยทักษะของเขาเข้าต่อต้านคลื่นพลังหมัดขนาดยัก ‘หมัดสยบฟ้า!
‘ตู้ม!
พลังงานทั้งสองเข้าประทะกันอย่างรุนแรงิเหย่วพยายามต่อต้านคลื่นพลังงานหมัดถึงขีดสุด
แต่แล้วฉินเจียงก็เคลื่อนมาปรากฏทางด้านหลังของิเหย่วพร้อมกับเหวี่ยงมือเข้าใส่ที่ท้ายทอยของเขา “ปั้ก! มิงเหย่วหมดสติลงในทันที
“แกมันก็แค่มดปลวกเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันจริงๆฉันิเหย่ว!”
ทันใดนั้นกรรมการก็ประกาสผู้ชนะ
“ฉันขอประกาศว่าฉินเจียงเป็ฝ่ายชนะ”
เสียงผู้ชมดังขึ้นในทันทีผู้คนตื่นตลึงในความแข็งแกร่งของฉินเจียง
ตัดภาพไปที่จุนเสี่ยวเหยา
จุนเสี่ยวเหยาที่เฝ้ามองดูการต่อสู้ของทั้งสองเขาพรันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างของพลังฉินเจียง จุนเสี่ยวเหยาได้ใช้เนตรเทวะเพื่อดูระดับบ่มเพาะที่แท้จริงของฉินเจียงปรากฏว่าเขามีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับปราณแท้จริงขั้น9ขาดอีกเพียงก้าวเดียวจะทะลวงสู่ระดับนักรบปฐี
“แกก็ซ่อนการบ่มเพาะเหมือนฉันงั้นสินะฉินเจียงน่าสนใจดีนิ!”
:
พริบตาเดียวการต่อสู้รอบที่สองก็มาถึง
ในตอนนี้จ้าวหลินและจุนเสี่ยวเหยากำลังยืนประจันหน้ากันอยู่บนเวทีอารมณ์ของจ้าวหลินตอนนี้เดือดเดือนเป็อย่างมากเนื่องจากจุนเสี่ยวเหยานั้นทำให้น้องชายของเขาหรือก็คือจ้าวนั้นเฟิงาเ็สาหัส
“ไอ้ขยะจุนแกกล้ามากที่ทำน้องชายฉันาเ็สาหัสฉันจะให้แกชดใช้คืนอย่างสาสม!”น้ำเสียงของจ้าวหลินโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
“ฉันละงงกับความคิดตัวประกอบของพวกแกจริงๆฉันหมดคำจะพูด!”
เมื่อกรรมการเห็นว่าทั้งสองพร้อมแล้วก็ไดให้เริ่มการแข่งขันในทันที
จุนเสี่ยวเหยาได้นำกระบี่หยินหยางออกมาจากช่องเก็บของมิติเขากำบี่ในมือไว้อย่างเหนียวแน่น “เตรียมรับการโจมตีของฉันให้ดีจ้าวหลิน ตัวเอกจะออกโรงแล้ว!”
‘ฟึบ!
ร่างของจุนเสี่ยวเหยากระพริบมาโผล่ด้านหน้าจ้าวหลินจุนเสี่ยวเหยาฟันกระบี่เข้าใส่จ้าวหลินในทันที
เคร้ง! เสียงกระบี่ปะทะเข้ากับหอกอย่างรุนแรงจ้าวหลินถึงกับถอยหลังไปสองก้าว
“โอ้แข็งแกร่งใช้ได้เลยนิจ้าวหลิน!”
“ไอ้ขยะจุนแกมีแรงแค่นี้หรอ!”
สิ้นเสียงการพูดของจ้าวหลินจุนเสี่ยวเหยากระหน่ำเข้าโจมตีจ้าวหลินอย่างบ้าคลั่ง จ้าวหลินในตอนนี้เริ่มรู้สึกกดดันขึ้น
“ฉันต้องเริ่มจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด!”จ้าวหลินครุ่นคิดในใจ
ทันใดนั้นเองจ้าวหลินกำลังจะปล่อยทักษะของเขา แต่ในขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยนั้น
‘ตรึ่งสรรพสิ่ง! จุนเสี่ยวได้ใช้ทักษะควบคุมสรรพสิ่งของเขาก่อนที่จ้าวหลินจะปลดปล่อยทักษะ
“นี่มันอะไรกันทำไมฉันขยับตัวไม่ได้แกใช้กลอุบายอะไรไอ้ขยะจุน!?”
“คนอ่อนแออย่างแกไม่ต้องเข้าใจคนแข็งแกร่งอย่างฉันหรอกนะ หลีกไปซะ!!!”
จุนเสี่ยวได้ใช้ทักษะบี่สายฟ้าสายฟ้า์พิโรธฟันเข้าใส่จ้าวหลิน ตู้ม! จ้าวหลินกระเด็นออกนอกสนามและาเ็สาหัสในทันที ตามร่างกายของเขามีาแจากสายฟ้าเต็มไปหมด
เหตุผลที่จ้าวหลินนั้นไม่อาจป้องกันการโจมตีนี้ของจุนเสี่ยวเหยาได้เพราะเขาถูกทักษะควบคุมสรรพสิ่งตรึงไว้อยู่ส่งผลให้เขาโดนการโจมตีของสายฟ้า์พิโรธอย่างจัง จึงทำให้เขาาเ็สาหัสและเป็ฝ่ายที่แพ้พ่ายไปน่ันเอง
เมื่อเห็นว่าจ้าวหลินหมดสภาพการต่อสู้แล้วกรรมการก็ได้ประกาศผล
“จุนเสี่ยวเหยาเป็ฝ่ายชนะ!”