เจนนี่เริ่มเปิดนิตยสารพลิกดูไล่ไปทีละหน้าอย่างลวกๆแล้วก็เจอเข้ากับชุดหนึ่งที่สะดุดตา เธอส่งนิตยสารคืนให้เรวิน
“ชุดนี้ค่ะ”
เธอชี้ที่รูปนางแบบคนหนึ่งในชุดเดรสสั้นผ้าซาตินสีดำเงางาม
“โอ้! ดูเปรี้ยวแล้วก็เฉี่ยวน่าดู”
เรวินถอยออกมาแล้วทำทีสำรวจเรือนร่างของเจนนี่สลับกับดูรูปในนิตยสาร
“ผมก็ว่าชุดในนิตยสารนี้น่าจะเหมาะกับคุณมากกว่าแต่เราจะหาชุดแบบนี้มาให้คุณเปลี่ยนได้ยังไง?” เขาถามเจนนี่หญิงสาวส่ายหน้างุนงงจนปัญญา
“ทำยังไงดีครับ”
เรวินหมุนตัวถามแเื่ที่นั่งอยู่รายรอบหลายคนนิ่งเงียบ บางคนก็หันหน้าปรึกษากัน
“ออกไปซื้อ!” หนึ่งในแขกผู้มีเกียรติะโตอบออกมาเรียกเสียงหัวเราะจากแขกในห้องบอลรูมได้หนึ่งระลอก
“ผมคิดว่าจะไม่ทันเอานะ” เรวินตอบ “เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนชุดให้คุณเลยตรงนี้”
เขาพูดกับเจนนี่แล้วหันไปมองดูรอบๆ ตัวอย่างรีบร้อน ก่อนเดินเข้าไปที่พนักงานสาวคนหนึ่งเธอกำลังยืนเช็ดน้ำที่หกอยู่บนโต๊ะอาหารของแขก
“สวัสดีครับสาวน้อย... ผมขอยืมผ้าในมือหน่อยได้ไหมครับ” เรวินชี้ไปที่ผ้าเช็ดโต๊ะในมือของหล่อน เธอทำหน้างงๆ ก่อนยอมส่งผ้าให้
“โอเคครับทุกคน เราได้ชุดของคุณเจนนี่มาแล้ว”
ทุกคนหัวเราะอย่างถูกใจเมื่อเรวินทำหน้าตายตอนที่พูด
“ผมล้อเล่นน่ะ...มา! มาแต่งเติมสีสันให้ชุดนี้กัน” เรวินหันซ้ายแลขวาหยิบเครื่องดื่มจากถาดของบริกรมาเทใส่ผ้าเช็ดโต๊ะที่อยู่ในอุ้งมือของเขาแก้วแล้วแก้วเล่าสุดท้ายเขาเอาขวดซอสมะเขือเทศ ซอสพริกและมายองเนสที่คว้าออกมาจากไหนก็ไม่รู้บีบใส่ผ้าไปด้วยเรวินกางผ้าที่ชุ่มไปด้วยเครื่องดื่มและซอสดูเลอะเทอะผู้ชมทำหน้ายี้เมื่อเห็นถึงความสกปรกของมันนั่นรวมถึงเจนนี่ด้วยที่ทำหน้าขยะแขยงยิ่งกว่าใคร
“คุณเจนนี่ครับ ไหนคุณลองเอาชุดนี้ทาบกับตัวดูซิ ว่าเข้ากับคุณหรือเปล่า”เรวินเดินเข้ามาหาเจนนี่โดยยื่นผ้าขี้ริ้วนั่นมาให้เจนนี่ร้องกรี๊ดและทำท่าจะวิ่งหนี
“ว้าย! อย่าเล่นอะไรสกปรกนะ”
เรวินรีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้“คุณไม่เชื่อใจผมหรือครับ ผมเปลี่ยนให้คุณสวยได้จริงๆ นะ”
เจนนี่หน้าเสียในเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเป็ถึงนักมายากลระดับโลกแต่เธอกลับวิ่งหนีเขาอย่างไร้มารยาท เจนนี่พยักหน้ายอมรับชะตากรรมเรวินยิ้มมุมปากก่อนประกาศกับทุกคนในงาน
“ต่อไปนี้ เราจะมาเปลี่ยนชุดให้เจนนี่กัน นับหนึ่งถึงสามพร้อมๆ กันนะครับ”เขาะโขอความร่วมมือก่อนใช้นิ้วทั้งสองข้างคีบมุมผ้าขึ้นแล้วยื่นเข้าไปใกล้เจนนี่
“หนึ่ง!”
เรวินเริ่มต้นเสียงพร้อมๆกับเสียงของแขก
ไม่ทันที่จะนับสองเรวินก็แปะผ้าขี้ริ้วสกปรกผืนนั้นเข้าไปที่ตัวของเจนนี่เธอกรีดร้องดังลั่นเมื่อรู้ตัวว่าชุดสวยของเธอจะต้องเลอะด้วยซอสและน้ำหวานแต่ฉับพลันควันสีส้มก็ฟุ้งอยู่รอบๆ ตัวของหญิงสาวเธอสำลักควันเล็กน้อยก่อนที่ควันจะจางลงจนเผยให้เห็นชุดเดรสสั้นผ้าซาตินสีดำเงางามอยู่บนร่างกายของเจนนี่เธอก้มลงมองชุดที่ตัวเองสวมใส่อย่างเหลือเชื่อ
บรรดาแขกต่างลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับเรวินด้วยความชื่นชมเรวินโค้งให้กับเสียงปรบมือ
“ขอบคุณมากครับขอบคุณมากขอเสียงปรบมือให้กับเจนนี่สาวสวยของเราในคืนนี้ด้วยครับ”
เรวินจับมือเจนนี่ขึ้นชูแล้วเสียงปรบมือก็ดังกึกก้องเขาดึงมือของเจนนี่มาจูบเพื่อแสดงความขอบคุณแต่เจนนี่กลับเข้าไปกอดเรวินแล้วก็หอมแก้มเขาหนึ่งฟอด และก่อนที่เรวินจะปล่อยให้เจนนี่กลับไปนั่งที่โต๊ะเขาดึงร่างของหญิงสาวเอาไว้แล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆทำเอาทั้งใบหูและใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อ
“ยังไงวันนี้ผมขอเต้นรำกับคุณซักเพลงนะครับ เจนนี่” เสียงสาวๆในห้องบอลรูมเซ็งแซ่เมื่อนักมายากลหนุ่มเอียงหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว
“โอ๊ะ!” จู่ๆ เรวินร้องขึ้นมาในมือชูผ้าขี้ริ้วที่เต็มไปด้วยซอสที่หยิบออกมาจากใบหูของเจนนี่
“มาได้ยังไงเนี่ย...” เขาส่ายศีรษะ “ทิ้งไปแล้วกันนะครับ” หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยแต่ไม่มีใครอยากจะเชื่อว่าเขาจะทิ้งมันโดยการโยนจนลอยละลิ่วไปบนอากาศ ท่ามกลางเสียงของแขกที่ร้องกันระงมและพยายามเอามือบังศีรษะตัวเองเอาไว้ผ้านั่นลอยไปตกลงกลางโต๊ะอาหารโต๊ะหนึ่ง และที่น่าอัศจรรย์คือโต๊ะนั้นกลับหายไปในพริบตาจนแขกที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่งงเป็ไก่ตาแตก
“ฮะๆ โทษทีครับ ่นี้ผมบังคับเวทมนตร์ตัวเองไม่ค่อยได้ ยังไงรบกวนพนักงานช่วยหาโต๊ะมาใหม่ทีนะครับ”
เรวินทำท่าปัดฝุ่นออกจากมือก่อนเดินมาตรงหน้าเวที
“ที่จริงแล้ว กลที่ผมถนัดมากที่สุดคือกลไพ่ครับ” เรวินประกาศเขาล้วงไพ่จากในกระเป๋าเสื้อออกมาหนึ่งสำรับ “ไพ่หนึ่งสำรับมีห้าสิบสองใบครับไม่รวมโจ๊กเกอร์อีกสองใบ”
เรวินกรีดไพ่ให้แขกดู
“คุณเห็นไพ่สี่ใบนี้ไหมครับ” เรวินเดินเข้าไปถามชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานพร้อมกับหงายไพ่คิงทั้งสี่ใบ คิงโพธิ์ดำ คิงโพธิ์แดงคิงดอกจิกและคิงข้าวหลามตัด
ชายวัยกลางคนพยักหน้า
“เลือกไปใบนึงครับ” เรวินบอกพร้อมทำทีหันหน้าไปทางอื่น
ชายวัยกลางคนหยิบไพ่ในมือเรวินไปหนึ่งใบเขาแนบไพ่เข้าที่หน้าอกแล้วค่อยสไลด์ไพ่ขึ้นมาดูแบบกระมิดกระเมี้ยนเรวินนึกขันในท่าทีที่ชายมากประสบการณ์ชีวิตกลัวว่าเขาจะไปแอบดูไพ่ของตัวเองชายวัยกลางคนเก็บไพ่ใส่กระเป๋าเสื้อทันทีเมื่อเห็นแล้วว่าไพ่ของตัวเองเป็ ‘ไพ่คิงโพธิ์ดำ’
“ไพ่ที่ผมมีอยู่คือคิงโพธิ์แดง คิงข้าวหลามตัดและคิงดอกจิก” เรวินโชว์ไพ่ขึ้นในอากาศแล้วก้มลงพูดกับชายวัยกลางคน “รบกวนช่วยเซ็นชื่อบนไพ่ของคุณอาแล้วเก็บไว้ให้ดีนะครับใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิมก็ได้” เรวินชี้ไปที่ไพ่ในกระเป๋าเสื้อของหนุ่มใหญ่พร้อมกับยื่นปากกาให้กับเขา
เขารับปากกาเมจิกจากเรวินหยิบไพ่ขึ้นมาอย่างระมัดระวังเช่นเดิมแล้วเซ็นชื่อลงไปบนหน้าไพ่ ส่วนทางเรวินเขากำลังเดินกลับขึ้นไปบนเวทีเพื่อรอดูความเรียบร้อย
แต่ทันทีที่หนุ่มใหญ่หย่อนไพ่ของตัวเองที่เพิ่งเซ็นชื่อเสร็จเรียบร้อยลงในกระเป๋าเรวินที่อยู่บนเวที ห่างออกไปหลายเมตรก็ร้องขึ้นมา
“โอ๊ะ!”
9K
![จะมีสักเกมไหม ที่มีอาชีพ Hacker [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/b1ab7cc3be6a26df016b636182df7cf5.webp)
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
