ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 142 เป็นเหยื่อล่อ

        หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนจะภูมิใจ หานชีเยวี่ยยิ้มบางๆ

        ทั้งสองยังไม่ทันจะออกจากบ้าน จู่ๆ ป้าจ้าวก็ตบหน้าผากตัวเองพลางอุทานขึ้นว่า “อ้อ  ฉันนี่ช่างเป็นคนสะเพร่าจริงๆ!  ผู้นำที่หลานกำลังตามหา  รับรองได้เลยว่าต้องอยู่ที่บ้านของจูกั๋วเฉวียน เมียของจูกั๋วเฉวียนแซ่ไช่ ชอบพูดว่าตัวเองเป็นญาติกับผู้อำนวยการไช่แห่งสหคามน่ะ”

        หานชีเยวี่ย  “…”

        แบบนี้ก็ได้เหรอ?

        จากที่เธอเคยได้ยินในสหคาม เกรงว่าแม้แต่ผู้อำนวยการไช่อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีญาติแบบนี้!

        “คุณป้าพาหนูไปได้ไหมจ๊ะ?”

        ป้าจ้าวพาหานชีเยวี่ยเดินไปยังบ้านของจูกั๋วเฉวียนที่เธอพูดถึง พร้อมกับแนะนำสถานการณ์ต่างๆ ในชุมชนอย่างกระตือรือร้นตลอดทาง ระหว่างทาง  หญิงวัยกลางคนก็ยังคงแนะนำหานชีเยวี่ยให้กับคนอื่นๆ ในชุมชนอย่างต่อเนื่องว่านี่คือสหายเสี่ยวหาน เจ้าหน้าที่สาวจากสหคาม วันนี้มาที่ชุมชนของพวกเขาเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ต่างๆ

        อย่างไรก็ตาม ด้วยการประชาสัมพันธ์อย่างไม่ลดละของป้าจ้าว ผู้คนจำนวนมากในชุมชนจูเจียเหอต่างก็รู้จักหานชีเยวี่ย

        “ป้าคะ บ้านหลังนั้นที่อยู่ข้างหน้า ดูแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้นะคะ?”

        จู่ๆ หานชีเยวี่ยก็เห็นบ้านหลังหนึ่ง เลยถามขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

        ป้าจ้าวอธิบายว่า “ลูกชายของบ้านนั้น เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อสองวันก่อน พรุ่งนี้เช้าก็จะฝังแล้ว สหายเสี่ยวหาน บ้านนี้หนูอย่าเข้าไปเชียวนะ พวกเราชาวชุมชน…”

        หญิงวัยกลางคนไม่กล้าพูดต่อ ทำให้เด็กสาวรู้ทันทีว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

        เธอไม่ได้ซักไซ้ต่อ แต่ก็ยังถามป้าจ้าวอ้อมๆ

        ป้าจ้าวอาจจะกลัวว่าหานชีเยวี่ยจะต้องพบเจอเรื่องไม่ดีในอนาคต จึงเล่าเปรยๆ เล็กน้อย แต่ก็มากพอให้หานชีเยวี่ยสามารถเข้าใจเรื่องราวได้

        ครอบครัวที่ยอมเสียเงินซื้อชีวิตคน คงต้องมีเส้นสายอะไรสักอย่าง

        ญาติของครอบครัวนี้ ต่างจากญาติของภรรยาจูกั๋วเฉวียนที่อ้างว่าเป็นญาติกับผู้อำนวยการไช่ ญาติคนนี้เป็นญาติแท้ๆ ยิ่งไปกว่านั้น  ได้ยินมาว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงเสียด้วย

        เรื่องที่พวกเขาวางแผนจะหาหญิงรับใช้ไปทำเมียให้ลูกชายโง่เง่าที่ยังไม่ได้แต่งงาน  คนในชุมชนต่างก็รู้  แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร อีกทั้งชาวบ้านในชุมชนจูเจียเหอส่วนใหญ่ก็แซ่จู  พอรู้เรื่องแบบนี้ก็ได้แต่ทำเป็นลืมตาข้างหนึ่ง ปิดตาข้างหนึ่ง [1]

        “สหายเสี่ยวหาน ข้างหน้านั่นคือบ้านของจูกั๋วเฉวียนแล้ว เราเร่งฝีเท้าหน่อยเถอะจ้ะ” 

        ป้าจ้าวเร่งฝีเท้าขึ้นเมื่อเดินผ่านหน้าบ้านหลังนั้น จนกระทั่งเดินห่างออกมาไกลพอสมควร  ป้าจ้าวก็ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง

        “ยายเฒ่าของบ้านนั้นค่อนข้างแปลก เมื่อก่อนชอบพูดเรื่องเกี่ยวกับภูตผีวิญญาณ อีกหน่อยถ้าหนูมาแถวนี้ก็หลีกเลี่ยงบ้านนั้นไว้ก็ดี”

        หานชีเยวี่ยขอบคุณป้าจ้าวอย่างจริงใจ ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงบ้านของจูกั๋วเฉวียน ทันใดนั้นก็เจอกับผู้อำนวยการไช่ที่กำลังเดินออกมาจากบ้านของจูกั๋วเฉวียนพอดี

        ผู้อำนวยการไช่เดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดีนัก แต่เมื่อเห็นหานชีเยวี่ย สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงบ้าง

        “สหายเสี่ยวหาน  ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”

        ไม่รู้ทำไม หานชีเยวี่ยรู้สึกว่า ถึงแม้สีหน้าของผู้อำนวยการไช่จะผ่อนคลายลงเมื่อเห็นเธอ แต่ก็ดูเครียดขึ้นด้วย

        “ผู้อำนวยการไช่ ดิฉันมีเรื่องต้องรายงานค่ะ เลยมาที่นี่”

        “รีบไปกันเถอะ มีเรื่องอะไรทำไมไม่รอให้ฉันกลับไป?”  ผู้อำนวยการไช่บ่นพึมพำ ก่อนจะหันไปพูดกับผู้นำชุมชนจูเจียเหอว่า “ต่อไปเรื่องแบบนี้ ก็ให้จัดการกันในชุมชน อย่าให้เรื่องมาถึงสหคาม มันน่าหงุดหงิด”

        ผู้นำชุมชนจูเจียเหอรีบรับคำอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนผู้อำนวยการไช่จะรีบร้อนมาก จึงรุดออกไปทันที

เด็กสาวจึงกล่าวลาป้าจ้าว แล้วรีบเดินตามผู้อำนวยการไช่ไป

        ผู้นำชุมชนจูเจียเหอมองตามผู้อำนวยการไช่และคนอื่นๆ จนลับตา จากนั้นสีหน้าของเขาก็ขรึมขึ้น

        เมื่อตอนที่หานชีเยวี่ยเดินผ่านหน้าบ้านหลังนั้น เธอก็รู้สึกขนลุก โชคดีที่มีคนมาด้วยกันหลายคน ไม่งั้นเธอคงไม่กล้าเดินผ่านมาคนเดียวแน่ๆ

        จนกระทั่งเดินออกจากชุมชนจูเจียเหอ หานชีเยวี่ยถึงจะรู้สึกโล่งใจ ในเวลานี้ สีหน้าของผู้อำนวยการไช่ก็ดีขึ้น มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า พร้อมกับพูดว่า “เป็นไง รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วสิท่า?”

        หานชีเยวี่ยตกใจ คำพูดของผู้อำนวยการไช่หมายความว่ายังไง?

        “ต่อไป อย่ามาที่ชุมชนจูเจียเหออีก ชุมชนนี้ค่อนข้างแปลก โดยเฉพาะบ้านของไอ้หัวโตแซ่จูที่เราเพิ่งเดินผ่านมา”

        ไอ้หัวโตแซ่จู ก็คือครอบครัวที่ลูกชายโง่เง่าเสียชีวิต

        หานชีเยวี่ยรู้สึกได้อย่างแจ่มชัดว่า ผู้อำนวยการไช่คงต้องได้ยินอะไรมาบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดต่อ เขาไปส่งหานชีเยวี่ยที่ทางเข้าชุมชนถวนเจี๋ย แล้วค่อยพาสหายอีกคนกลับไปที่สหคาม

        จริงๆ แล้วหานชีเยวี่ยรู้สึกแปลกๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นในชุมชนจูเจียเหอ มันดูไม่ปกติ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหนที่ไม่ปกติ หานชีเยวี่ยปั่นจักรยาน ไม่นานก็กลับมาถึงที่ชุมชน

        เธอรู้สึกเหมือนมีคนตามตัวเองมาแต่ทุกครั้งที่หันหลังกลับไปมอง ก็ไม่มีอะไรเลย  ทำให้หานชีเยวี่ยรู้สึกไม่สบายใจ จึงเร่งความเร็วในการปั่นจักรยานขึ้น

        จนกระทั่งกลับถึงบ้าน ความรู้สึกกังวลใจของหานชีเยวี่ยก็ค่อยๆ คลายลง

        ย่าเฒ่าหานที่อยู่บ้าน เห็นหานชีเยวี่ยเหงื่อท่วมตัวก็ตกใจ

        “หลานเอ๊ย แค่ไปสหคาม ทำไมถึงได้เหนื่อยขนาดนี้?  ไปล้างหน้าล้างตาก่อน”

        ย่าเฒ่าหานพูดไปพลางไปตักน้ำให้

        หานชีเยวี่ยเองก็ไม่รู้ว่า เหงื่อที่ออกมามากมายนั้นเกิดจากความกังวล หรือเพราะปั่นจักรยานหนักเกินไป

        หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ หานชีเยวี่ยก็รู้สึกดีขึ้น

        “คุณย่า วันนี้หนูไปชุมชนจูเจียเหอมาค่ะ!”

        ย่าเฒ่าหานตกใจกับคำพูดของหานชีเยวี่ย

        หนูเอ๊ย ทำไมถึงไปที่ชุมชนจูเจียเหอได้ล่ะ?

        “อาเยวี่ย ทำไมถึงคิดจะไปชุมชนจูเจียเหอได้ล่ะ? ที่นั่นมันไม่ค่อยน่าไปเท่าไรนักนะ!”  ย่าเฒ่าหานรีบสำรวจหานชีเยวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับต้องการให้แน่ใจว่าหานชีเยวี่ยปลอดภัยดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

        หานชีเยวี่ยปลอบย่าเฒ่าหานว่า “ย่า ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูเป็นเจ้าหน้าที่ของสหคาม การลงไปตรวจสอบชุมชนอื่นก็เป็นเรื่องปกติค่ะ”

        “หลานยังเด็ก ไม่รู้จักความน่ากลัวของคนในชุมชนจูเจียเหอ ส่วนใหญ่ก็แซ่จูกันทั้งนั้น คนต่างแซ่อยู่ที่นั่นไม่ได้หรอก หลานไปที่นั่นแบบนั้น ถ้าบ้านของไอ้หัวโตแซ่จูรู้เข้า…”

        ย่าเฒ่าหานรู้ดีว่าหานชีเยวี่ยไปชุมชนจูเจียเหอเพื่ออะไร และเพราะรู้เป้าหมายของหานชีเยวี่ยนี่แหละ หญิงชราถึงได้ยิ่งกังวล

        เรื่องบางเรื่องที่หานชีเยวี่ยอาจจะไม่รู้ แต่เธอรู้อย่างถ่องแท้

        แม่ของไอ้หัวโตแซ่จู มีวิชาอาคมติดตัวอยู่บ้าง

        ตอนนี้เจ้าสาวคนเดิมอย่างจ้าวหงหลิวได้รับการช่วยเหลือแล้ว เมื่อไม่มีเจ้าสาวที่มีวันเดือนปีเกิดที่ตรงตามที่ต้องการ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องหาคนมาแทน

        ย่าเฒ่าหานกลัวว่าหานชีเยวี่ยจะตกเป็นเป้าหมาย

        การช่วยเหลือคนอื่น ย่าเฒ่าหานไม่ได้คัดค้าน แต่ก็ไม่ควรเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเพื่อคนอื่น

        “คุณย่าคะ หนูคิดว่าคืนนี้อีกฝ่ายน่าจะมาทวงถามคนใหม่จากตู้ซิ่วอิงแล้วค่ะ”

        หานชีเยวี่ยคาดเดา

        “พรุ่งนี้เช้าก็จะฝังศพแล้ว คืนนี้ต้องพาคนกลับไปแน่ๆ”

        ย่าเฒ่าหานก็คิดว่าน่าจะเป็นคืนนี้ ตู้ซิ่วอิงกล้าถึงขั้นเอาชีวิตจ้าวหงหลิว ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะทำเรื่องบ้าๆ อย่างหมากระโดดข้ามกำแพง [2] ก็ได้ ถึงขั้นเอาชีวิตคนอื่นอีก

        ความหมายที่ย่าเฒ่าหานต้องการจะสื่อคือไม่อยากให้หานชีเยวี่ยออกจากบ้านในตอนกลางคืน แต่หานชีเยวี่ยคิดว่า คืนนี้เธอต้องออกไป

        ในที่สุด ย่าเฒ่าหานก็ต้องยอมให้พี่ชายของหานชีเยวี่ยพาเธอไปโรงเรียนตอนกลางคืน หานชีเยวี่ยเองก็นึกถึงตู้ซิ่วอิงและหลี่เอ้อร์เป่าที่อาจจะหาทางหนีในคืนนี้ ดังนั้น เธอจึงคิดที่จะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ

        เชิงอรรถ

        [1] ลืมตาข้างหนึ่ง ปิดตาข้างหนึ่ง 睁一眼闭一眼 หมายความว่าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับเรื่องที่เกิดขึ้น

        [2] หมากระโดดข้ามกำแพง 狗急跳墙 หมายความว่าคนที่จนตรอกฮึดสู้และทำทุกสิ่งทุกอย่างอย่างไม่มีทางเลือก คล้ายกับสำนวนสุภาษิตไทย “หมาจนตรอก”