(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 27 ติดต่อเพื่อนสนิท (1)

        เมื่อกัวเทียนและลุงฮว่าไปถึงหน้าร้านขายส่งผักร้านหนึ่ง กลับพบว่าประตูร้านล็อกไว้ พอถามดูถึงรู้ว่าเฉินข่ายเจ้าของร้านติดหนี้พนันก้อนโต และหายตัวไปตั้งแต่หลายวันก่อน

        ลุงฮว่าได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าย่ำแย่สุดขีด แบบนี้จะทำอย่างไรดี ค่าแรงของเสี่ยวเทียนต้องชวดไปทั้งอย่างนี้เหรอ แล้วจะให้เขาเอาหน้าแก่ๆ ของตัวเองไปไว้ที่ไหน

        กัวเทียนที่อยู่ข้างๆ ก็ได้ยินเช่นกัน พลันเดือดดาลขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะบังอาจหลอกเอาเงินเขา!

        เขายังไม่ทันแสดงสีหน้ากราดเกรี้ยว ก็พลันต้องปกปิดไว้เพราะเห็นสีหน้าละอายใจของลุงฮว่า จึงแสร้งทำท่าทีสบายๆ พร้อมกล่าว “ไม่เป็นไรครับลุงฮว่า ขอแค่เขายังอยู่ เงินก้อนนี้ต้องตามคืนมาได้แน่ครับ”

        “เสี่ยวเทียน ลุงฮว่าขอโทษเธอจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เมื่อก่อนฉันก็เคยแนะนำให้คนหมู่บ้านข้างเคียงไปหาเสี่ยวข่าย ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้เลย แต่ครั้งนี้กลับ…”

        ลุงฮว่ารู้สึกผิดมาก ไม่รู้ควรทำอย่างไรดี เขาเป็นแค่เกษตรกรธรรมดาคนหนึ่ง ความคิดความอ่านนั้นเรียบง่าย กัวเทียนช่วยพวกเขาไว้มาก เขาจึงอยากตอบแทนอีกฝ่าย ที่ไหนได้ ไม่เกิดเรื่องดีๆ ไม่พอ ยังทำให้อีกฝ่ายต้องชวดค่าเหนื่อยตัวเองอีก

        “ลุงฮว่า ไม่เป็นไรครับ เราอยู่ในสังคมมีขื่อมีแป เขาอยากหนีก็หนีไม่รอดหรอก ผมมีวิธี ลุงวางใจเถอะครับ” กัวเทียนปลอบลุงฮว่า คุณลุงซื่อๆ คนนี้คงเพิ่งเคยเจอเรื่องอย่างนี้เป็นหนแรกเหมือนกัน จึงตื่นตระหนกไปหมด

        ถึงแม้กัวเทียนเฝ้าพร่ำบอกว่าไม่เป็นไร แต่ลุงฮว่าก็ยังละอายใจเหลือเกิน

        ระหว่างนั้นกัวเทียนสอบถามเรื่องของเฉินข่ายอีกนิดหน่อย หลังสืบจนพอได้ความแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้น “วันนี้ไม่ได้เงินก็ไม่เป็นไรครับ คราวหน้าผมค่อยมาคนเดียว ถึงยังไงก็รู้จักที่แล้ว พวกเรากลับกันเถอะครับ”

        ลุงฮว่าถอนหายใจ ก่อนพยักหน้าแล้วพาเขากลับหมู่บ้าน

        มู่เจ๋ออวี่เห็นกัวเทียนกลับมา ก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาแปลกไป และดูออกว่าเขาในตอนนี้โกรธมาก

        เขาวางผ้าเช็ดโต๊ะในมือ ก้าวเท้าตามเข้ามาในห้อง จึงเห็นกัวเทียนหลับตาพิงหัวเตียง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

        “เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

        มู่เจ๋ออวี่ยืนมองกัวเทียนอยู่หน้าประตูพลางถาม

        “...” กัวเทียนเงียบไม่พูดจา

        มู่เจ๋ออวี่ไม่เคยเห็นกัวเทียนที่เป็นแบบนี้ เขามองอยู่พักหนึ่ง กำลังจะอ้าปากถาม ฝ่ายนั้นก็ส่งเสียงขึ้นก่อน “ขอผมอยู่เงียบๆ หน่อย คุณออกไปก่อนเถอะ”

        มู่เจ๋ออวี่ยืนอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูออกไป

        กัวเทียนลุกขึ้นนั่ง หยิบโทรศัพท์กดหมายเลขโทรออก บังอาจมาหลอกเอาเงินเขา รนหาที่ตายชัดๆ!

        ใครๆ ก็รู้ว่ากัวเทียนคนนี้เป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน คนที่ดีกับเขา เขาจะดีกลับเป็นเท่าตัว ใครที่ริอ่านแทงข้างหลังเขา เขาก็จะคืนให้เป็นทวีคูณ!

        นั่นเป็นเงินที่เขาหามาอย่างยากลำบาก มายืมเขาน่ะได้ แต่อย่าหลอกเขา!

        ปลายสายกดรับ กัวเทียนพูดกับอีกฝั่งด้วยสีหน้าอึมครึม “ฉันเอง กัวเทียน”

        “สวรรค์ คุณชายเทียน! ครึ่งปีกว่านี้นายไปตายที่ไหนมาวะ! ฉันนึกว่านายไปตายอยู่ในซอกหลืบซะแล้ว!” เสียงคำรามประหนึ่งระเบิดดังกลับมาจากปลายสาย

        กัวเทียนเอ่ยเสียงเย็นชา “ไม่ต้องมาไม้นี้กับฉัน ช่วยสืบหาคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย ชื่อเฉินข่าย อายุสามสิบห้าปี เป็นเถ้าแก่ร้านขายส่งผักผลไม้จินหยวน เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ร้านให้ ให้เวลานายหนึ่งวัน ช่วยฉันตามตัวทีว่าคนคนนี้อยู่ที่ไหน”

        “คุณชายเทียน คนคนนี้ทำให้นายไม่พอใจเหรอ” คนปลายสายถาม

        “อืม” กัวเทียนไม่ได้เล่ารายละเอียด เพราะถ้าบรรดาเพื่อนรักของเขารู้ว่าเขาคนนี้ก็มีวันถูกคนอื่นหลอกเอาเงินไปได้เหมือนกัน คงหัวเราะงอหายกันทุกคนแน่

        “ได้ ฉันจะไปสืบให้นายเดี๋ยวนี้ จริงสิคุณชายเทียน ตอนนี้นายอยู่ไหน พวกเราหาตัวนายมานานแล้วแต่ก็ไม่เจอ มือถือนายติดตั้งตัวป้องกันการติดตามหรือเปล่า ฉันหาตำแหน่งนายไม่ได้เลย”

        “เรื่องนี้นายไม่จำเป็นต้องรู้ เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันใช้ชีวิตสุขสบายดี รอให้ฉันกลับไปเมือง A แล้วจะไปหาพวกนายแน่นอน ถึงตอนนั้นพวกนายอย่าทำเป็นไม่รู้จักฉันก็พอ”

        กัวเทียนกระตุกยิ้มมุมปากกล่าว

        “จะเป็นไปได้ไงกัน ลืมใครก็ลืมนายไม่ได้หรอก ถูกไหมล่ะ!” ชายหนุ่มปลายสายเอ่ยกลั้วหัวเราะ

        “รบกวนนายด้วย จำไว้นะ ห้ามบอกคนอื่นว่าฉันโทรหานาย พวกซ่งหยวนก็ไม่ได้ ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่เงียบๆ” กัวเทียนเอ่ย

        คนที่เขาโทรไหว้วานได้ล้วนเป็นเพื่อนรักที่เขาเชื่อใจ จึงไม่ต้องกังวลว่าอีกฝ่ายจะเปิดเผยที่อยู่ของเขา แต่เตือนไว้ก่อนสักคำก็ยังจำเป็น

        “นายนี่ ทำตัวลึกลับชะมัด ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว รอฉันสืบจนได้ข่าวของเฉินข่ายคนนั้นแล้วจะติดต่อนายไป”

        “อืม”

        หลังวางสาย กัวเทียนพ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมออกจากห้อง แต่ประตูห้องกลับถูกคนผลักเข้ามาจากด้านนอก

        มู่เจ๋ออวี่ปรากฏตัวที่หน้าประตูด้วยสีหน้าร้อนใจ ทันทีที่เห็นเขาก็เอ่ยถาม “คุณโดนโกงเงินเหรอ”

        “คุณรู้ได้ยังไง” กัวเทียนไม่คิดว่ามู่เจ๋ออวี่จะเป็นประเภทแอบฟังคนอื่น และเมื่อกี้เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องโดนโกงเงินเลยด้วยซ้ำ

        “พอลุงฮว่ากลับมาก็เล่าเรื่องนี้ให้ป้าฮว่าฟัง ป้าฮว่าโมโหมาก กำลังรวบรวมคนในหมู่บ้านไปขอคำอธิบายจากพ่อค้าขายส่งคนนั้น เมื่อกี้ผมนั่งอยู่หน้าประตู ได้ยินข้างนอกเขาเอะอะโวยวายกันเลยออกไปดู ถึงรู้ว่าคุณโดนโกงเงิน”

        มู่เจ๋ออวี่เล่าเรื่องที่เขาได้ยินเมื่อครู่ให้กัวเทียนฟัง