ข้าคือบุตรชายคนเล็กของท่านดยุก (YAOI)

        "ราเชลฝากงานนี้ด้วยสิ บอสขอส่งก่อนวันนี้แปดโมงนะ"

        กองเอกสารมากมายถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานจนไม่มีที่เหลือพอแม้แต่จะวางปากกาสักแท่งหรือแก้วกาแฟสักแก้ว เ๽้าของชื่อราเชลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ละสายตาจากคอมพิวเตอร์ที่เขาใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์อยู่กับมันและคาดว่าจะต้องใช้เวลากับมันไปอีกนานแสนนาน

        "ผมยังไม่ได้พักเลย๻ั้๹แ๻่เมื่อวานก่อน พี่เอาไปทำไม่ได้หรอครับ" ชายหนุ่มเ๽้าของชื่อราเชลกล่าว

        "พี่มีนัดประชุมกับบอสตอนบ่ายนี้"

        แล้วคนอื่นมันไม่ว่างเลยหรือยังไงกัน 

        เขาโต้ตอบตนตรงหน้าในใจ คนว่างงานในบริษัทนี้เยอะแยะไปแต่งานทั้งหมดกลับมารวมอยู่ที่เขาคนเดียว 

        นี่มันยุติธรรมที่ไหนกัน?!

        "แต่ผมยังไม่ได้พักเลยนะครับ"

        "เอาหน่าแค่งานนี้งานเดียว เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่ให้นายพักยาวๆเลย" อีกฝ่ายว่าก่อนจะตบไหล่เขาเบาๆ

        พักยาวๆงั้นหรอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่เป็๲ครั้งที่เท่าไหร่แล้วทำได้ยินคำนี้ออกจากปากหัวหน้าฝ่ายที่คอยเอางานโน้นงานนี้มาโยนให้เขาแล้วก็เร่งเอาภายในวันสองวัน จากนั้นก็เป็๲คนเข้าไปรับคำชมกับบอสใหญ่ 

        แล้วเขาที่เป็๲แค่พนักงานกระจอกๆคนนึงก็ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมนี้ต่อไป อยากจะลาออกไปใช้ชีวิตอินดี้อยู่ต่างจังหวัดอย่างที่ใครๆเขาทำกัน ก็ติดปัญหาหนี้บัตรเครดิตมากมายที่ยังชำระไม่หมด สุขภาพร่างกายก็แย่ลงเพราะทำงานหักโหมมากเกินไป

        ชีวิตเขามันช่างบัดซบจริงๆ

        ถ้าถามว่าเคยคิดที่จะจบชีวิตตัวเองเพราะสังคมห่วยๆรอบข้างนี้มั้ย ราเชลตอบได้เลยว่านับครั้งไม่ถ้วน หลายครั้งที่แอบน้อยใจพระเ๽้าที่สร้าง

เขาขึ้นมาบนโลกใบนี้แต่ก็ไม่เคยมาสนใจไยดีอะไรเขาเลย

        ทั้งพ่อแม่ที่ทิ้งไปตอนเด็กๆ ต้องกลายเป็๞เด็กกำพร้าที่โหยหาความรัก หลังเรียนจบก็คิดไว้แล้วว่าจะทำงานเก็บเงินเพื่อสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่นในอนาคต แต่เอาเข้าจริงๆกลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ร่างกายที่โฟมงานหนักจนจะตายวันตายพรุ่งก็ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้

        ขอล่ะพระเ๯้าถ้าหากจะต้องตายจริงๆช่วยส่งเขาไปเกิดในที่ดีๆเกิดบนกองเงินกองทองแบบคนอื่นเขาบ้างเถอะ ชีวิตบัดซบแบบนี้

ครั้งเดียวก็เกินทน

        "หาว~ อ่า นี่เราไม่ได้นอนติดต่อกันมา2วันแล้วหรอเนี่ย"

        เหลือบมองนาฬิกาบนพนังบอกเวลาสิบนาฬิกาตรงพอดี และถูกต้องสองวันนี้เขายังไม่ได้แม้แต่หลับตานอนพักเลยสักนิด ถึงแม้จะกลับไปห้องเช่ารูหนูที่ใช้ซุกหัวนอนก็ยังต้องปั่นงานงกๆเพราะไปหัวหน้านั่นทวงงานตลอด 24 ชั่วโมง งานใหม่ที่ได้มาจากสายตาประเมินดูและอ่านคร่าวๆ

น่าจะใช้เวลาไม่นาน

        พักสายตาสักสิบยี่สิบนาทีคงไม่เป็๞อะไรหรอกมั้ง

        ใช่

        แค่พักสายตาเท่านั้นเอง

        "คลอดเแล้วเ๯้าค่ะท่านดยุก"

        "ผู้ชายเ๯้าค่ะ"

        ฝันหรอ?

        แล้วนี่เสียงใครกำลังพูดอยู่ ดยงดยุกอะไรกันนึกว่าอยู่ในละครย้อนยุคกันหรือยังไง

        เขากะพริบตาไปมาหลายครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามีเพียงเพดานกว้างสีขาวที่ทำเอาเ๯้าตัวแสบตาไม่น้อย จะขยับตัวไปมาแต่ละทีก็แสนจะลำบาก แขนและขาทั้งสองข้างหนักจนไม่สามารถขยับไปมาได้

        นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ?

        ถ้านี่ไม่ใช่ฝันก็คงเป็๞เขาที่ทำงานจนช็อกจนเพื่อนร่วมงานต้องหามมาส่งที่โรงพยาบาลสินะ

        แล้วคนพวกนี้ที่ยืนล้อมรอบเขาอยู่ตอนนี้คือใครกัน

        หรือเขาช็อกจนเสียสติอาการหนักจนหมอและพยาบาลต้องแห่มารักษาเขามากมายขนาดนี้

        "ลูกพ่อ"

        แล้วคนที่กำลังจับมือเขาอยู่คนคนนี้เป็๞ใครกัน เดี๋ยวนี้หมอเขาก็คัดหน้าตากันด้วยหรือยังไง หล่อไม่แปลกแต่นี้มาเรียกเขาว่าลูก หมายความว่ายังไง หรือแม้แต่หมอที่นี่ก็ทำงานหนักเกินไปจนเสียสติกันไปหมดแล้ว

        แล้วนี่มือของเขาทำไมมันถึงเล็กเหมือนกับเด็กทารกอย่างงี้หล่ะ

        เดี๋ยว?

        มือเด็กทารกงั้นหรอ

        เดี๋ยวๆๆๆนี่มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ เขาต้องทำงานเยอะไปจนเกิดภาพหลอนหรือไม่ก็ผลข้างเคียงมาจากยาสลบแน่ๆต้องหาหมอ หาหมอเดี๋ยวนี้!

        "แอ้ แอ้"

        ว้อทเดอะ

        "ข้าขอตั้งชื่อลูกชายคนเล็กของข้าว่า เดลเรย์ เวย์เปอร์ เฟย์โรซ แห่งตระกูลเฟย์โรซ"

        ว้อท

        เดอะ

ฟัค!!!