บัญชีเงา

สมาคมนักล่าเมืองสโนส์โบล์ในยามเช้า

คึกคักกว่าที่ทรัซคาดไว้

เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ เสียงหัวเราะ 

เสียงต่อรองราคา ทุกอย่างดู “ปกติ”

และนั่นแหละ…ที่ทำให้มันผิดปกติ

ทรัซในร่างคนแคระเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน

ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครมองซ้ำ

เหมือนเขาไม่สำคัญพอจะเป็๞ภัย

และไม่เด่นพอจะเป็๲เหยื่อ

เขาหยุดยืนหน้ากระดานภารกิจ

สายตาไล่ผ่านประกาศที่แปะเรียงกันเป็๞แถว

ล่าสัตว์อสูร

คุ้มกันคาราวาน

เก็บสมุนไพร

ตามหาคนหาย 

งานธรรมดา เงินธรรมดา ความเสี่ยงธรรมดา

จนกระทั่ง…

แผ่นประกาศหนึ่ง

ไม่มีตราประทับ ไม่มีระดับภารกิจ ไม่มีชื่อผู้ว่าจ้าง

มีเพียงข้อความสั้น ๆ

> “ตามหาเด็กชายอายุประมาณสิบปี ผมสีเข้ม

หายตัวไปเมื่อคืนก่อนเห็บสายฟ้า” 

ค่าจ้าง: 1 คอมพาส

จ่ายเมื่อพบ “ผลลัพธ์”

ไม่ใช่ “ตัวเด็ก” แต่คือ “ผลลัพธ์”

> “อย่ารับ” เสียงเรกัลป์ดังขึ้นทันทีในจิต

“งานแบบนี้…ไม่มีใครอยากจ่ายถูก”

ทรัซอ่านประกาศซ้ำอีกครั้ง และอีกครั้ง

หัวใจเต้นช้าลงโดยไม่รู้ตัว

“เด็กหาย” ไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลก

แต่การไม่ระบุผู้ว่าจ้าง และไม่ระบุว่า๻้๪๫๷า๹ “ช่วย” หรือ “จัดการ”

คือสัญญาณอันตราย

เขาควรเดินผ่าน ควรเลือกงานล่าอสูร ควรเริ่มต้นอย่างปลอดภัย

แต่เงาของเขาบนพื้น กลับทอดยาวผิดธรรมชาติ

ราวกับกำลัง “ชี้” ไปที่แผ่นประกาศนั้น

ทรัซยื่นมือออกไป ดึงมันลงมา

เ๯้าหน้าที่สมาคมเหลือบตามอง

ไม่ได้ถาม ไม่ได้เตือน เพียงจดชื่อคนแคระลงในบันทึก

“รับแล้ว ไม่มีคืน” น้ำเสียงเรียบ

เหมือนบอกเ๱ื่๵๹สภาพอากาศ

ข้อมูลเดียวที่ได้มาคือสถานที่หายตัว

“ตรอกน้ำแข็งหลังตลาดตะวันตก คืนที่เห็บสายฟ้าฟาดสามครั้ง”

ทรัซไปถึงที่นั่นก่อนเที่ยงวัน 

ตรอกแคบ พื้นเปียก กลิ่นคาวจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นเหล็กไหม้

เขาคุกเข่าลง แตะพื้น ภาพ…ค่อยๆ ซ้อนทับในจิต

เด็กชายวิ่ง ล้ม และเงาคนสามเงา

เสียงหายใจแรง ไม่มีเสียงกรีดร้อง

> “ไม่ใช่การลักพาตัว” เรกัลป์สรุป

“เป็๞การ ‘เก็บ’”

ทรัซหลับตา เขาเห็นต่อ

เด็กถูกพาไป ไม่ดิ้น เหมือนรู้ว่าไม่มีประโยชน์

และที่ปลายทาง ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่โกดัง

แต่คือ ห้องใต้ดินที่มีสัญลักษณ์อักขระเงา

ไม่ใช่อนูบิส ไม่ใช่นิกาย

เป็๲ของ “ใครบางคน” ที่กำลังทดลอง

เขาลุกขึ้นยืน และหิมะเริ่มตกหนักขึ้น

“เรกัลป์” ทรัซเอ่ยเสียงต่ำ

“ถ้าข้าปล่อยเ๱ื่๵๹นี้…” 

> “เด็กจะไม่ตายทันที”

“แต่จะไม่เป็๲ ‘เด็ก’ อีกต่อไป”

ทรัซเงียบ ก่อนจะถาม “ถ้าข้าจัดการ…” 

> “เ๯้าจะถูกบันทึกเพิ่ม”

ทรัซพยักหน้า

เหมือนตัดสินใจเ๱ื่๵๹เล็กน้อย “งั้นก็เพิ่มอีกบรรทัด”

คืนนั้น

เห็นสายฟ้าฟาดเพียงครั้งเดียว

ในห้องใต้ดินนอกเขตเมือง

ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีการต่อสู้ยืดเยื้อ

มีเพียงเงาที่เคลื่อนไหว และเงาที่ “หายไป”

เด็กชายถูกพาตัวกลับไป กำลังหลับสนิท โดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ส่วนคนที่อยู่ในห้องนั้น ไม่มีใครพบอีกเลย

---

รุ่งเช้า

ทรัซกลับมาที่สมาคม วางแผ่นประกาศลงบนโต๊ะ

พร้อมถุงผ้าเล็ก ๆ 

เ๽้าหน้าที่เปิดดูในนั้นคือ ตราประทับอักขระที่ถูกทำลาย

“ผลลัพธ์?” เขาถาม

 “จบแล้ว” ทรัซตอบ

เงิน 1 คอมพาสถูกวางลง

ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำถาม

แต่ในบันทึกของสมาคม 

ชื่อของนักล่าคนแคระคนนั้น ถูกขีดเส้นใต้บาง ๆ

และในบัญชีเงา มีบรรทัดใหม่เพิ่มขึ้น

> บันทึกที่ 2 : ผู้ถูกเลือก

แก้ปัญหาได้ แต่ไม่ขอรางวัล 

---