“หนู หนูลูก หนูเป็ไรหรือเปล่าลูก” เสียงของยายแก่คนหนึ่งที่กำลังปลุกหญิงสาว
“พีระ พีระ พีระอยู่ไหน” หญิงสาวสดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยชื่อของชายหนุ่มที่พลัดพลาดจากกันที่อุโมง
“หนูๆใจเย็นๆลูก…หนูมาจากที่ไหนลูก” ยายแก่ได้พบดาวอยู่บริเวณอุโมงค์
“ยายเป็ใครหรอคะ”
“ยายก็เป็คนในหมู่บ้านนี้แหละลูก…หนูหลงทางมาหรอ”
“แล้วยายเห็นเพื่อนหนูไหมคะ”
“เมื่อคืนยายก็เห็นแต่หนูนอนหมดสติในอุโมงค์คนเดียวนะ”
“แล้วอุโมงอยู่ที่ไหนคะ”
“ทางนั้นไงลูก” ดาวมองไปที่อุโมงค์ถึงกับใเพราะสิ่งที่ดาวนั่นคือถ่ำที่ทะลุเห็นอีกปากทางหนึ่ง มันไม่ใช่อุโมงที่ดาวเคยเห็นมา
“นั่นหรอคะอุโมงค์”
“ใช่เเล้วลูกเห็นเขาบอกว่าจะสร้างเพิ่มเติมในปี พ.ศ.2538 ”
“เดี๋ยวนะคะยาย นี่ปีอะไรหรอคะ” เมื่อดาวได้ยินยายพูดแบบนั้นดาวก็สงสัยมาทันที
“อีก15วันก็จะเป็ปี พ.ศ.2534แล้ว”
ได้ยินคำตอบนั้นดาวถึงกับแปลกใจแล้วมีคำถามหลายๆอย่างเข้ามาในหัว
“หนูย้อนเวลามาค่ะ” ดาวพูดออกมา
“หนูพูดเื่อะไรหรอลูก”
“จริงๆนะคะ หนูย้อนเวลามาจริงๆ” ดาวบอกยายเเล้วน้ำตาไหนออกมา สีหน้าของดาวดูออกเลยว่าเสียใจแบบบอกไม่ถูก
“หนูใจเย็นนะ…ทอง…ทอง…อีทอง มึงมาดูเด็กมาเร็ว” ยายแก่ได้เรียกลูกสาวนามว่า “ทอง”
“กำลังขึ้นไปค่ะแม่” หญิงสาววัยทองกำลังวิ่งขึ้นมาดูเด็กสาวที่กำลังร้องไห้เสียใจ
“หนูใจเย็นก่อนนะมีอะไรก็พูดกับเเม่ได้” ทองพูดกับดาวพร้อมกับเรียนแทนตัวเองว่าแม่
“หนูลงทางค่ะ..หนูไม่มีที่ไปแล้ว” ดาวร้องให้พร้อมอ้อมกอดทอง
“ถ้าหนูไม่มีที่ไปหนูมาอยู่ที่บ้านเเม่ก็ได้นะแม่มีลูกสาวอายุเท่าหนูเลย” ทองพูดปลอบใจดาว
“งั้นหนูขอเรียกคุณว่าแม่นะคะ” หญิงสาววัยนี้หลงทางกับพ่อแม่ทำให้เขาไม่มีที่พักพิง ดาวเลยตักสินใจพักอาศัยอยู่กับเเม่ทอง
“ละลัย..ละมัยลูกมาดูเพื่อนเร็ว” แม่ทองเรียกลูกสาวคนเดียวของเขาขึ้นมา
“นี่คือเพื่อนไหม่ของลูกนะ ลูกทั้งสองคือลูกของเเม่” ทองพูดกับดาวและละมัย
“เธอชื่ออะไรหรอ” ละมัยยิ้มกับดาวเเล้วถามชื่อของดาว
“เออ…คือฉัน…ฉันจำไม่ได้” ดาวพยายามนึกชื่อของตัวเองแต่ก็นึกไม่ออก เขาพยายามเเล้วเเต่เขาจำได้บางเื่เท่านั้น
“งั้นไม่เป็ไรงั้นฉันจะเรียกเธอว่า สุดใจ ชื่อไหม่ดูดีไหม” ละมัยยิ้มแล้วตั้งชื่อใหม่ให้เพื่อนใหม่
“ก็ดีนะ” ดาวเมื่อได้ยินเพื่อนใหม่พูดเเบบนั้นก็ยิ้มดีใจ
“งั้นเดี๋ยวฉันพาเธอเที่ยวรอบๆหมูบ้านนะ” ละมัยพูดชวนดาว
“น่าสนใจนะ”
ดาวและละมัยพากันเดินออกมาดูรอบๆหมูบ้าน
“เธอจำอะไรได้บ้างหรอ” ละมัยถาม
“ไม่แน่ใจนะฉันจำได้แค่ตอนสุดท้ายก่อนฉันจะหมดสติฉันอยู่กับเพื่อนของฉันในอุโมงเเล้วไฟดับฉันก็หมดสติพอตื่นขึ้นมาเพื่อนก็หายไปแล้วฉันก็เจอยายของเธอนี่แหละ"
“แล้วเพื่อนเธออยู่ไหนหละ”
“ฉันก็ไม่รู้…ถ้าฉันบอกว่าฉันย้อนเวลามาที่นี่เธอจะเชื่อฉันไหม”
“ฮ่าๆ เธอพูดเหมือนหนังฝรั่งเลย”
“จริงๆนะละมัยเธอไม่เชื่อฉันหรอ”
“แล้วที่เธอย้อนมาคือที่ไหนล่ะ”
“ฉันย้อนมาจาก 30 ปีข้างหน้าฉันมั่นใจ”
“ฮ่าๆ แล้วที่ที่เธอจากมามีอะไรบ้างหรอ รถเหาะได้งั้นหรอ” ละมัยคิดว่าดาวกำลังเล่นตลกกับเขาเขาก็เลยไม่จริงจังอะไรมาก
“เธอช่วยพาฉันไปดูอุโมงค์ได้ไหม”
“แน่นอน”
ดาวและละมัยเดินมาที่อุโมง
“เหลือเชื่อมาก…ที่ที่ฉันจากมามันดูดีกว่านี้เยอะเลย” ดาวมองดูรอบๆอุโมงค์สิ่งที่เธอเห็นก็คือถ่ำที่ทำลุผ่านูเาเฉยๆ
“ฉันอยากรู้แล้วสิอนาคตมันจะเป็อย่างไร”
“ชื่อของเธอมันคุ้นๆจัง” ดาวจำชื่อใครคนหนึ่งจากที่ที่เขาจากมาได้
“ชื่อของฉันเนี่ยนะ”
“แฟนของเธอชื่อศีลหรือเปล่า” ดาวเริ่มจำชื่อใครบางคนได้
“…” สีหน้าของละมัยตอนนี้หวาดกลัวดาวมาก เธอเริ่มคิดว่าดาวย้อนเวลามาจริงๆ
“เธอรู้ชื่อคนชื่อว่า ศีล ได้ยังไง”
“ฉันไม่รู้อยู่ดีๆมันก็โผล่มาในหัวฉัน”
“เธอ…เป็ใครกันแน่”
1K
