เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ฉัวะ!

        ดาบคมกริบแทงทะลวงเข้าไปในปากอันมหึมาของเสือดำเงาพุ่งทะลุออกด้านหลังศีรษะอย่างน่าสยดสยอง

        พรวด!

        เมื่อหวังเฉินชักดาบกลับร่างของเสือดำเงาก็โซเซอยู่ไม่กี่ครั้ง ก่อนจะล้มลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้น

        สัตว์อสูรกลายพันธุ์เลเวล30ตนนี้ กลายเป็นเพียงซากศพอันน่าอนาถ

        “หวังเฉิน เมื่อกี้ฉันยิงธนูดอกนั้นได้ถูกจังหวะพอดีเลยใช่ไหม?”

        เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลงซือถูอวี้ก็เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        เมื่อได้ยินดังนั้น

        หวังเฉินสะบัดเลือดบนดาบออกแล้วเหลือบมองหญิงสาวด้วยความหงุดหงิด

        เมื่อครู่เขามอบหมายให้ซือถูอวี้ใช้การโจมตีระยะไกลเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของเสือดำเงาไม่ให้มันหนีไปได้

        แต่ซือถูอวี้กลับไม่ฟังคำสั่งยิงธนูตัดหางของเสือดำเงาขาดไปซะอย่างนั้น

        หนังเสือดำเงาที่สมบูรณ์แบบในตลาดสามารถขายได้ถึงสองหมื่นเหรียญทอง แต่เมื่อไม่มีหางราคาคงจะลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง

        แต่หวังเฉินก็รู้ว่าแม่หนูนี่ทำไปเพราะเป็นห่วงเขา

        “ใช่ๆ เธอเก่งที่สุดเลย”

        หวังเฉินพูดออกไปอย่างไม่เต็มใจ

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาดวงตาของซือถูอวี้ก็โค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ เผยรอยยิ้มซื่อๆ

        ภาพนั้นทำให้หวังเฉินกลอกตา

        ในขณะเดียวกัน

        ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันกลุ่มแสงสลัวสามสายก็ลอยขึ้นมาจากซากศพของเสือดำเงาก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของทั้งคู่ และของปิงชิง

        ค่าประสบการณ์ที่สะสมมาตลอดสามวันนี้บวกกับค่าประสบการณ์ที่เพิ่งได้รับทำให้ทั้งสองคนและสัตว์อสูรหนึ่งตนเปล่งแสงเลเวลอัปขึ้นพร้อมกัน

        หวังเฉินคิดในใจข้อมูลคุณสมบัติใหม่ของปิงชิงและของเขาเองก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า

        [สัตว์อสูร: พญามังกรเหมันต์]

        [ชื่อเล่น: ปิงชิง]

        [เพศ: เมีย]

        [อายุ: ยังไม่ครบเดือน (วัยเยาว์)]

        [เลเวล: 11]

        [ระดับ: สัตว์อสูรเทพบรรพกาล]

        [พรสวรรค์: เติบโตไม่สิ้นสุด (SSS)]

        [คุณสมบัติหลัก: พลัง 1000; สติปัญญา 1000; พละกำลัง 1000; ความว่องไว 1000 (ไม่ได้รับการเสริมพลังจากบัฟ, อุปกรณ์หรือไอเทมใดๆ)]

        [ทักษะ: กายาเหมันต์ (SSS), ลมหายใจเยือกแข็ง (SSS),เขตแดนนรกเหมันต์นิรันดร์ (SSS), แรงกดดันแห่งมังกร(SSS)]

        [ความจงรักภักดี: 100]

        [อุปกรณ์: ไม่มี]

        [ข้อมูลเบื้องต้น: ละไว้]

        ...

        [ชื่อ: หวังเฉิน]

        [อาชีพ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์]

        [เลเวล: 21]

        [พรสวรรค์: ดวงใจแห่งสรรพสัตว์ (SSS), หลอมรวมสัตว์อสูร(เทพ)]

        [ทักษะ: ศาสตร์ควบคุมอสูร (S), ศาสตร์ฟื้นฟูสัตว์อสูร(B), ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือด (เทพ), พันธสัญญาอัญเชิญ(B), คมดาบพริบตา (D)]

        [พลัง: 147.5 + 30 แต้ม]

        [สติปัญญา: 147.5 + 5 แต้ม]

        [พละกำลัง: 147.5 + 5 แต้ม]

        [ความว่องไว: 147.5 + 5 + 20 แต้ม]

        [แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0 แต้ม]

        [แต้มทักษะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 60 แต้ม]

        ...

        ยังคงเป็นเช่นเคยเขาจะกระจายแต้มคุณสมบัติอย่างเท่าเทียมกัน และเก็บแต้มทักษะไว้ก่อน

        ตอนนี้หวังเฉินมีคุณสมบัติพื้นฐานแต่ละด้านเกือบ150แต้ม โดยไม่รวมการเพิ่มพลังจากอุปกรณ์ใดๆ

        คุณสมบัตินี้โดยพื้นฐานแล้วเป็นสองเท่าของอาชีพทั่วไปในระดับเดียวกัน

        ส่วนปิงชิงคุณสมบัติแต่ละด้านที่สูงถึง 1,000 แต้มนั้นเกินกว่ามาตรฐานมากนักรบเลเวล 60 ก็คงถูกปิงชิงตบคว่ำได้ด้วยฝ่ามือเดียว

        หวังเฉินมองคุณสมบัติของตัวเองอย่างพึงพอใจก่อนจะหันไปมองซือถูอวี้

        แม่หนูคนนี้กำลังเหม่อลอยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มโง่ๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังจัดสรรแต้มคุณสมบัติของตัวเองอยู่

        ว่าไปแล้ว 

        เนื่องจากหวังเฉินต้องแบ่งค่าประสบการณ์ให้ปิงชิงตอนนี้ซือถูอวี้จึงมีเลเวลสูงกว่าเขาถึงสี่เลเวล คือ เลเวล 25

        ด้วยอัตราการอัปเลเวลแบบนี้หวังเฉินรู้สึกว่าการเดินทางในเทือกเขาสรรพสัตว์ยังไม่จบซือถูอวี้ก็คงจะถึงเลเวลสูงสุดสำหรับการเปลี่ยนอาชีพครั้งแรกและจะต้องเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองแล้ว

        “แหะๆ!”

        “หวังเฉิน ตอนนี้นายอิจฉาฉันมากเลยใช่ไหม? ถ้านายยกปิงชิงให้ฉันสัตว์อสูรทุกตัวที่เราเจอหลังจากนี้ ค่าประสบการณ์ทั้งหมดจะตกเป็นของนาย”

        “ถึงตอนนั้น เลเวลของนายก็จะตามฉันทันแล้ว!”

        หลังจากจัดสรรคุณสมบัติเสร็จซือถูอวี้ก็สังเกตเห็นสายตาของหวังเฉิน จึงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

        ตลอดสามปีในโรงเรียนมัธยมปลายคะแนนสอบวิชาต่างๆ ของเธอถูกหวังเฉินทิ้งห่างมาโดยตลอด

        ตอนนี้เลเวลของเธอเพิ่มขึ้นเป็น25ทิ้งห่างหวังเฉินไปไกลทำให้ความพึงพอใจในตัวเองของซือถูอวี้เพิ่มขึ้นอย่างมาก

        เหอะ!

        หวังเฉินหัวเราะเยาะเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

        แค่ค่าประสบการณ์เล็กน้อยก็คิดจะเอาปิงชิงไปจากมือฉันงั้นเหรอ?

        ผู้หญิงโง่เง่าเธอเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับสัตว์อสูรเทพบรรพกาลหรือเปล่า!

        อีกอย่างแค่เลเวลสูงจะมีประโยชน์อะไร?

        หวังเฉินจ้องมองซือถูอวี้อยู่หลายวินาทีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปากช้าๆ

        “เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก!”

        “…”

        ความจริงใจในคำพูดของเขามากมายจนซือถูอวี้ไม่อาจโต้แย้งได้เลย

        “ฮึ่ม!”

        ซือถูอวี้กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดอุ้มปิงชิงแล้วหันหลังเดินหน้าต่อไป

        น่าหงุดหงิดชะมัด!

        ซือถูอวี้รู้สึกหงุดหงิดเสียเหลือเกิน!

        ข้างหลังหวังเฉินมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่เดินหงุดหงิดจากไปพลางลูบจมูกแล้วหัวเราะ

        “จะรีบไปไหนเล่า? ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันผิดตรงไหน?”

        “ถ้าเธอคิดว่าฉันพูดผิด ก็โต้แย้งสิ แล้วฉันจะยอมขอโทษ...”

        “ไปให้พ้น!”

        หวังเฉินยังพูดไม่ทันจบซือถูอวี้ก็คว้ากิ่งไม้มาปาใส่ ลมหายใจของนางถี่กระชั้นไปด้วยความโกรธ

        ไปให้พ้น!

        ฉันไม่อยากคุยกับนายอีกแล้ว

        เด็กสาวเหลือบมองหวังเฉินอย่างโกรธแค้นก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว

        ตาบ้า!

        ฉันโกรธจริงๆนะ โกรธชนิดที่ปลอบอย่างไรก็ไม่หายด้วย!

        “กี๊ซซซ!”

        ในตอนนี้ปิงชิงยื่นหัวออกมาวางบนไหล่ของซือถูอวี้

        มันมองซือถูอวี้แล้วก็มองเจ้านายของมัน

        กี๊ซ…

        มนุษย์นี่ช่างวุ่นวายจริงๆ!

        ...

        ซ่าซ่า ซ่า!

        ภายหลังการปะทะจบสิ้นป่าที่เงียบสงัดก็ถูกรบกวนด้วยการปรากฏตัวของแขกแปลกหน้า

        ตุบ!

        “ไอ้หนู แกหลอกเราใช่ไหม?”

        “สามวันแล้ว! ทำไมยังไม่เจอเพื่อนร่วมชั้นสองคนของแกอีก!”

        หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าโยนเฉินฮ่าวลงพื้นอย่างไม่ไยดีแล้วตะคอกใส่อีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างยิ่ง

        “พี่ใหญ่ ผม… ผมไม่รู้จริงๆ ครับ”

        หนามแหลมทิ่มแทงเนื้อจนเฉินฮ่าวเจ็บร้าวไปทั้งร่าง แต่เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาสายตาที่มองหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่านั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        ตอนนี้เขาดูน่าสมเพชสุดขีดอุปกรณ์ทั้งหมดถูกปล้นไป เหลือเพียงเสื้อผ้าบางๆ ที่เปื้อนเลือดไม่มีเค้าของเศรษฐีหนุ่มหลงเหลืออยู่เลย

        “ฮึ่ม!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็แค่นเสียงเย็นชา “ฟ้ามืดแล้วพวกเราจะพักผ่อนกันที่นี่ พรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ ถ้าพรุ่งนี้ยังหาไม่เจอละก็แกก็หมดประโยชน์แล้ว!”

        ขณะพูดเขาก็ก้าวเข้าไปยกเฉินฮ่าวขึ้นมา เตรียมพาไปเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาล

        แต่ในเวลานั้นเอง...

        “หัวหน้า เจอแล้วครับ!”

        เสียงอุทานดังมาจากลูกน้องไฮยีน่าตาเรียวแหลมผู้เป็นอันดับสามถือลูกธนูวิ่งเข้ามา

        “เป็นลูกธนูดอกเดิมเลยครับ แถมรอยเลือดจากการต่อสู้บนพื้นยังไม่แห้งด้วย!”