เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

พายุก่อตัวพัดกระหน่ำระลอกใหม่ในยามค่ำคืน ลมพัดแรงกรรโชกซัดใบไม้ใหญ่ไหวเอนกระทบกำแพงปูนเสียงดังระงม บดบังแสงดาวรำไรจนความมืดมิดกวาดกลืนตัวบ้านเดี่ยวป้ายแดงหลังใหญ่ มื้ออาหารเย็นในค่ำคืนนี้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอึดอัดเย็นยะเยียบปานจุดเยือกแข็งของน้ำปูนผสม เอก แก้ม และชาญ นั่งล้อมโต๊ะอาหารไม้สักที่มีแกงจืดและผัดผักร้อนๆ ส่งกลิ่นหอม ทว่ารสชาติความอบอุ่นของบ้านกลับจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดระแวงภัยพิบัติที่พร้อมจะระเบิดขึ้นทุกวินาที แก้มก้มหน้าตักข้าวทานทีละนิดด้วยดวงตาช้ำน้ำตาคลอเบ้า สองมือสั่นระริกจนช้อนส้อมกระทบจานเสียงดัง แกร๊ง... เป็นระยะ หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับสามีหรือพ่อผัวชรา ส่วนชาญนั่งนิ่งสงบ วางมือซ้ายที่พันผ้าพันแผลเปื้อนเลือดขุ่นแอบซ่อนไว้ใต้ขอบโต๊ะอย่างมิดชิด พยายามข่มความปวดระบมแปลบปลาบจากแผลสดรอยเฉือนตะไบ

ก่อนที่จะเริ่มพูดถึงเรื่องแหวน เอกตักน้ำแกงซดช้าๆ พลางเล่าถึงปัญหาการก่อสร้างที่ไซต์งานด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบ:

"วันนี้ที่ไซต์งานก่อสร้างโยธา มีคานคอนกรีตสำเร็จรูปคานหนึ่งเกิดรอยแตกร้าวลึกเข้าไปถึงโครงสร้างข้างในครับพ่อ" เอกเอ่ยพลางใช้ช้อนเขี่ยอาหารในจาน "วิศวกรผู้ควบคุมงานบางคนเสนอให้เอาปูนกาวฉาบปิดผิวหน้ากลบเกลื่อนรอยร้าวแล้วส่งงานเลย แต่ผมสั่งเบรกทันที... เพราะเรารู้ดีว่าคานคอนกรีตที่รับแรงดึงและแรงอัด ถ้ามีรอยร้าวลึกซ่อนอยู่ภายใน ต่อให้ผิวหน้าจะฉาบปูนเนียนเรียบสวยงามแค่ไหน ในที่สุดแรงกดทับของตึกก็จะทำให้โครงสร้างถล่มล่มสลายลงมาอยู่ดี การบิดเบือนหลบเลี่ยงความจริงในระบบวิศวกรรมมีแต่จะนำไปสู่ความวิบัติพินาศฉิบหาย... พ่อคิดเหมือนผมไหมครับในฐานะช่างปูนชราผู้ผ่านโลกมาค่อนชีวิต?"

ชาญสะอึกแห้งผาก ฝืนปั้นรอยยิ้มเหี่ยวย่นแสร้งตอบกลับ "เออ... เอกพูดมีเหตุผลลูก โครงสร้างมันหลอกกันไม่ได้หรอก"

"ครับ... โครงสร้างความเชื่อใจและศีลธรรมของครอบครัวเราก็เหมือนกันครับพ่อ" เอกจ้องตรงมาด้วยสายตาเรียวดำไร้แววอบอุ่น ก่อนจะหยิบแว่นขยายส่องพระที่มีกำลังขยายสูงพิเศษออกจากกระเป๋าเสื้อวางลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง กึก... "ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วตามข้อตกลงที่เราคุยกับแก้มไว้เมื่อวาน... ผมขอตรวจสอบแหวนหยกสีเขียวมรกตที่นิ้วก้อยซ้ายของพ่อตรงๆ หน่อยได้ไหมครับ? เพื่อเปรียบเทียบรายละเอียดรอยบิ่นของวงแหวนกับหลักฐานรูปถ่ายแบล็คเมล์คดีแฉชู้สาวที่คุณโฉมส่งมาตรวจสอบ จะได้ล้างมลทินลบล้างข้อกล่าวหาให้คนในบ้านเดี่ยวป้ายแดงหลังนี้พ้นผิดไปเสียที"

แก้มตัวสั่นระริกแทบจะปล่อยโฮออกมา หล่อนขยับตัวลนลานอยู่บนเก้าอี้ ชาญสูดหายใจลึกข่มความกลัว ชาญรู้ดีว่าถ้าเขาหลบหนีหรือปฏิเสธ ความผิดบาปชู้สะใภ้พ่อผัวจะแตกร้าวแดงโร่ทันที ชาญขยับมือซ้ายสั่นระริกวางขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร เผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่เปื้อนคราบเลือดอุ่นขุ่นเด่นชัด ชาญลอบแผ่ดึงผ้าพันแผลออกเผยตัวแหวนหยกสีเขียวมรกตออกมาอย่างช้าๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ

"ขอโทษทีนะเอก... พอดีเมื่อตอนสายสายที่พ่อปีนขึ้นไปตรวจสอบซ่อมแซมกล่องไฟกระดุมบนเพดานโถงล่างและเกลียวเหล็กข้างบันได มือพ่อเกิดลื่นพลาดไปโดนขอบเหล็กสังกะสีคมกริบกรีดสกัดเข้าข้อนิ้วก้อยซ้ายอย่างแรงจนเป็นแผลลึก เลือดไหลพรากไม่หยุด..." ชาญเอ่ยอ้างอิงเหตุการณ์น้ำเสียงราบเรียบช้าๆ "แถมตอนที่มือกระแทกเหล็กฉาก ตัวแหวนหยกสีกระแทกเข้ากับเหล็กขูดขีดอย่างจังจนขอบหยกครูดแตกพังยับเยินไปหมดแล้วลูก รอยบิ่นเดิมมันหายไปหมดเหลือแต่รอยถลอกใหม่ปูนนี่แหละ"

เอกไม่พูดอะไร ชายหนุ่มใช้ปากคีบโลหะคีบแหวนหยกขึ้นมาเพ่งพิเคราะห์ภายใต้แสงโคมไฟจ้า เอกใช้แว่นขยายกำลังสูงส่องดูหน้าผิวหยกสีเขียวมรกตอย่างใจเย็น ดึงเวลาลุ้นระทึกจนชาญเกร็งปอดสั่นระรัว เอกจ้องมองรอยครูดขีดขนานเป็นเส้นตรงอย่างพินิจวิเคราะห์

"รอยขูดขีดพวกนี้... มันเป็นเส้นขนานตรงระนาบเดียวกันชัดเจนมากนะครับพ่อ" เอกกระซิบเสียงต่ำเรียบเฉยทว่าเสียดแทงลึก "ในเชิงวัสดุศาสตร์ ถ้าแหวนหยกกระแทกกับโครงสร้างเหล็กฉากสังกะสีจากการพลัดตกโดยอุบัติเหตุ รอยแตกร้าวและรอยบิ่นควรจะกระจายตัวอย่างไร้ทิศทางและมีคราบฝุ่นปูนหรือเศษหินฝังอยู่... แต่นี่ กลับมีแต่รอยถลอกตรงราบเรียบเสมอกันปานโดนตะไบเหล็กหรือกระดาษทรายเบอร์หยาบขูดตั้งใจทำลายหน้าหยกทิ้ง แถมแผลสดที่ปลายนิ้วก้อยของพ่อก็เป็นแนวตัดลึกเฉียบคมผิดธรรมชาติ... ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ นะครับพ่อ"

ชาญไม่หลบสายตา ฝืนใจคุมสีหน้าชราให้เรียบนิ่งเป็นหินคอนกรีต "พ่อจะทำอย่างนั้นไปเพื่ออะไรเอก? พ่อแก่ชราปูนปานนี้จะยอมเจ็บตัวเฉือนเนื้อจนเลือดอาบเพื่อขูดแหวนเก่าทำไม? มันเป็นอุบัติเหตุงานช่างไฟฟ้าช็อตปรกติจริงๆ ถ้าเอกไม่เชื่อ จะถามแก้มที่ลอบเข้ามาช่วยทำแผลระงับเลือดให้พ่อในห้องน้ำแขกก็ได้นะลูก พ่อบริสุทธิ์ใจจริง"

แก้มละล่ำละลักพยักหน้ารับน้ำเสียงสั่นเครือ "ใช่... ใช่ค่ะเอก พ่อแกสะดุดถังเครื่องมือและเศษเหล็กตรงโถงบันไดจริงๆ ค่ะ แก้มเป็นคนลอบไปเอากล่องยามาล้างคราบเลือดและพันแผลให้พ่อเองค่ะ"

เอกจ้องมองพ่อผัวสะใภ้สลับกันด้วยความรู้สึกปวดร้าวรบกวนปอด ชายหนุ่มลอบเห็นปลายนิ้วมือสั่นระริกของภรรยาและข้อนิ้วแดงระบมของบิดา เอกขยับผลักแหวนหยกและแว่นขยายคืนกลับไปให้ชาญเนิบช้า แววตาดำมืดไร้ก้นบึ้งของลูกชายคลี่ยิ้มเย็นสะท้านทรวงอกเอ่ยประโยคสุดท้ายท้าทายเฉือนคม:

"ก็ได้ครับพ่อ... รอยบิ่นขอบแหวนหยกหินปูนมันอาจจะถูกตะไบขูดลบเบี่ยงเบนตำหนิรอยเดิมทิ้งไปได้... แต่ประวัติพฤติกรรมชู้ชั่ว กลิ่นอายบาป และร่องรอยการร่วมรักร่วมประเวณีใต้หลังคาบ้านเดี่ยวป้ายแดงหลังนี้... มันไม่มีทางขูดขัดลบเลียนแบบทิ้งได้หรอกนะครับพ่อ... ความจริงมันเกาะแน่นในเสาเข็มบ้านหลังนี้ รอวันถล่มล้างแค้นแน่นอนครับ ต่อให้โบกปูนฉาบผิวหน้าเนียนแค่ไหน ข้างในที่เน่าเฟะมันก็ปิดไม่มิดหรอกครับ"

คำพูดของเอกเปรียบเหมือนคมขวานผ่าเปรี้ยงกลางใจ ชาญกลืนก้อนน้ำลายเหนียวเหนอะลงคออับชื้น ลมพายุภายนอกพัดกระพือหน้าต่างกระจกดังปัง... ปัง... ราวกับเป็นเสียงแจ้งเตือนมรณะเตือนว่าสะพานบาปชู้สะใภ้พ่อผัวที่พยายามโบกปูนปิดทับ บัดนี้เนื้อปูนกำลังแตกร้าวพินาศสลายหมดรูปคามือพญามัจจุราชสลัดหนีไม่พ้นวิกฤตชะตากรรมพินาศของพวกเราคามือลูกชายตนเองจริงๆ!

หลังเสร็จสิ้นมื้ออาหารที่แสนทารุณ เอกลุกขึ้นเก็บจานชามไปล้างในครัวปูนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทิ้งให้ชาญและแก้มเผชิญหน้ากับความเงียบงัน แก้มลุกขึ้นเดินก้าวสืบเท้าขึ้นบันไดไปยังห้องนอนใหญ่ของหล่อนด้วยท่าทีเหนื่อยล้าสะท้านทรวง ส่วนชาญลอบเดินกลับเข้าห้องนอนแขกชั้นล่างล็อกสลักประตูกระจกมิดชิด ชาญล้มตัวลงนอนแผ่บนเตียงนอนหนานุ่ม ทอดสายตาจ้องมองข้อนิ้วก้อยซ้ายที่พันผ้าพันแผลเปื้อนเลือดขุ่น ความปวดแสบจากรอยกรีดตะไบยังคงทุบทำลายประสาทของคนแก่ชราตลอดค่ำคืน

ชาญจมดิ่งอยู่กับความคิดระทึกกลัว ชาญตระหนักดีว่าความพยายามทำลายหลักฐานแหวนหยกของเขาในวันนี้ อาจกลายเป็นบูมเมอแรงที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองอย่างสาหัส เพราะเอกย่อมต้องสังเกตเห็นพิรุธว่าเหตุใดแหวนหยกที่สวมใส่มานานนับปีจึงเพิ่งมาชำรุดเสียหายและนิ้วก้อยเกิดแผลสดในวันที่ขอตรวจพอดี... ความคิดบิดเบือนหลบเลี่ยงรอยร้าวปูน ยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เห็นถึงรอยรั่วซึมขนาดใหญ่ของบาปชู้สะใภ้และพ่อผัวที่ไม่มีวันอุดปิดมิดชิดได้เลย ชาญกอดเข่าคุมขมับสะทื้นอารมณ์ท่ามกลางพายุฝนระลอกใหม่ที่ซัดกระหน่ำผนังกำแพงบ้านเดี่ยวป้ายแดงสะท้านอก

ในขณะที่ชาญกำลังจมอยู่กับความทุกข์ทรมานใจอยู่นั้นเอง พลันมีเสียงเคาะประตูดังแผ่วเบา ชาญก้าวเดินสืบเท้าไปปลดกลอนแง้มเปิดออก พบสะใภ้แก้มที่เดินลอบลงมาในชุดนอนซาตินบางสีขาวมรกตสั่นเทา หล่อนแทรกตัวเข้ามาในห้องและล็อกกลอนประตูทันที แก้มโผเข้ากอดกบดใบหน้าสะอึกสะอื้นคาอกชราของชาญอย่างหาที่พึ่งพิง

"พ่อคะ... แก้มทนอึดอัดต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ" แก้มกระซิบเสียงเครือสะท้านลึก "คำพูดของเอกเรื่องคานคอนกรีตแตกร้าวและสายตาที่เขาส่องแหวนหยกของพ่อ... เขารู้ความจริงแล้วแน่ๆ ค่ะ เขาประจานเราอ้อมๆ ด้วยคำพูดทางวิศวกรรมช่างปูน พรุ่งนี้เขาต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมจากกล้องจิ๋วแบล็คเมล์มาถล่มเราแน่ๆ เราจะทำยังไงกันดีคะพ่อ? แก้มกลัวจนแทบเสียสติแล้วค่ะ"

ชาญดึงร่างบางเข้ามากระชับแนบกายเพื่อซึมซับและส่งพลังใจชรา "แก้ม... พ่อรู้ลูก พ่อก็รู้ว่าเอกมันรู้ตัวแล้ว แต่มันยังไม่หักล้างแฉความจริงตอนนี้เพราะมันเป็นคนประเภทที่จะทุบตึกก็ต่อเมื่อระบบฐานรากและค้ำยันหลักฐานมันแน่นหนาร้อยเปอร์เซ็นต์ มันต้องการสะสมหลักฐานให้สมบูรณ์แบบที่สุด... ตอนนี้เราห้ามทำตัวลนลานหลุดรอยรั่วเด็ดขาด ห้ามแตะเนื้อต้องตัวกันนอกห้องนี้ พ่อจะใช้ร่างกายและเศษหินหยกพังขูดขีดรับหน้าแทนหนูเองลูก"

ทั้งสองยืนกอดประคองกันเงียบๆ ในความมืดสลัวรำไร ท่ามกลางเสียงพายุฝนซัดกระหน่ำอย่างน่าขนพองสยองเกล้า รอยร้าวบาปชู้สะใภ้พ่อผัว บัดนี้กำลังก้าวเดินเข้าสู่ทางโค้งสุดท้ายที่แสนเยือกเย็นอันตรายและกดดันลึกซึ้งคามือลูกชายตนเองจริงๆ! ความหวาดผวานี้พร้อมจะพังทลายเสาหลักของบ้านลงสู่พื้นทรายในไม่ช้า!